“พี่คิมหันต์! ทำไมถึงให้คนนอกคนนี้ผ่านโปรเจกต์สำคัญได้คะ ทั้งๆ ที่ผลงานนั่น... มันควรจะเป็นของมีนตราต่างหาก!”
เสียงแหลมสูงที่เจือความไม่พอใจจนแทบกรีดแหลมทะลุห้องประชุมใหญ่ของตึกระฟ้าใจกลางเมืองยังคงก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของธีรภัทร แม้ว่าเวลานี้รถยนต์ยุโรปคันหรูสีดำสนิทจะแล่นออกมาไกลจากความวุ่นวายเหล่านั้นนับร้อยกิโลเมตรแล้วก็ตาม
เต็นท์หรือธีรภัทรในชุดเสื้อฮู้ดโอเวอร์ไซزสีเบจและกางเกงยีนส์เซอร์ๆ นั่งไขว่ห้างอยู่เบาะข้างคนขับ ดวงตากลมโตตวัดมองเสี้ยวหน้าคมกริบของท่านประธานหนุ่มผู้เป็นสามี (ในนาม) ที่ยังคงรักษาความนิ่งสงบเอาไว้ได้อย่างน่าหมั่นไส้ สันจوดโด่งเป็นสันคมและกรามขบเข้าหากันเล็กน้อยบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังรำคาญเสียงกรีดร้องของมีนตราไม่แพ้กัน
“หูชาไปหมดแล้วมั้งคะคุณประธาน... แฟนเก่าตามมาอาละวาดถึงถิ่นขนาดนั้น ทำไมไม่เชิญคุณเธอเข้าไปนั่งประชุมต่อในห้องบริหารด้วยเลยล่ะคะ” เต็นท์เอ่ยแซะขึ้นเบาๆ น้ำเสียงเจือความประชดประชันนิดๆ ตามประสาคนปากเก่งที่ไม่เคยยอมให้ใครเอาเปรียบทางความรู้สึกก่อน
คิมหันต์เหลือบสายตาคมกริบมามองคนตัวเล็กที่นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างๆ มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มเยาะเล็กน้อยอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าสู่รีสอร์ทส่วนตัวริมทะเลสาบที่ถูกจองไว้ทั้งหลังเพื่อการหลบหนีความวุ่นวายโดยเฉพาะ
“หึงเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบๆ แต่แฝงด้วยความเจ้าเล่ห์แพรวพราว
“หึง? ฝันไปเถอะค่ะพี่คิม! เต็นท์จะไปหึงอะไรผู้ชายปากร้ายอย่างคุณ ทราบไหมคะว่าเมื่อกี้หน้าคุณตอนโดนกรี๊ดใส่เหมือนโดนผีหลอกกลางวันแสกๆ เสียมากกว่า” เต็นท์ลอยหน้าเถียงกลับทันควัน ใบหน้าเนียนใสเชิดขึ้นอย่างถือดี ทว่าพวงแก้มกลับขึ้นสีระเรื่อจางๆ โดยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนมันไว้ใต้ฮู้ดตัวโคร่ง
คิมหันต์ดับเครื่องยนต์ ก่อนจะหันมาประจันหน้ากับคนปากเก่ง ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าหาจนพื้นที่ในรถดูแคบลงไปถนัดตา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์ดังผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ลอยเข้ามาแตะจมูกจนเต็นท์ต้องเผลอกลั้นหายใจ
“ปากเก่งจังนะเรา... เมื่อกี้ในห้องประชุมใครกันที่ยืนกอดอกมองมีนตราด้วยสายตานิ่งสนิทจนยัยนั่นเกือบกระอักเลือดตายคาที่?” คิมหันต์เอ่ยเสียงพร่า ดวงตาสีเข้มพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่พยายามเบือนหนีไปมองนอกหน้าต่าง “ไม่ต้องมาทำเป็นมองวิวทะเลเลย หันมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน”
