คำสัญญาใต้แสงดาว

“เลิกทำหน้าเครียดเป็นหุ่นยนต์ตกรุ่นสักทีได้ไหมคะ คุณประธานคิมหันต์... นี่เราหนีงานประชุมนรกแตกมาพักผ่อนริมทะเลนะคะ ไม่ได้มานั่งประเมินผลประกอบการไตรมาสหน้าสักหน่อย” เต็นท์เอ่ยแซะพลางใช้ปลายนิ้วเรียวเขี่ยแก้วค็อกเทลในมือเล่น เสียงคลื่นซัดสาดกระทบหาดทรายยามค่ำคืนเคล้าคลอไปกับเสียงดนตรีแจ๊สเบาๆ จากรีสอร์ตหรู ทว่าใบหน้าคมคายของคนตัวสูงที่นั่งฝั่งตรงข้ามกลับไม่ได้ผ่อนคลายไปตามบรรยากาศเลยสักนิด ดวงตาคมกริบของคิมหันต์ยังคงจ้องมองมาที่เขาด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก—มันทั้งดุดัน รu้อนรุ่ม และทอแสงความคลั่งรักออกมาอย่างปิดไม่มิด “จะให้ผมทำใจสบายได้ยังไง ในเมื่อหัวใจทั้งดวงของผมมันนั่งอยู่ตรงนี้... แล้วแถมยังชอบทำปากเก่งใส่ผมอยู่เรื่อย” คิมหันต์สวนกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เป็นเอกลักษณ์ เจ้าตัววางแก้วเครื่องดื่มลงบนโต๊ะไม้กระแทกเบาๆ ก่อนจะขยับกายเข้าไปใกล้ร่างบางที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ชายหาด รัศมีกดดันแบบฉบับนักบริหารมือทองแผ่ซ่านจนเต็นท์เผลอสะดุ้ง แต่มีหรือที่คนอย่างธีรภัทรจะยอมก้มหัวให้ง่ายๆ “ปากเก่งแล้วไงคะ? ดีกว่าพวกปากแข็งแถวนี้ก็แล้วกัน ตั้งแต่อยู่กรุงเทพฯ จนมาถึงกระบี่ ฉันยังไม่ได้ยินคำว่า *‘คิดถึง’* จากปากคุณสักแอะ มีแต่คำสั่งโน่นนี่นั่น เหมือนฉันเป็นเลขาฯ ฝึกงานคนที่ร้อยของบริษัทคุณซะมากกว่า” เต็นท์ลอยหน้าลอยตาเถียงกลับ ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวเป็นกลองเพลเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของคนตรงข้ามเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมนแล้วเชยขึ้นบังคับให้สบตา ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่มักจะมองคนอื่นด้วยความเยียบเย็นและถือดี แต่ยามนี้กลับสะท้อนเงาของเขาชัดเจน ชัดเจนเสียจนเต็นท์ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “อยากฟังคำนั้นมากนักหรือไงคะ...” เสียงทุ้มกระซิบชิดริมฝีปาก กลิ่นหอมจางๆ จากตัวคิมหันต์ผสมกับกลิ่นไอทะเลทำให้สติของเต็นท์เริ่มกระเจิดกระเจิง “คนที่ทำให้ผมต้องนั่งเครื่องบินตามมาคุมถึงนี่ ทั้งที่งานกองท่วมหัว... คิดว่าผมทำไปเพราะอยากออกกำลังกายริมหาดหรือไงคะ เต็นท์” “ก็... ใครใช้ให้คุณตามมาล่ะ ฉันบอกแล้วไงว่ามากับไอ้กรณ์—” “อย่าเอาน้ำเสียงกวนประสาทมากลบเกลื่อนความจริงเลยค่ะ” คิมหันต์ขัดขึ้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ทีจะได้เห็น “คุณก็รู้ว่าผมเกลียดการรอคอย... และยิ่งเกลียดเวลาที่มีใครหน้าไหนพยายามจะเข้าใกล้คุณเกินความจำเป็น” บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงจนเหลือเพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด เต็นท์ชะงักค้าง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เมื่อฝ่ามือหนาไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่คาง แต่เลื่อนลงมาจับมือเรียวของเขาขึ้นไปแนบไว้ที่อกด้านซ้าย... ตำแหน่งที่หัวใจกำลังเต้นโครมครามหนักหน่วงจนรับรู้ได้ผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตสีขาว “รู้สึกไหมคะ... ว่ามันเต้นเพราะใคร” คำถามเรียบง่ายแต่ทรงพลังทำเอาคนปากเก่งถึงกับพูดไม่ออก เต็นท์เม้มริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตหลบวูบไปมองผืนทรายเบื้องล่างเพื่อซ่อนความเขินอายที่กำลังแผดเผาแก้วทั้งสองข้าง คิมหันต์อมยิ้มบางๆ กับท่าทีที่หาดูได้ยากนั้น ชายหนุ่มค่อยๆ คลายมือออกข้างหนึ่ง ก่อนจะล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทเนื้อดีที่พาดไว้พนักเกิง แล้วหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำขนาดเล็กออกมา เต็นท์เบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นวัตถุในมือของอีกฝ่าย “อะ... อะไรของคุณอีกเนี่ย อย่าบอกนะว่า—” “เลิกเดาแล้วตั้งใจฟังให้ดีค่ะ เต็นท์” คิมหันต์สูดหายใจเข้าลึกราวกับกำลังรวบรวมความกล้าครั้งใหญ่ในชีวิต ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน ยามนี้กลับมีแววตาไหวระริกด้วยความตื่นเต้นไม่ต่างจากเด็กหนุ่มเพิ่งมีความรัก “ตั้งแต่คุณก้าวเข้ามาในชีวิตผม