สงครามประสาท

เสียงเบสกระแทกกระทั้นจนแก้วหูแทบสั่นสะเทือน บรรยากาศในผับหรูใจกลางเมืองยามค่ำคืนคราคร่ำไปด้วยผู้คน แต่สำหรับธีรภัทร หรือ 'เต็นท์' ในเวลานี้ ไม่มีอะไรจะสาสมไปกว่าการตอกหน้าท่านประธานหนุ่มจอมเผด็จการผู้มีนามว่าคิมหันต์อีกแล้ว ในเมื่อคนตัวโตเลือกที่จะใช้ความเงียบงันและท่าทีเย่อหยิ่งมาเป็นคำตอบหลังจากเหตุการณ์ชวนหัวใจวายที่คอนโดฯ คืนก่อน เต็นท์ก็ขอเลือกที่จะประกาศอิสรภาพด้วยแฟชั่นที่ร้อนแรงที่สุดในรัศมีร้อยเมตร เสื้อกล้ามตาข่ายสีดำโปร่งบางเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดและรอยสักรูปผีเสื้อบริเวณไหปลาร้า จับคู่กับกางเกงหนังเข้ารูปที่เน้นสัดส่วนยั่วยวนทุกย่างก้าว ร่างเพรียวบางขยับโยกย้ายตามจังหวะเพลงอย่างเย้ายวนใจ เรียกสายตาจากบรรดานักท่องเที่ยวทั้งชายและหญิงให้เหลียวมองเป็นตาเดียว "เต็นท์ แกแน่ใจนะว่าทำแบบนี้แล้วท่านประธานคิมจะไม่ตามมาหักคอคาผับ?" กรณ์ที่ทำหน้าที่เป็นทั้งเพื่อนซี้และบอดี้การ์ดกึ่งจำเป็นกระซิบถามเสียงหลง ขณะพยายามดึงชายเสื้อของเพื่อนสนิทให้ปิดเนื้อหนังมังساที่ล่อตาล่อใจพวกเสือสิงห์กระทิงแรดรอบด้าน "ให้มันรู้ไปสิคะกร! คนอย่างธีรภัทรไม่เคยกลัวใครอยู่แล้ว ในเมื่อเขาอยากทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน ฉันก็จะเป็นไฟบรรลัยกัลป์แผดเผาให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย!" เต็นท์เชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ี่เกรงกลัว เรียวปากสีพีชยกยิ้มร้ายกาจ ทว่าในใจกลับเต้นรัวด้วยความประหม่าเล็กน้อยเมื่อนึกถึงสายตาดุๆ ของอีกฝ่าย แต่, ใครสนกันล่ะ? นิ้วเรียวยกแก้วค็อกเทลสีสวยขึ้นจิบ ดวงตากลมโตแพรวพราวด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และอารมณ์ท้าทาย โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคมกริบคู่วหนึ่งกำลังจ้องมองมาจากมุมมืดของชั้นลอยวีไอพี สายตาที่พร้อมจะพุ่งเข้ามาขยี้ความมั่นใจของคนตัวแสบให้แหลقคามือ "มองอะไรกันนักหนาคะ อยากโดนฟ้องข้อหาลวนลามทางสายตาหรือไง" เต็นท์หันไปเลิกคิ้วใส่ชายหนุ่มแปลกหน้าที่ทำท่าจะเข้ามาทักทาย น้ำเสียงหวานหูแต่เชือดเฉือนทำเอาหนุ่มคนนั้นต้องถอยกรูด ทว่าในวินาทีที่เต็นท์กำลังจะหมุนตัวกลับไปสนุกกับเพื่อนสนิท แรงกระชากมหาศาลจากด้านหลังก็ดึงร่างเพรียวบางให้ลอยหวือเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างที่คุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังผสมผสานกับกลิ่นอายความคุุกกรุ่นเฉพาะตัวทำให้ลมหายใจของเต็นท์สะดุดกึกทันที "เล่นสนุกพอหรือยัง... ธีรภัทร" เสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำจนน่ากลัวกระซิบชิดริมใบหู แรงบีบที่เอวสอบไม่ได้เจ็บจนทนไม่ไหว แต่สัมผัสหนักแน่นนั้นเต็มไปด้วยโทสะที่ถูกกักเก็บไว้จนถึงขีดสุด เต็นท์ตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบตื่นจากภวังค์แล้วสะบัดตัวออกสุดแรง "อุ๊ย! คุณคิมหันต์... มาเที่ยวหรืองIะคะเนี่ย ถึงได้ทำตัวเป็นนักเลงโตกลางผับแบบนี้" เต็นท์แสร้งทำเป็นตกใจ ปรายตามองร่างสูงในชุดสูทสีเข้มที่ดูขัดกับบรรยากาศอโคจรแต่น่าเกรงขามจนคนรอบข้างต้องรีบหลบทางให้ คิมหันต์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจชุดสุดแซ่บของคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ประกายไฟแห่งความหึงหวงพวยพุ่งขึ้นในอกจนแทบแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กที่คิดจะดึงออกทันที "ถอดเสื้อผ้าทุเรศนี่ออกแล้วกลับคอนโดเดี๋ยวนี้!" "ทุเรศตรงไหนคะ? ออกจะสวยแซ่บสะเดิดโลกลืม เงินก็เงินฉัน ร่างกายก็ร่างกายฉัน คุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่ง" เต็นท์เชิดหน้าเถียงกลับทันควัน ไม่ยอมลดละความพ่ายแพ้แม้แต่นินทเดียว "มีสิทธิ์ในฐานะสามีในนามตามกฎหมาย... และมีสิทธิ์พอที่จะจับเธอโยนขึ้นเตียงแล้วฟาดให้หายพยศ!" คิมหันต์กระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความโมโหจัด มือหนารวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่เปิดโอกาสให้คนปากเก่งได้โต้เถียงอะไรอีก กรที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ข้างๆ ถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือดึงแขนเพื่อน "เอ่อ... เต็นท์ แกเคลียร์กันดีๆ นะ ฉันว่าท่านประธานดูเอาจริงว่ะ ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ!" พูดจบเพื่อนตัวดีก็ชิ่งหนีหายไปในฝูงชนอย่างไร้เยื่อใย "ไอ้กร! ไอ้เพื่อนทรยศ!" เต็นท์ร้องโวยวายเบาๆ แต่ก็ต้องหันกลับมาเผชิญหน้ากับปีศาจหนุ่มที่กำลังแผ่รังสีอำมหิตใส่ "เลิกเรียกเพื่อนแล้วหันมามองหน้าฉันเดี๋ยวนี้" คิมหันต์ออกแรงลากกึ่งจูงร่างเพรียวบางฝ่าฝูงชนที่กำลังแดนซ์กระจายมุ่งตรงไปยังทางออกด้านหลังผับ ท่ามกลางเสียงโวยวายประท้วงไม่หยุดของคนตัวเล็ก "ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไงคะคนบ้า! ฉันจะเที่ยวต่อ แก่แล้วหรือไงถึงรีบนอน!" คิมหันต์ไม่สนใจเสียงบ่นกระปอดกระแปดนั้นแม้แต่น้อย เขาดันตัวเต็นท์ขึ้นไปนั่งพิงกับประตูรถยนต์หรูยี่ห้อดังที่จอดอยู่ในโซนวีไอพีส่วนตัว ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัว ใช้แขนแกร่งกักกันคนตัวเล็กไว้ตรงกลาง ไม่ให้มีทางหนีไปไหนได้อีก ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองริมฝีปากที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงด้วยความหมั่นเขี้ยวแกมโกรธ "ดื้อนักนะ... คิดว่าแต่งตัวแบบนี้แล้วฉันจะตามมาไม่เจอหรือไง" คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากชิดกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มใสจนเต็นท์ต้องเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตา "ใครอยากให้คุณตามมากันล่ะคะ ปล่อยเลยนะ ฉันจะกลับไปสนุกกับเพื่อน" "สนุกเหรอ? อยากสนุกมากใช่ไหม..." คิมหันต์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอันตรายที่ทำเอาเต็นท์ขนลุกซู่ "งั้นเรามาสนุกกันต่อบนเตียงที่ห้อง... รับรองว่าเธอจะไม่มีแรงลุกขึ้นมาแต่งตัวแบบนี้ออกไปไหนได้อีกเป็นอาทิตย์" เต็นท์ใจกระตุกวูบเมื่อเห็นประกายความปรารถนาอันดิบเถื่อนในดวงตาสีนิลคู่นั้น ความมั่นใจที่สะสมมาตลอดทั้งคืนเริ่มสั่นคลอน เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังเล่นกับไฟกองโตที่พร้อมจะแผดเผาให้มอดไหม้ ทว่าในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะและระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคิมหันต์ก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศชวนจิ้นเสียสนิท คิมหันต์ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายังคงไม่ละสายตาไปจากริมฝีปากอิ่มของคนตรงหน้า มือข้างหนึ่งควิบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจออย่างไม่ใส่ใจนัก แต่เพียงแค่กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ ประโยคเดียว ร่างกายที่กำลังคุกคามก็ชะงักกึก สีหน้าของท่านประธานหนุ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและเย็นชาลงทันที เต็นท์สังเกตเห็นความผิดปกติจึงเหลือบตามองหน้าจอที่สว่างวาบในมือของอีกฝ่าย และหัวใจเจ้ากรรมก็หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ *มีนตรา: "คิมอยู่ที่ไหนคะ? มีนอยู่ที่หน้าคอนโดคุณ... ลงมาหาหน่อยได้ไหมคะ มีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับสัญญาของเราที่ต้องคุยกันด่วนที่สุด"* คิมหันต์เงยหน้าขึ้นสบตากันอีกครั้ง ทว่าแววตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความหึงหวงหลงเหลืออยู่แล้ว แต่มันกลับเต็มไปด้วยความซับซ้อนที่เต็นท์อ่านไม่ออก "เต็นท์..." คิมหันต์เอ่ยชื่อคนตรงเสียงแผ่วเบา ขณะที่มือที่กักตัวไว้อย่างแนบแน่นเริ่มคลายออกช้าๆ --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความซึนของท่านประธานคิมด้วยกันนะคะ ♥️