“หลบไปเลยค่ะคนฉวยโอกาส! เต็นท์จะลงไปสูดอากาศบริสุทธิ์ ไม่ใช่มานั่งฟังคนหลงตัวเองทวงบุญคุณ” เต็นท์ผลักอกกว้างของอีกฝ่ายเบาๆ แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะทำให้คนตัวโตขยับเขยื้อน กลับกลายเป็นว่าข้อมือบางถูกรวบเอาไว้ด้วยมือใหญ่เพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย
“ใครบอกว่าทวงบุญคุณ... ฉันแค่กำลังทวงสิทธิ์ของความเป็นสามีต่างหาก” คิมหันต์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนหัวใจของเต็นท์เต้นรัวระส่ำไม่เป็นจังหวะ ปากที่เคยเก่งกาจต่อล้อต่อเถียงกลับเม้มเข้าหากันแน่นอย่างนึกหาคำมาเถียงไม่ทัน
“คนบ้า...” เต็นท์พึมพำเบื้องต่ำ พวงแก้มเนียนแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู รasuกสวาทคู่นั้นมองสำรวจความเขินอายของคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดูระคนคลั่งรัก ก่อนที่ชายหนุ่มจะยอมผละออกแล้วเปิดประตูรถลงไปหยิบสัมภาระ
บรรยากาศรอบตัวในยามเย็นช่างเป็นใจเสียเหลือเกิน รีสอร์ทหลังน้อยตั้งอยู่บนเนินเตี้ยๆ ที่มองเห็นผืนน้ำทะเลสีครามกว้างไกลสุดสายตา ลมทะเลพัดเอื่อยๆ หอบเอาความเค็มจางๆ และกลิ่นอายธรรมชาติเข้ามาปะทะร่าง เต็นท์สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ความตึงเครียดจากเรื่องโปรเจกต์งานและยัยตัวป่วนอย่างมีนตราพลอยมลายหายไปจนหมดสิ้นเมื่อก้าวเท้าเข้ามาในอาณาจักรส่วนตัวแห่งนี้
“ยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ เดินเข้ามาช่วยกางเต็นท์สิครับคุณอินฟลูเอนเซอร์” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกจากสนามหญ้าริมหน้าผาที่หันหน้าออกสู่ทะเล
เต็นท์หันขวับไปค้อนวงใหญ่ “บอกว่าเต็นท์เป็นดีไซเนอร์ค่ะ ไม่ใช่แรงงานก่อสร้าง! อีกอย่างไหนคุณบอกว่าจองห้องพักหรูวิวทะเลไง ทำไมถึงมีเต็นท์กางอยู่ตรงนี้ด้วยล่ะคะ?”
คิมหันต์ที่กำลังงละมونةอยู่กับการประกอบโครงอลูมิเนียมเงยหน้าขึ้นมามอง พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เจ้าเล่ห์ที่สุดเท่าที่เต็นท์เคยเห็นมา “บรรยากาศโรแมนติกแบบนี้ ใครเขาไปนอนอุดอู้ในห้องพักกันเล่า... นอนดูดาวริมทะเลสวีทกันสองคน ไม่ดีตรงไหน?”
“ดีกับผีสิคะ! ยุงชุมตายพอดี” เต็นท์บ่นอุบอิบ แต่ก็ยอมเดินเข้าไปช่วยจับโครงเหล็กตามคำสั่งของอีกฝ่ายโดยดี เคมีคู่กัดคู่นี้เริ่มต้นทำงานทันทีเมื่อมือของทั้งคู่บังเอิญสัมผัสกันขณะพยายามยึดมุมเต็นท์ ความอุ่นร้อนจากฝ่ามือของคิมหันต์ส่งผ่านความรู้สึกแปลกประหลาดเข้ามาจนเต็นท์ต้องรีบชักมือกลับราวกับโดนของร้อน
“มือไม้ซุ่มซ่ามจริงนะเรา” คิมหันต์เอ่ยแซะเบาๆ แต่สายตากลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด เขารวบมือบางข้างนั้นขึ้นมาดูเบาๆ ว่ามีรอยขีดข่วนอะไรหรือเปล่า ก่อนจะใช้นิ้วโป้งลูบหลังมือเนียนแผ่วเบา
เต็นท์รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วร่าง หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ใบหน้าร้อนผ่าวจนต้องรีบดึงมือกลับแล้วเสมองไปทางอื่น “ไม่ต้องมาทำเป็นห่วงหรอกค่ะ รีบกางให้เสร็จเถอะ หิวข้าวแล้วนะ!”
