เช้าวันใหม่ของสถานะที่เปลี่ยนไป

ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่บริเวณต้นคอ ทำให้เต็นท์ต้องขยับตัวหนีโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่าท่อนแขนแกร่งที่พาดผ่านเอวสอบกลับกระชับแน่นขึ้น ราวกับคีมเหล็กกล้าที่จงใจกักขังเขาไว้ในอาณาเขตของตัวเอง สัมผัสเนื้อแนบเนื้อผ่านเนื้อผ้าบางเบาของเสื้อนอน ทำให้สมองที่ยังตื่นไม่เต็มที่ของดีไซเนอร์หนุ่มต้องประมวลผลอย่างรวดเร็ว ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนผลอยหลับไปไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ตั้งแต่บทสนทนากัดไม่ปล่อย ไปจนถึงรอยจູບอุ่นหวานที่ยังหลงเหลือความซ่านสยิวไว้บนริมฝีปาก ให้ตายเถอะ... นี่เขานอนอยู่ในอ้อมกอดของท่านประธานน้ำแข็งไสมาตลอดทั้งคืนจริงๆ น่ะหรือคะเนี่ย! เต็นท์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างระมัดระวัง กลัวเหลือเกินว่าการเคลื่อนไหวเพียงนิดเดียวจะไปปลุก ‘หมีควายจำศีล’ ที่กำลังกอดเขาแน่นเสียยิ่งกว่าหมอนข้าง แต่ปรากฏว่าเจ้าของอ้อมกอดกลับตื่นอยู่ก่อนแล้ว ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นไม่ได้มีความง่วงงุนหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความพึงพอใจระยิบระยับที่มองตรงมายังเขาอย่างไม่คิดจะหลบสายตา "มองอะไรเล่า ปล่อยได้แล้ว หนักนะคุณ" เต็นท์เอ็ดเสียงเบา พยายามดันแผงอกกว้างออก แต่มือซนๆ ของอีกฝ่ายกลับยิ่งรั้งเอวเขาให้เข้าไปแนบชิดกว่าเดิม "ตื่นมาก็บ่นเลยนะ ธีรภัทร" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเพราะเพิ่งตื่นนอนดังชิดริมหู จนคนฟังต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คิมหันต์ในยามนี้ไม่มีมาดประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงผู้ชายคลั่งรักคนหนึ่งที่กำลังส่งสายตาหวานเชื่อมจนน่าหมั่นไส้ "ก็คุณกอดผมแน่นซะขนาดนี้ หายใจไม่ออก" เต็นท์เชิดหน้าขึ้นเถียงตามฟอร์ม ถึงหัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกก็เถอะ "ก็ไม่อยากปล่อย... กลัวตื่นมาแล้วพบว่าเมื่อคืนเป็นแค่ฝัน" คิมหันต์พึมพำเสียงเบา น้ำเสียงที่มักจะห้วนจัดและดุใส่เขาเสมอในยามปกติ กลับเจือไปด้วยความอ่อนโยนจนน่าประหลาดใจ ดวงตาคมทอดมองใบหน้าหวานที่ขึ้นสีเรื่อด้วยความเอ็นดูระคนหลงใหล เต็นท์ชะงักไปนิดกับคำพูดนั้น มุมปากหยักที่มักจะยกยิ้มกวนประสาทลดระดับลง ความซึนเดระบะที่เคยเป็นเกราะกำบังของท่านประธานคนเก่งดูเหมือนจะพังทลายลงราบคาบอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงความจริงใจที่สะท้อนผ่านแววตาคู่คม "พูดอะไรเนี่ย เลี่ยนเป็นบ้า..." เต็นท์เบือนหน้าหนีซ่อนรอยยิ้มที่เผลอหลุดออกมาบนมุมปาก แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะพลาดสายตาไป "เขินก็บอกว่าเขิน หน้าแดงหมดแล้วเนี่ย" คิมหันต์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี จงใจขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกชนกัน "เมื่อคืนจำได้ไหมว่าพูดอะไรกับผมบ้าง?" เต็นท์หันขวับกลับมามองทันที คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างนึกระแวง "ผมพูดอะไร? ผมไม่ได้พูดอะไรแปลกๆ ซะหน่อย" "เหรอ..." คิมหันต์ลากเสียงยาว นัยน์ตาสีเข้มพราวระยับ "คนที่บอกว่า... *'ถ้าคิดจะจีบก็ทำตัวดีๆ หน่อยสิไอ้คุณประธาน'*... นี่ใครกันนะ หูผมฝาดไปหรือเปล่าหหึ?" ใบหน้าของเต็นท์ร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีจนลามไปถึงใบหู สมองพยายามนึกย้อนไปถึงช่วงเวลาดึกสงัดเมื่อคืน ตอนที่เขากึ่งหลับกึ่งตื่นและเผลอพลั้งปากพูดอะไรออกไปบ้างเพื่อแลกกับการที่อีกฝ่ายยอมเลิกเซ้าซี้เรื่องสัญญาแต่งงาน ให้ตายสิ! เขาเผลอพูดประโยคชวนเข้าใจผิดแบบนั้นออกไปจริงๆ งั้นเหรอเนี่ย! "ผม... ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นซะหน่อย แค่พูดไปเรื่อยเปื่อยน่ะ" เต็นท์แก้ตัวเสียงอ้อมแอ้ม หลบสายตาวาววับที่จ้องมองมาอย่างรู้ทัน "แต่ผมจำฝังใจเลยนะ" คิมหันต์กระซิบชิดริมฝีปาก นัยน์ตาคมกริบฉายแววจริงจังขึ้นมาจนคนฟังต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ "เพราะฉะนั้น... นับจากวันนี้ เลิกเล่นเกมซ่อนหาแล้วมาเป็นแฟนกันจริงๆ ซะทีดีไหม?" ประโยคบอกรักที่มาพร้อมกับคำขอคบหากะทันหัน ทำเอาเต็นท์ถึงกับสมองรันไม่ทัน เจ้าตัวอ้าปากค้างกะพริบตาปริบๆ มองหน้าคนที่นอนส่งสายตารอคำตอบอยู่ตรงหน้า นี่มันไม่ใช่การขอแต่งงานปลอมๆ หรือการต่อรองทางธุรกิจอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือการรุกฆาตแบบไม่ให้ตั้งตัวชัดๆ! "นี่คุณ... ขอคนอื่นเป็นแฟนบนเตียงนอนยับยี่ยังไม่ได้อาบน้ำเนี่ยนะ? โรแมนติกตรงไหนเนี่ยท่านประธาน" เต็นท์แกล้งทำเป็นบ่นกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังตีรวนขึ้นมาจนจุกอก "โรแมนติกไม่โรแมนติกไม่รู้ รู้แต่ว่าถ้าไม่ตอบว่าตกลง ผมไม่ปล่อยให้ออกจากเตียงแน่" คิมหันต์ขู่เสียงเข้ม แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากกลับฟ้องชัดว่าไม่ได้จริงจังอย่างที่พูด เต็นท์มองค้อนปะเหลือกใส่คนเอาแต่ใจ แต่ในใจกลับเต้นระรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากอ้อมแขนคู่นี้มันชัดเจนเสียจนเขาไม่อาจปฏิเสธหัวใจตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว ดีไซเนอร์หนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากตามสไตล์คนปากเก่ง "อยากให้ผมเป็นแฟนคุณนักเหรอ? งั้นต้องแสดงความจริงใจหน่อยสิ... ลุกไปทำกาแฟให้ผมดื่มก่อน แล้วค่อยมาคุยกัน!" พูดจบท่าทางดีดดิ้นจะลุกหนีก็เริ่มต้นขึ้น แต่มีหรือที่คิมหันต์จะยอมปล่อยเหยื่ออันโอชะให้หลุดมือไปง่ายๆ มือหนาคว้าเอวบางกลับมาล็อกไว้แนบแน่นอีกครั้ง เสียงหัวเราะทุ้มนุ่มดังเคล้าคลอไปกับบรรยากาศยามเช้าที่อบอวลไปด้วยความหวานชื่น จนลืมโลกภายนอกไปเสียสนิท ทว่า... ความสุขสงบมักอยู่กับพวกเขาได้ไม่นานนัก *กริ๊งงงงง!* เสียงกริ่งหน้าห้องพักหรูบนคอนโดมิเนียมใจกลางเมืองดังขึ้นแทรกบรรยากาศหวานเลี่ยนอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงทุบประตูปึกใหญ่ที่บ่งบอกถึงความร้อนรนและเกรี้ยวกราดของผู้มาเยือน คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่นทันที ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาในอกที่ถูกขัดจังหวะเวลาสำคัญ ส่วนเต็นท์ชะงักกึก หันไปมองประตูทางเข้าสลับกับใบหน้าบึ้งตึงของคนรัก "ใครมาวะแต่เช้า..." คิมหันต์สบถเบาๆ พลางผุดลุกขึ้นคว้าเสื้อคลุมมาสวมอย่างลวกๆ เต็นท์ลุกขึ้นนั่งตาม ปัดปอยผมที่ยุ่งเหยิงออก ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเขาว่าแขกยามเช้าผู้ไม่ได้รับเชิญคนนี้ คงไม่ใช่พนักงานส่งของหรือรูมเซอร์วิสธรรมดาแน่นอน และยิ่งเมื่อเสียงตะโกนเรียกชื่อดังทะลุประตูเข้ามา... หัวใจของเขาก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "พี่คิม! เปิดประตูให้มีนเดี๋ยวนี้เลยนะคะ! มีนรู้ว่าพี่อยู่ข้างในกับมัน!" เสียงกรี๊ดแหลมสูงของมีนตราที่แผדแผดลอดเข้ามาในห้อง ทำให้คิมหันต์ชะงักกึก สีหน้าหล่อเหลาแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที! ♥️ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาอินและฟินไปกับความคลั่งรักของท่านประธานด้วยนะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ ♥ - หมอกไม้ไผ่