เปิดตัวแบบไม่ทางการ

"บอกมากี่ครั้งแล้วว่าฉันกินเผ็ดไม่ได้ ทำไมถึงยังสั่งต้มยำหม้อไฟนี่มาอีก!" เสียงบ่นงึมงำของเต็นท์ดังขึ้นทันทีที่พนักงานวางหม้อซุปร้อนฉุยลงกลางโต๊ะอาหาร ร้านอาหารไทยร่วมสมัยบรรยากาศอบอุ่นแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องความอร่อยและคิวยาวเหยียด แต่คนพามากลับเลือกเมนูโดยไม่ปรารถนาจะฟังเสียงคัดค้านจากคนข้างกายเลยสักนิด คิมหันต์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตา (ที่ใส่เวลาอ่านเอกสารแต่วันนี้หยิบติดมือมาด้วยเพราะความรีบ) กวาดมองร่างโปร่งที่กำลังทำแก้มป่องด้วยความขัดแย้ง ประธานหนุ่มตักกุ้งแม่น้ำตัวโตใส่จานให้อย่างเอาใจใส่ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่แฝงความดุไว้ในที "ก็เห็นช่วงนี้คุณบ่นว่าอยากกินอาหารรสจัด แล้วต้มยำร้านนี้ขึ้นชื่อที่สุด ฉันก็แค่เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้... จะเรื่องมากไปทำไม" "นี่ไม่ได้เรื่องมากนะคะท่านประธาน แค่ตักวิญญาณพริกมาครึ่งสวนแบบนี้ ปากฉันได้พองเป็นกุ้งเผาแน่ๆ" เต็นท์ตวัดสายตาค้อนใส่คนตัวโตเบาๆ แต่อีกฝ่ายกลับทำเป็นทองไม่รู้ร้อน หยิบน้ำพริกเผามาตักเพิ่มให้อีกต่างหาก "เผ็ดก็กินน้ำสิคะ มีมือมีปาก... หรือจะให้ฉันป้อน?" ประโยคหลังลดระดับเสียงลงจนกล ายเป็นกระซิบชิดริมหู ทำเอาเต็นท์ต้องรีบถอยหลังหนีแทบไม่ทัน พวงแก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ว่าเป็นเพราะไอความร้อนจากหม้อต้มยำหรือเพราะความเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้ากันแน่ ครู่ต่อมา ประตูห้องส่วนตัวของร้านก็ถูกเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของแขกที่ถูกนัดหมาย กรณ์และเพื่อนสนิทอีกสองคนของเต็นท์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็นขั้นสุด โดยเฉพาะกรณ์ที่ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ตั้งแต่ยังไม่ทันหย่อนก้นลงนั่ง "โอ้โห! นึกว่าควงกันมาดินเนอร์ลับสองต่อสองซะอีก ที่แท้ก็มีก้างขวางคออย่างพวกเรามาร่วมโต๊ะด้วยเหรอเนี่ย" กรณ์ลากเก้าอี้ลงนั่งฝั่งตรงข้าม พลางกวาดสายตามองคนทั้งคู่สลับไปมาด้วยรอยยิ้มล้อเลียน "รู้ตัวก็ดีค่ะคุณเพื่อน" เต็นท์สวนกลับทันควัน พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ไปให้ แต่กรณ์กลับหัวเราะชอบใจ "เปล่าเลย... ฉันแค่แปลกใจที่คนงานยุ่งระดับท่านประธานคิมหันต์ ยอมสละเวลาอันมีค่ามานั่งกินข้าวแกงข้างทาง... เอ๊ย ร้านอาหารชิลๆ กับพวกเราได้" กรณ์จงใจเน้นเสียงคำว่า 'ท่านประธาน' จนคิมหันต์ต้องปรายตาคมกริบมองนิ่งๆ "ถ้าไม่ใช่เพราะแฟนฉันอยากเจอเพื่อน ฉันคงไม่มานั่งฟังคุณแซวเล่นหรอกนะ... กรณ์" น้ำเสียงเรียบๆ แต่ทรงพลังทำเอาบรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบไปสามวินาที ก่อนที่เพื่อนสนิทอีกคนจะสำลักน้ำเปล่าจนต้องรีบควิ๊กทิชชูมาเช็ดแทบไม่ทัน ส่วนเต็นท์ถึงกับสำลักความเขארจนหน้าแดงแจ๋ ยกมือขึ้นหยิกต้นแขนแกร่งของคนข้างกายใต้โต๊ะอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้ "ใครแฟนคุณ! พูดจาพล่อยๆ อีกแล้วนะ" เต็นท์กระซิบลอดไรฟัน คิมหันต์ไม่สะทกสะทอหนm ซ้ำยังเอื้อมมือไปโอบไหล่บางไว้หลวมๆ อย่างแสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าเพื่อนสนิททุกคนแบบไม่แคร์สื่อ สายตาคมกวาดมองเพื่อนๆ ของเต็นท์ด้วยความนิ่งสงบ แต่แฝงความประกาศิตกลายๆ ว่า *คนนี้ของฉัน ห้ามแตะ* "อ๋อเหรอคะ... เมื่อคืนใครนะโทรมางอแงบอกว่าคิดถึงจนนอนไม่หลับ" คิมหันต์แกล้งหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาทำท่าจะปลดล็อกหน้าจอ เต็นท์ตาโต รีบตะครุบมือหนาเอาไว้ทันที "หยุดเลยนะ! ถ้าคุณกล้าเปิดฉันจะ... จะงดคุยด้วยหนึ่งสัปดาห์!" ท่าทางลนลานที่ปกติมักจะปากเก่งไม่ยอมใคร ทำให้คิมหันต์หลุดยิ้มมุมปากออกมาอย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มหายากที่นานๆ ทีใครจะได้เห็น ยิ่งทำให้ความหล่อเหลาบาดใจนั้นพุ่งทะยานจนเพื่อนๆ ในโต๊ะถึงกับอึ้ง กรณ์ส่ายหัวเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "ยอมใจท่านประธานจริงๆ ครับ จากเสือร้ายกลายเป็นแมวเปอร์เซียคลั่งรักไปซะแล้ว แบบนี้เต็นท์คงปวดหัวน่าดู" "ปวดหัวอะไรล่ะคะ ออกจะรำคาญมากกว่า" เต็นท์เชิดหน้าขึ้นเถียง แต่สายตาที่แอบชำเลืองมองคนข้างๆ กลับเต็มไปด้วยความหวานเชื่อมที่ปิดไม่มิด บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการหยอกล้ออย่างสนุกสนาน ความสัมพันธ์ที่เคยเริ่มต้นจากสัญญาจ้างปลอมๆ บัดนี้กลับถูกหล่อหลอมด้วยความใส่ใจและความรู้สึกที่แท้จริงทีละน้อย คิมหันต์คอยตักโน่นตักนี่ให้เต็นท์ตลอดเวลา แม้จะปากร้ายคอยแซวให้หงุดหงิดเล่นเป็นระยะ แต่การกระทำกลับอ่อนโยนจนเพื่อนๆ ในโต๊ะเริ่มเบือนหน้าหนีด้วยความอิจฉา ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปรวดเร็วเสมอ ในจังหวะที่เต็นท์กำลังเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือของคิมหันต์ก็ดังขึ้น ประธานหนุ่มก้มลงมองหน้าจอเพียงเสี้ยววินาที สีหน้าที่เคยผ่อนคลายก็พลันตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบหรี่ลงเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงมาจากเบอร์แปลกปลอม เต็นท์สังเกตเห็นความผิดปกติจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย "มีอะไรหรือเปล่าคะคุณคิม หน้าตาดูไม่ดีเลย" คิมหันต์เงยหน้าขึ้นสบตา ชั่วแวบหนึ่งมีความลังเลฉายชัดอยู่ในแววตานั้น ก่อนที่หน้าจอโทรศัพท์จะสว่างวาบขึ้นอีกครั้งพร้อมกับภาพถ่ายใบหนึ่งที่ถูกส่งตามมา... ภาพของมีนตราที่กำลังยืนอยู่หน้าคอนโดมิเนียมส่วนตัวของเต็นท์ พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งตรงมายังกล้อง ข้อความแนบใต้ภาพเขียนไว้สั้นๆ แต่ทำเอาอุณหภูมิรอบตัวดิ่งวูบลงทันที *“ท่านประธานคะ... ดูเหมือนของเล่นชิ้นโปรดของคุณ กำลังจะมีแขกไม่ได้รับเชิญไปเยือนถึงห้องแล้วนะคะ”* ♥️ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาอินและฟินไปกับความคลั่งรักของท่านประธานด้วยนะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ ♥ - หมอกไม้ไผ่