เวลาล่วงเลยจนเข้าสู่ยามค่ำคืน แสงไฟสีส้มอบอุ่นจากหลอดไฟดวงเล็กๆ ที่ประดับอยู่รอบเต็นท์ส่องประกายระยิบระยับแข่งกับดวงดาวบนท้องฟ้า บนโต๊ะไม้ตัวเล็กมีอาหารทะเลเผาสดๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่น คิมหันต์รินไวน์รสเลิศลงในแก้วทรงสูงยื่นให้คนตรงข้าม
“ดื่มฉลองให้กับการผ่านโปรเจกต์แบบไร้ที่ติของเธอหน่อยสิครับ... คุณดีไซเนอร์คนเก่ง” คิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นพิเศษ ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าหวานที่ต้องแสงไฟสลัวอย่างลึกซึ้ง
เต็นท์รับแก้วไวน์มาถือไว้ รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก “ขอบคุณก็เป็นนี่คะ นึกว่าท่านประธานจะเอาแต่ดุอย่างเดียวเสียอีก”
“ฉันดุแค่กับคนที่อยากฟัดใกล้ๆ เท่านั้นแหละ”
“คนทะลึ่ง!” เต็นท์สำลักไวน์เบาๆ จนต้องรีบคว้าทิชชูมาเช็ดปากแก้เขิน ส่วนคิมหันต์กลับหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เป็นเสียงหัวเราะที่นานๆ ครั้งเต็นท์ถึงจะได้ยิน และมันทำให้หัวใจดวงน้อยๆ สั่นไหวอย่างรุนแรง บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความหวานละมุนจนน้ำทะเลแทบจะจืดสนิท
คิมหันต์ขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้เต็นท์มากขึ้น วงแขนแข็งแรงทอดโอบไหล่บางให้เอนกายพิงแนบชิดกับอกแกร่ง ทั้งคู่นั่งเงียบๆ ปล่อยให้เสียงคลื่นกระทบฝั่งขับกล่อมความรู้สึกในยามค่ำคืน มือหนาถือวิสาสะกุมมือเรียวเอาไว้ประสานนิ้วแนบแน่นอย่างไร้ข้อทักท้วง
เต็นท์ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้ความอบอุ่นนี้โอบล้อมร่างกายและจิตใจ ความรู้สึกปลอดภัยและมั่นคงค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจทีละน้อย ทว่า... ในขณะที่ความสวีทกำลังเดินทางมาถึงจุดสูงสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามาทางทางเดินส่วนตัวของรีสอร์ทก็ทำลายความเงียบสงบนั้นลงทันที
“คุณคิมหันต์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!”
เสียงหอบเหนื่อยของเลขาคนสนิทที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเต็นท์และคิมหันต์ ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของทั้งคู่หายวับไปกับตา คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจที่ความเป็นส่วนตัวถูกรบกวน ขณะที่เต็นท์รีบขยับตัวออกห่างจากอ้อมแขนแกร่งทันที
เลขาหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคิมหันต์เย็นเฉียบลงในพริบตา
“คุณมีนตรา... ถูกพบว่าเป็นลมหมดสติอยู่หน้าห้องทำงานของคุณคิมหันต์ที่บริษัท พร้อมกับ... เอกสารลับของโปรเจกต์ที่ถูกฉีกกระจัดกระจายเต็มพื้นครับ!”
ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ
ล็อคหัวใจยัยตัวแสบของท่านประธาน•ตอนที่ 32
ทริปกระชับรัก
ผลงานโดย หมอกไม้ไผ่
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (หมอกไม้ไผ่)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ล็อคหัวใจยัยตัวแสบของท่านประธาน นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!