ทุกอย่างที่เคยเป็นระเบียบและไร้ที่ติมันพังทลายไม่เป็นท่า... คุณทำให้ผมหัวเสีย ทำให้ผมโมโห และที่สำคัญที่สุด... ทำให้ผมกลายเป็นผู้ชายงี่เง่าที่คอยแต่จะหึงหวงคุณกับทุกเรื่อง” “...” เต็นท์กลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอลงไปอย่างเงียบๆ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “เราผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะมากนะคะ ทั้งเรื่องสัญญาบ้าๆ นั่น ทั้งอุปสรรคบ้าบอคอแตกจากคนรอบตัว... แต่เชื่อมั้ยคะ ว่าทุกวินาทีที่มีคุณอยู่ข้างๆ มันทำให้ผมรู้ว่า โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่ตัวเลข ผลกำไร หรือตึกสูงระฟ้าอีกต่อไป” นิ้วอุ่นเปิดฝากล่องกำมะหยี่ออก เผยให้เห็นแหวนเพชรดีไซน์เรียบหรูแต่แฝงความหนักแน่นส่องประกายระยิบระยับใต้แสงดาวนับล้านดวงบนท้องฟ้ายามค่ำคืน “แต่งงานกันอีกรอบนะคะ... แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะสัญญาปลอมๆ หรือเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจอะไรทั้งนั้น” คิมหันต์สบตาคนตรงข้ามด้วยแววตาที่จริงจังและมั่นคงที่สุดในชีวิต “แต่งงานกับผม... ในฐานะคนรัก ในฐานะบ้านหลังสุดท้ายของกันและกัน และผมสัญญา... ว่าจะรักและดูแลคุณแบบนี้ ตราบเท่าที่ลมหายใจของผมยังมีอยู่” น้ำใสๆ รื้นขึ้นมาคลอหน่วยที่หางตาของเต็นท์โดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกอัดอั้น ความซึ้งใจ และความรักที่สั่งสมมานานนับแรมเดือนระเบิดออกมาจนพูดอะไรไม่ออก นี่น่ะหรือ... ผู้ชายปากร้ายที่ชอบด่าเขาว่าดื้อด้านทุกวัน นี่น่ะหรือ... ประธานบริษัทคนเก่งที่ยอมลดทิฐิทุกอย่างเพื่อผู้ชายธรรมดาๆ อย่างเขา “คุณนี่มัน... ขี้โกงชะมัด” เต็นท์สูดจมูกเบาๆ พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาประจานความอ่อนแอของตัวเอง ทว่ารอยยิ้มที่กว้างที่สุดบนใบหน้ากลับสว่างไสวแข่งกับแสงดาว “พูดซะซึ้งขนาดนี้... แล้วฉันจะกล้าปฏิเสธได้ยังไงล่ะคะ?” คิมหันต์ระบายยิ้มกว้างออกมาทันที เป็นรอยยิ้มที่หล่อเหลาจนคนมองใจละลาย ชายหนุ่มบรรจงหยิบแหวนวงสวยออกจากกล่อง ก่อนจะสวมมันลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของเต็นท์อย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่ามันจะบอบช้ำ สัมผัสอุ่นๆ จากเรียวปากที่กดจูบลงบนหลังมือเบาๆ ทำเอาเต็นท์ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “ขอบคุณนะคะ... ที่ยอมใจอ่อนให้ผู้ชายซึนๆ คนนี้” คิมหันต์กระซิบเสียงพร่า พร้อมกับขยับเข้าไปใกล้หมายจะมอบรางวัลให้คนปากเก่งสักฟอดใหญ่ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูห้องพักริมหาดโซนวีไอพีดังขึ้นกะทันหัน ขัดจังหวะเวลาโรแมนติกที่กำลังสุกงอมได้อย่างพอดิบพอดี ทั้งคู่ชะงักค้าง คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ทันที ดวงตาคมตวัดมองไปทางประตูห้องพักด้วยแววตาหงุดหงิดขั้นสุด ใครกันที่กล้ามาขัดจังหวะเวลาสำคัญแบบนี้! เต็นท์รีบดึงมือกลับพลจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่ หัวใจที่เคยพองโตกลับกระตุกวูบด้วยความสังหรณ์ใจประหลาด “ดึกดื่นแบบนี้... ใครมาเคาะห้องล่ะคะเนี่ย” เต็นท์พึมพำด้วยความสงสัย คิมหันต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนน่ากลัว ขายยาวก้าวฉับๆ ไปที่ประตูกระจกบานเลื่อนเพื่อจะเปิดออกไปดูให้รู้เรื่องว่าใครบังอาจมารบกวนช่วงเวลาสวีทของประธานหนุ่ม แต่ทว่า... ทันทีที่บานประตูถูกเปิดออกครึ่งหนึ่ง ร่างของใครบางคนที่ยืนหอบหายใจรวยรินอยู่หน้าห้องพักก็ทำให้ทั้งคิมหันต์และเต็นท์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด สภาพของผู้มาเยือนใหม่ช่างน่าเวทนาและผิดวิสัยอย่างยิ่ง เส้นผมยุ่งเหยิง เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเปรอะเปื้อนฝุ่นดิน และดวงตาที่แดงก่ำเต็มไปด้วยคราบน้ำตา... “คุณคิมคะ... ช่วยมีนด้วยค่ะ! คุณมีน... คุณมีนเกือบเอาชีวิตไม่รอดแล้ว!” เสียงสะอื้นไห้ปนหวาดกลัวของคุณมีนตราดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างบางที่ทรุดฮวบลงแทบเท้าของคิมหันต์ ท่ามกลางความตกตะลึงที่จับขั้วหัวใจของคนทั้งคู่! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและคอยลุ้นไปกับความรักของประธานคิมกับเต็นท์เสมอนะคะ!