ข้อมูลจากแฟ้มลับ

"ถ้าแฟ้มนี้เปิดออกเมื่อไหร่ ความน่าเชื่อถือของสถาบันนิติเวชที่เราสังกัดอยู่ จะไม่เหลือแม้แต่เศษอิฐให้เหยียบยืนนะครับคุณธาม" เสียงของรวิศดังขึ้นในความมืดสลัวของห้องเก็บเอกสารชั้นใต้ดิน แสงไฟนีออนสีนวลสาดกระทบสันแฟ้มหนังสีดำเก่าคร่ำคร่าในมือเขา มันเป็นแฟ้มที่ปกคลุมด้วยฝุ่นหนาเตอะจนแทบมองไม่เห็นตัวอักษรปั๊มทองที่จางหายตามกาลเวลา ด้านข้างของแฟ้มมีรอยประทับสีแดงเข้มที่ถูกขีดฆ่าด้วยปากกาเคมีจนแทบทะลุผ่านกระดาษ—คำว่า *'ยกเลิกการไต่สวน'* ธามยืนกอดอกพิงชั้นวางเหล็กที่ส่งกลิ่นสนิมจางๆ ดวงตาคมกวาดมองเอกสารนับร้อยหน้าที่เรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้ตัวกลางห้อง บนนั้นเต็มไปด้วยภาพถ่ายการผ่าศพ รอยแผลประหลาดที่คล้ายกับอักขระโบราณ และรายงานการสืบสวนที่มIช่องโหว่ทางกฎหมายมากมายจนน่าขัน หากแต่น่าขันไม่ออกเมื่อรอยแผลเหล่านั้นมีลักษณะเดียวกับ 'คำสาป' ที่เขามองเห็นบนร่างของผู้ตายในคดีปัจจุบัน "ผมไม่ได้สนใจว่าสถาบันจะเหลือเศษอิฐหรือไม่อย่างไรครับรวิศ..." ธามเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าหนักแน่นในทุกพยางค์ เขาขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน "สิ่งที่ผมสนใจคือ ทำไมรอยสักรูปงูกินหางบนศพเมื่อสัปดาห์ก่อน ถึงมีรูปแบบการเย็บแผลและอักขระกำกับที่ถอดแบบมาจากคดีเมื่อยี่สิบปีก่อนได้อย่างสมบูรณ์แบบขนาดนี้ ทั้งที่หมอเจ้าของไข้ในตอนนั้น... เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุไฟไหม้ไปก่อนที่จะส่งมอบสำนวนคดีเสียอีก" รวิศไม่ได้ตอบทันที เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อซึมซับกลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่า รอยยิ้มบางเบาแต่แฝงด้วยความเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก ทนายความหนุ่มผู้รอบรู้เรื่องไสยเวทโบราณค่อยๆ เปิดแฟ้มหน้าแรกออก กลิ่นอายของความตายและพลังงานลึกลับบางอย่างโชยแตะจมูกทันที จนทำให้เปลวไฟจากเทียนไขเล่มเล็กบนโต๊ะไหววูบ "กฎหมายมีช่องโหว่เพราะมนุษย์เป็นผู้ร่าง แต่กฎแห่งกรรมและอาถรรพ์... ไม่เคยมีข้อยกเว้นให้ใครหน้าไหนทั้งสิ้นนะครับ" รวิศเงยหน้าขึ้นสบตาแพทย์หนุ่ม "คดีนี้ถูกปัดตกเพราะผู้มีอำนาจในยุคนั้นเกรงกลัวว่าความจริงจะสั่นคลอนความศรัทธาของประชาชน พวกเขาเลือกที่จะฝังมันไว้ใต้พรม พร้อมกับร่างของเด็กสาวไร้ชื่อคนหนึ่ง... แต่ดูเหมือนว่าบางสิ่งในแฟ้มนี้ กำลังพยายามจะคลานกลับขึ้นมาหายใจบนโลกมนุษย์อีกครั้ง" บรรยากาศในห้องใต้ดินเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ที่ส่งเสียงครางหึ่งๆ เป็นระยะ ธามยื่นมือไปหยิบฟิล์มเอกซเรย์แผ่นหนึ่งขึ้นมาส่องกับแสงไฟ รอยดำทึบบริเวณกระดูกสันหลังของผู้ตายในอดีตปรากฏเป็นรูปตะปูโบราณสามดอกตอกตรึงไว้ ซึ่งเป็นร่องรอยทางไสยศาสตร์ที่ถูกอำพรางด้วยเทคโนโลยีทางการแพทย์สมัยใหม่ได้อย่างแนบเนียน นี่ไม่ใช่คดีฆาตกรรมธรรมดา และไม่ใช่แค่เรื่องงดงามตามความเชื่อพื้นบ้าน แต่มันคือ 'พิธีกรรม' ที่ถูกส่งต่อรุ่นสู่รุ่น โดยมีข้าราชการระดับสูงและนักกฎหมายผู้ทรงอิทธิพลเป็นผู้ถือหางเสือ "ถ้าเราขุดเรื่องนี้ขึ้นมาสว่างวาบกลางที่สาธารณะ..." ธามเอ่ยขึ้นพร้อมกับวางฟิล์มลงอย่างช้าๆ "เราจะไม่ใช่แค่ผู้ไขคดีอีกต่อไป แต่เราจะกลายเป็น 'เป้าหมาย' ของคนที่ยังมีชีวิตอยู่และต้องการปกปิดมัน" รวิศหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความท้าทายและความยินดีอย่างประหลาด เขายื่นมือตบลงบนสันแฟ้มเก่าๆ นั้นเบาๆ สองครั้ง "ก็ดีเหมือนกันครับ... ผมเบื่อเต็มทีแล้วกับความยุติธรรมที่เลือกปฏิบัติ" ทนายความหนุ่มกล่าวพร้อมกับหรี่ตาลง "อีกอย่าง ผมคิดว่าเราไม่ได้กำลังสืบสวนคดีอยู่ฝ่ายเดียวนะครับ... ลองหันไปมองที่ประตูห้องสิครับคุณธาม" ธามขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย เขาสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของกระแสลมรอบตัวที่เย็นเฉียบลงอย่างกะทันหัน ความกดอากาศในห้องลดฮวบจนรู้สึกได้ที่แก้วหู ร่างสูงค่อยๆ หันกลับไปมองยังประตูเหล็กบานหนาที่ปิดสนิท ที่หน้าประตูนั้น... เงาดำทึบรูปร่างคล้ายมนุษย์กำลังทาบทับลงบนกระจกฝ้า ลายนิ้วมือสีดำคล้ำนับสิบข้างค่อยๆ กดแนบลงกับกระจกทีละนิ้ว พร้อมกับเสียงขูดขีดเบาๆ ที่เสียดสีกับพื้นผิวเหล็กราวกับพยายามจะดันตัวเองเข้ามาข้างใน และที่น่ากลัวที่สุดคือ... เสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังลอดรอยต่อของประตูเข้ามา เป็นชื่อของธามและรวิศ... เสียงนั้นเรียกชื่อพวกเขาทั้งสองซ้ำไปซ้ำมาด้วยความโหยหา ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและก้าวข้ามเส้นแบ่งความเป็นความตายไปกับผม "เข็มทิศมองวิญญาณ" นะครับ