ความลับในโรงพยาบาลใต้ดิน

"ถ้ามึงยังดึงดันจะรักษาไอ้สวะนี่ต่อ เตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากเขตกิลด์เราได้เลย!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยแรงกระแทกของรองเท้าบูทหุ้มเกราะเหล็กที่เตะเข้าใส่ถังขยะจนกระเด็น กลิ่นอับชื้นของยาสมานแผลราคาถูกและเลือดสดๆ คละคลุ้งไปทั่วห้องพักผู้ป่วยโทรมๆ ในสลัมเขต 7 แสงไฟนีออนกระพริบติดๆ ดับๆ สะท้อนเงาร่างของชายฉกรรจ์สามคนในชุดเกราะฮันเตอร์ระดับ C ที่กำลังยืนค้ำหัวเด็กหนุ่มหน้าตาซีดเซียว ซึ่งนอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงเหล็กขึ้นสนิม ธรณินยืนนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้าเตียงผู้ป่วย ร่างกายของเขาสวมเสื้อคลุมสีขาวที่ไร้รอยเปื้อน แม้สภาพแวดล้อมรอบตัวจะสกปรกโสมมเพียงใด ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะคู่นั้นกวาดมองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยความเย็นชา ราวกับพวกมันเป็นเพียงฝุ่นผงที่เกาะอยู่บนรองเท้า "ฮันเตอร์ผู้ทรงเกียรติแห่งกิลด์ 'เพลิงอัคคี' ใช้กำลังมารังแกเด็กฝึกหัดที่ขาหักจากการลงดันเจี้ยน... นี่คือวิถีของพวกแกสินะครับ" ธรณินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนทำให้หัวหน้ากลุ่มฮันเตอร์ที่กำลังเกรี้ยวกราดถึงกับชะงัก "แกเป็นใครวะไอ้หมออนามัย! กล้าดียังไงมาสอนสั่งพวกกู?" ฮันเตอร์ร่างยักษ์ผู้มีแผลเป็นลากยาวที่แก้มคำรามลั่น ชักดาบสั้นออกจากฝักแล้วพุ่งเข้ามาหมายจะกระชากคอเสื้อของธรณิน ทว่า... ร่างของธรณินกลับหายไปจากจุดเดิมในพริบตา *ฟึบ!* "อัก—!" ยังไม่ทันที่คมดาบจะสัมผัสโดนชายเสื้อ ร่างของฮันเตอร์ร่างยักษ์ก็ลอยกระเด็นไปกระแทกกับผนังปูนเปลือยจนร้าวเป็น Racetrack ร่างหนานอนจุกแน่นิ่งคาพื้น เลือดกำเดาไหลทะลักออกมาอย่างน่าสมเพช โดยไม่มีใครในห้องมองทันด้วยซ้ำว่าธรณินเคลื่อนไหวด้วยวิถีทางใด รินรดาที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ด้านหลัง ส่งยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน เธอเป็นคนจัดการเคลียร์ทางด้านนอกทั้งหมด และรู้ดีว่าการหาเรื่องธรณินในเวลานี้ เท่ากับการเดินเข้าสู่ประตูขุมนรกโดยแท้จริง "ฝีมือกระจอกงอกง่อยแบบนี้ แต่กลับใช้ความรุนแรงกับคนไม่มีทางสู้..." ธรณินก้าวเท้าเข้าไปใกล้ฮันเตอร์อีกคนที่เหลืออยู่ ชายคนนั้นตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว สัญชาตญาณดิบในตัวกรีดร้องเตือนภัยระดับวิกฤตเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น "น่าสมเพชเสียจริงครับ" "คะ... แกเป็นใครกันแน่ มะ... ไม่ใช่แค่หมอเถื่อนธรรมดาแน่ๆ!" ฮันเตอร์คนที่สองถอยหลังกรูดจนล้มพับลงไปกองกับพื้น ธรณินไม่ตอบคำถามนั้น เขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะที่ขาของเด็กหนุ่มผู้ป่วย แสงสีทองเรืองรองสว่างวาบขึ้นในความมืดมิด กล้ามเนื้อและกระดูกที่แตกละเอียดประสานเข้าหากันด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงดังกรอบแ브 ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที เด็กหนุ่มคนนั้นก็ลุกขึ้นยืนได้อย่างปาฏิหาริย์ อาการบาดเจ็บหายเป็นปลิดทิ้งราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน นี่คือพลังของ [ระบบหมอเทวะแรงก์ SSS] ที่โลกภายนอกไม่มีวันล่วงรู้ ฮีลเลอร์ที่กิลด์ใหญ่เคยขับไล่ไสส่งราวกับขยะ ไيتอนนี้ได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ไปไกลโขแล้ว "ที่นี่... 'คลินิกเวชกรรมเทวะ' เปิดให้บริการสำหรับฮันเตอร์อิสระและคนไร้สังกัดที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมจากกิลด์ใหญ่" ธรณินลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามแขนเสื้อเล็กน้อยก่อนจะหันไปสบตากับฮันเตอร์ที่เหลือ "พวกคุณจะออกไปดีๆ หรือจะให้ผมช่วยรักษาอาการกระดูกหักทั่วร่างแบบถาวรดีล่ะครับ?" "พ... พวกเราไปแล้ว! อย่าทำอะไรพวกเราเลย!" สองฮันเตอร์ที่เหลือรีบหามร่างหัวหน้าที่หมดสติวิ่งหนีหายออกไปจากตรอกมืดอย่างไม่คิดชีวิต รินรดาเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับส่งแท็บเล็ตในมือให้ธรณินดู "รายชื่อผู้ป่วยที่รอคิวรักษาตอนนี้ทะลุสองร้อยคนแล้วค่ะธรณิน ส่วนใหญ่เป็นฮันเตอร์แรงก์ต่ำที่ถูกกิลด์ใหญ่ใช้งานจนปางตายแล้วเขี่ยทิ้ง... ดูท่าทางเราคงต้องขยายสาขาเร็วกว่าที่คิดนะคะ" ธรณินรับแท็บเล็ตมาเปิดดูคร่าวๆ ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉย ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความทะเยอทะยานที่น่ากลัว การสร้างชื่อเสียงในหมู่คนชายขอบเป็นเพียงก้าวแรก หมากตานี้กำลังจะสั่นคลอนรากฐานของสมาคมฮันเตอร์ทั้งหมด *กริ๊ง!* เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นขัดจังหวะ รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อยเนื่องจากเลยเวลาทำการแล้ว ทว่าบุคคลที่ก้าวเข้ามาในคลินิกกลับไม่ใช่ฮันเตอร์ยากไร้ทั่วไป แต่เป็นหญิงสาวในชุดสูทราคาแพง ใบหน้าสะสวยแต่ซีดเซียว เธอถือกระเป๋าเอกสารหนังแท้และสวมแว่นตากรอบทอง เธอกวาดตามองรอบคลินิกก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าธรณินทันทีโดยไม่ลังเล "ท่านหมอเทวะ... ได้โปรดช่วยชีวิตท่านประธานกิลด์ 'ดาราคราม' ด้วยเถอะค่ะ! ต่อให้ต้องแลกด้วยหุ้นทั้งหมดของกิลด์ หรือทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของตระกูล เราก็ยอม!" ธรณินก้มมองหญิงสาวที่กำลังตัวสั่นด้วยความร้อนรน มุมปากของเขาหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเยียบเย็นและอำนาจเหนือกว่า ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของผมเสมอนะครับ