กฎเหล็กสามข้อ

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุม VIP ชั้นบนสุดของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ มีนตราหน้าเสียจนแทบจะกลายเป็นสีเดียวกับผนังกระดาษสีขาว ดวงตาคู่คมที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจยามก้าวเข้ามาในห้องนี้ บัดนี้สั่นระริกด้วยความตกใจและอับอายปนเปกัน เมื่อจู่ๆ คิมหันต์ก็สาดประโยคฆ่าคนทางสายตาใส่เธอด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะหันกลับมามองคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม—ธีรภัทร หรือ "เต็นท์" ดีไซเนอร์หนุ่มปากเก่งที่กำลังส่งยิ้มหวานหยดแบบกวนประสาทกลับไปให้ท่านประธานหนุ่มชนิดที่ไม่เกรงกลัวบารมีสักนิด "ว่าที่ภรรยาตัวจริงเหรอครับคุณคิม... ฟังดูยิ่งใหญ่จนผมเกือบจะอินตามเลยนะเนี่ย" เต็นท์ลอยชายเสียงใส นิ้วเรียวยาวเคาะปากกาบนโต๊ะกระจกใสเป็นจังหวะ ราวกับสถานการณ์ตึงเครียดตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องตลกคาפהเฟ่ในบ่ายวันอาทิตย์ "เลิกเล่นลิเกแล้วเซ็นซะที ธีรภัทร" คิมหันต์กดเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองคนตรงข้ามเขม็ง ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาจนสันรามขึ้นเป็นสันนูน ผู้ชายคนนี้กวนประสาทเขาได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ และดูท่าว่าต่อให้อยู่ด้วยกันในสถานะ "คู่แต่งงานกำมะลอ" ตามสัญญาฉบับนี้ ความกวนประสาทนั้นคงจะมีแต่ทวีคูณขึ้นเป็นร้อยเท่า มีนตราเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มองภาพคนทั้งคู่ด้วยความรู้สึกอัดอั้นตันใจ "คิมคะ คุณล้อเล่นใช่ไหมคะ? คนๆ นี้เนี่ยนะ... จะแต่งงานกับคุณ?" "ผมไม่เคยล้อเล่นเรื่องธุรกิจ และยิ่งไม่เคยล้อเล่นเรื่องชีวิตส่วนตัวครับคุณมีนตรา" คิมหันต์หันไปตอบเสียงเรียบ นิ่งสนิทไร้เยื่อใย "เอกสารการร่วมทุนระหว่างตระกูลของเรา ทางผมทบทวนดูแล้วคิดว่าเราคงต้องพับเก็บไว้ก่อน ในเมื่อผมมี 'ตัวจริง' ที่ต้องดูแลแล้ว" ประโยคตัดรอนอย่างไร้เยื่อใยนั้นทำให้มีนตราถึงกับทรุดตัวลงเล็กน้อย เธอสะบัดหน้าหนีด้วยความโกรธจัด ก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องพร้อมกับเสียงปิดประตูดังปัง! สะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดิน ภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กับสายตาสองคู่ที่จ้องประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร "ใจร้ายจังเลยนะคะท่านประธาน ไล่ผู้หญิงสวยระดับดาวมหาวิทยาลัยออกไปได้หน้าตาเฉย" เต็นท์เอ่ยแซwพร้อมกับหัวعิ้มในลำคอ ดวงตากลมโตแพรวพราวด้วยความท้าทาย "ถ้าไม่อยากโดนไล่ออกไปนอนนอกห้องตั้งแต่คืนแรก ก็เลิกทำหน้าตากวนประสาทแล้วเซ็นสัญญาซะ" คิมหันต์ดันแฟ้มเอกสารสีดำสนิทไปตรงหน้าคนตัวบาง ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดยืนค้ำหัวอีกฝ่ายด้วยรัศมีกดดันที่แผ่ซ่านรอบตัว "แล้วก็จำใส่สมองเอาไว้ด้วยว่า การที่เราต้องแต่งงานหลอกๆ ตามพินัยกรรมของคุณปู่ เพื่อแลกกับการกอบกู้บริษัทออกแบบดีไซน์เล็กๆ ของนาย มันมีกฎที่ต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด" เต็นท์ช้อนสายตาขึ้นมองคนตัวสูงกว่าที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจาง ชายหนุ่มไม่ได้ถอยหนี กลับเอียงคอยิ้มรับ รอยยิ้มร้ายกาจที่ทำให้คิมหันต์รู้สึกเหมือนมีหนามแหลมมาสะกิดหัวใจเล่นๆ "ไหนล่ะครับ กฎเหล็กที่ว่า ว่ามาสิครับท่านประธาน ผมเป็นคนความจำสั้นเสียด้วย" คิมหันต์หรี่ตามองริมฝีปากหยักที่ขยับพูดเจื้อยแจ้วอย่างหมั่นไส้ เขาอยากจะเอามือปิดปากช่างเจรจานี่เสียจริง แต่ทำได้แค่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ แล้วก้าวเข้าไปกระซิบข้างใบหูขาวสะอาดด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ตั้งใจให้สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ "ข้อหนึ่ง... ห้ามก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของกันและกัน พื้นที่ในบ้านแบ่งเขตชัดเจน ห้ามล้ำเส้นเข้ามาในห้องนอนผมเด็ดขาด" เต็นท์กลั้วหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ลลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำเอาขนลุกซู่ แต่เจ้าตัวก็ยังทำใจดีสู้เสือ เอี้ยวตัวกลับมาตอบโต้ด้วยน้ำเสียงยียวนไม่แพ้กัน "โอ้โห ตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวเข้าบ้านก็ประกาศอาณาเขตซะแล้ว กลัวผมเข้าไปขโมยสมบัติหรือกลัวห้ามใจตัวเองไม่ไหวกันแน่ครับเนี่ย" คิมหันต์แค่น "หลงตัวเอง" "ข้อสอง..." พระเอกหนุ่มมาดขรึมพูดต่อโดยไม่สนใจคำแซว "ห้ามพาคนนอกเข้ามาเหยียบในบ้านเด็ดขาด โดยเฉพาะพวกเพื่อนสนิทปากมากอย่าง... เอ่อ ไอ้อะไรนะ... ไอ้กรณ์อะไรนั่นของนาย" "อ้าว! เพื่อนผมไม่เกี่ยวสักหน่อย!" เต็นท์โวยวายขึ้นมาทันที ดวงตาคมตวัดมองค้อนวงใหญ่ "คุณไม่มีสิทธิ์มาบงการชีวิตส่วนตัวของผมนะคิมหันต์ เราตกลงกันแค่เรื่องแต่งงานบังหน้าเพื่อตบตาผู้ใหญ่และรักษาหุ้นบริษัท ไม่ได้หมายความว่าผมต้องตกเป็นทาสในเรือนเบี้ยของคุณ!" "ทาสหรือเปล่าไม่รู้ แต่ตอนนี้... นายเซ็นชื่อลงไปในฐานะ 'ภรรยา' ตามกฎหมายแล้วนะ ธีรภัทร" คิมหันต์ชี้ไปที่ลายเซ็นหวัดๆ แต่คมคายบนกระดาษแผ่นสุดท้ายที่เต็นท์เพิ่งจรดปากกาลงไปเมื่อครู่ รอยยิ้มมุมปากของประธานหนุ่มดูเจ้าเล่ห์จนน่าหมั่นไส้ "และข้อสาม... กฎข้อสำคัญที่สุด" เต็นท์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาจริงจังที่วาดผ่านนัยน์ตาคู่คมของอีกฝ่าย ความใกล้ชิดที่ระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบทำให้ได้ยินเสียงหัวใจของกันและกันอย่างชัดเจน "ข้อสามคืออะไร..." น้ำเสียงของเต็นท์แผ่วลงโดยไม่รู้ตัว ความกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปกับตา แทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอก คิมหันต์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน ดวงตาสีเข้มสะท้อนภาพใบหน้าหวานของคนตรง and เสียงทุ้มนุ่มกระซิบชิดริมหิมฝีปาก "ห้าม... ห้ามตกหลุมรักผมเด็ดขาด" บรรยากาศในห้องประชุมพลันเงียบกริบลงทันที หัวใจของเต็นท์กระตุกวูบอย่างแรง คำพูดอวดดีนั้นช่างน่าหมั่นไส้เสียจนอยากจะหยิกให้เนื้อเขียว แต่ประกายตาไหวระริกในแววตาของคิมหันต์กลับทำให้คนฟังรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าอย่างหาสาเหตุไม่ได้ "หลงตัวเองที่สุด!" เต็นท์ผลักอกกว้างออกห่างเบาๆ แล้วคว้าแฟ้มเอกสารของตัวเองมากอดแนบอก รีบเดินหนีออกไปจากห้องประชุมด้วยหัวใจที่เต้นรำไม่เป็นจังหวะ "ฝันไปเถอะว่าคนอย่างผมจะไปตกหลุมรักคนปากร้ายอย่างคุณ!" เสียงหัวเราะทุ้มต่ำอย่างชอบใจดังไล่หลังตามมา ทำให้เต็นท์ต้องรีบเร่งฝีเท้าหนีความรู้สึกประหลาดที่เริ่มกัดกินหัวใจตั้งแต่ยังไม่ทันได้เหยียบเข้าRั้วบ้านของสามีจำเป็นด้วยซ้ำ แต่ใครจะรู้... ว่าการก้าวเท้าเข้าสู่คฤหาสน์ของคิมหันต์ในคืนนี้ จะไม่ได้มีแค่ความวุ่นวายจากกฎเหล็กสามข้อเท่านั้น ยามเมื่อรถยนต์คันหรูแล่นมาจอดสนิทที่หน้าประตูบ้านหลังใหญ่ เต็นท์ก้าวลงจากรถด้วยความเหนื่อยล้าจากการปะทะคารมมาทั้งวัน แต่ทว่า... เมื่อผลักประตูรั้วเข้าไป ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าสวยต้องค้างเติ่ง แสงไฟสลัวจากสวนหย่อมหน้าบ้านเผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของใครบางคนกำลังยืนพิงตัวอยู่กับเสาไฟเบือนหน้ามามองพวกเขา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่คุ้นเคยดีปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงทักทายที่ดังขัดจังหวะความเงียบ "อ้าว... เพิ่งกลับมากันเหรอครับเพื่อนรัก นึกว่าจะไปนอนกกกันที่อื่นซะอีกแล้ว" เสียงของ **กรณ์** เพื่อนสนิทซี้ปึ๊กที่แหกกฎข้อที่สองพอดิบพอดีดังขึ้นกลางดึก พร้อมกับกระเป๋าเดินทางสองใบที่วางอยู่แทบเท้าของเต็นท์ คิมหันต์ที่เดินตามหลังมาถึงกับหน้าตึงดล งขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบว์ ดวงตาดุจเหยี่ยวตวัดมองหน้ากรณ์สลับกับเต็นท์ทันทีด้วยรังสีอำมหิตแผ่ซ่าน "นี่มันหมายความว่ายังไง... ธีรภัทร?" เต็นท์กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง เมื่อหันไปสบตากับประธานหนุ่มที่ตอนนี้สายตาดุดันราวกับพร้อมจะกินเลือดกินเนื้อได้ทุกวินาที... ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!