พายุลูกใหญ่

แสงแฟลชจากโทรศัพท์มือถือที่รัวติดต่อกันจนเกิดเสียงชัตเตอร์รัวราวกับงานแถลงข่าวด่วน ทำให้เต็นท์ต้องกะพริบตาถี่เพื่อปรับโฟกัส ภาพของมีนตราที่ยืนน้ำตาคลอเบ้าอยู่เบื้องหน้า พร้อมกับแท็บเล็ตในมือที่เปิดภาพตัดต่อซึ่งบิดเบือนความจริงอย่างน่าเกลียด ทำให้บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ตึงเครียดขึ้นมาจนแทบจะใช้มีดกรีดให้ขาดได้ "คุณมีนตราคะ... คิดจะเล่นละครฉากใหญ่โดยไม่ดูตาม้าตาเรือแบบนี้ ไม่เหนื่อยบ้างเหรอคะ?" เต็นท์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเฉียบคม รอยยิ้มมุมปากของคนตัวเล็กไม่ได้บ่งบอกถึงความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความรำคาญใจเสียมากกว่า "เต็นท์! นี่เธอยังมีหน้ามาลอยหน้าลอยตาอยู่อีกเหรอคะ!" มีนตราแสร้งบีบน้ำตา ไหล่บางสั่นเทาอย่างน่าสงสารในสายตาของนักข่าวบันทึกภาพอิสระที่ถูกจ้างวานมา "ทุกคนคะ! ดูหลักฐานนี่สิคะ ผู้ชายคนนี้เข้าหาคุณคิมหันต์ก็เพราะเรื่องเงิน ทอง และหุ้นในบริษัททั้งนั้น เขามันก็แค่เด็กกะโปโลที่หวังเกาะคนรวยกิน!" ภาพบนหน้าจอแท็บเล็ตคือภาพตัดต่อที่ฝีมือแย่เสียจนเต็นท์อยากจะหัวเราะออกมาดังๆ เป็นภาพที่เขาถูกตัดต่อให้ยืนรับเช็คเงินสดก้อนโตจากมือใครบางคน ทั้งที่ความจริงแล้ว วันนั้นเขานั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ข้างออฟฟิศกับกรณ์แท้ๆ ก่อนที่เต็นท์จะทันได้สวนกลับด้วยวาจาเชือดเฉือนตามสไตล์ ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างสูงสง่าของคิมหันต์ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยโทสะที่ถูกจุดติดจนน่ากลัว รัศมีคุกคามรอบตัวของท่านประธานหนุ่มแผ่ขยายจนทุกคนในห้องต้องกลั้นหายใจ "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาเหยียบที่นี่... มีนตรา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำจนเกือบเป็นคำรามลอดไรฟันออกมา คิมหันต์ก้าวฉับๆ ตรงเข้ามาดึงร่างของเต็นท์ให้หลบมาอยู่ด้านหลังของตนเองโดยสัญชาตญาณ การกระทำนั้นแสดงออกถึงการปกป้องอย่างชัดเจนจนคนมองต้องแอบจิกหมอน "พี่คิมคะ... มีนแค่... มีนแค่ไม่อยากให้พี่คิมถูกคนพวกนี้หลอกนะคะ ผู้ชายคนนี้มันหวังฮุบสมบัติของพี่!" มีนตราพยายามจะเดินเข้าไปแตะแขนแกร่ง แต่กลับถูกสายตาดุราวกับใบมีดโกนกวาดใส่จนต้องชะงัก "หยุดพูดเพ้อเจ้อแล้วไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะให้คนลากตัวเธอออกไปจริงๆ" คิมหันต์ยื่นมือไปคว้าแท็บเล็ตในมือของมีนตรามาถือไว้ ก่อนจะปรายตามองภาพตัดต่อบนหน้าจอด้วยรอยเหยียดหยาม "ฝีมือตัดต่อกระจอกๆ แบบนี้ เอาไปหลอกเด็กอนุบาลยังอายเลยมีนตรา เธอคิดว่าฉันโง่จนดูไม่ออกหรือไงว่าอะไรจริงอะไรปลอม" เต็นท์แอบอมยิ้มบางๆ เมื่อมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังลมฝนให้อย่างมิดชิด แม้ปากจะบอกว่าดุและชอบทำเป็นรำคาญเขาอยู่บ่อยๆ แต่เวลาเกิดเรื่องทีไร เจ้าชายปีศาจของเขาก็ไม่เคยปล่อยให้ใครมาทำร้ายได้เลยสักครั้ง "แต่... แต่หลักฐานมันฟ้องนะคะพี่คิม!" มีนตราเริ่มสติแตกเมื่อแผนการที่วางไว้ไม่เป็นไปตามคาด "หรือว่าพี่คิมก็รู้เห็นเป็นใจกับมันด้วย ถึงได้ยอมโอนอ่อนผ่อนตามเด็กนี่ตลอดเวลา!" "ใช่... ฉันรู้ทุกอย่าง" คิมหันต์หันกลับมาตอบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ พร้อมกับเอื้อมมือไปคว้ามือเรียวของเต็นท์มากุมไว้แน่น สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือหนาส่งผ่านความมั่น "และต่อให้เต็นท์เขาจะหวังเงินของฉันจริง... สมบัติทั้งบริษัทนี้ บัญชีทุกเล่ม และหัวใจของฉัน ฉันก็เต็มใจยกให้เขาทั้งหมดโดยไม่มีข้อแม้!" คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของคนซึนปากร้าย ทำเอาเต็นท์ถึงกับหน้าร้อนผ่าว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ให้ตายสิ... ผู้ชายคนนี้ชอบหยอดคำพูดเลี่ยนๆ ออกมาในเวลาที่คนอื่นเขากำลังซีเรียสตลอดเลย มีนตราหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นและอับอาย นักข่าวจำเป็นที่ถูกจ้างมาเริ่มทยอยเก็บกล้องเพราะรู้ว่างานนี้ไม่มีทางได้ข่าวไปเล่นงานประธานบริษัทคิมหันต์แน่นอน "ส่วนเธอกับบริษัทตระกูลมี..." คิมหันต์หันกลับไปมองอดีตคู่หมั้นด้วยแววตากร้าว "เตรียมตัวรับหมายศาลข้อหาหมิ่นประมาทและพยายามทำลายชื่อเสียงบริษัทได้เลย พรุ่งนี้เช้าทนายของฉันจะจัดการทุกอย่างขั้นเด็ดขาด เชิญ!" ประโยคสุดท้ายถูกประกาศิตออกมาเสียงดังจนมีนตราต้องสะดุ้งสุดตัว หล่อนกรีดร้องออกมาด้วยความคับแค้นใจก่อนจะสะบัดหน้าหนีและวิ่งเตลิดออกไปจากห้องประชุมท่ามกลางความเงียบงัน เมื่อความวุ่นวายสงบลง เหลือเพียงแค่เขaตพื้นที่ส่วนตัวของคนทั้งคู่ในห้องประชุมกว้าง คิมหันต์ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันขวับมามองหน้าคนตัวเล็กที่ยังคงยืนยิ้มกริ่มอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว "ส่วนเธอ..." ประธานหนุ่มหันมาดุเต็นท์ต่อทันที เสียงเข้มดึงบรรยากาศให้กลับมาตึงเครียดอีกรอบ "ใครใช้ให้มายืนรับหน้าคนเดียวแบบนี้ห๊ะ! รู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหนถ้าเกิดพวกมันมีแผนสำรอง?" "โอ๋ๆ นะคะคุณประธานคิม เต็นท์ไม่ใช่เด็กสามขวบสักหน่อย จัดการเองได้น่า" เต็นท์เอื้อมมือไปจับปลายปกเสื้อสูทของอีกฝ่ายเบาๆ พลางส่งสายตาออดอ้อนชนิดที่ต่อให้แข็งกระด้างแค่ไหนก็ต้องยอมแพ้ "อีกอย่าง... เมื่อกี้ใครนะที่บอกว่า *'สมบัติทั้งบริษัทและหัวใจของฉัน ฉันก็เต็มใจยกให้เขาทั้งหมด'* หูฝาดไปหรือเปล่าคะเนี่ย" คิมหันต์ชะงัก ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด แม้จะพยายามตีสีหน้าขรึมกลบเกลื่อนความเขินอาย แต่หูที่แดงแจ๋นั้นฟ้องทุกอย่าง "ฉันแค่พูดตามสถานการณ์เพื่อให้ยัยนั่นหุบปากต่างหาก อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยเต็นท์" "ปากแข็งจังนะคะ" เต็นท์ยิ้มกว้าง ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวร่างสูงทีละนิดจนแผ่นหลังของคิมหันต์แทบจะติดกับขอบโต๊ะประชุม "งั้นเมื่อกี้ที่พูดมาทั้งหมด... แปลว่าโกหกสินะคะ? งั้นเดี๋ยวเต็นท์จะไปบอกนักข่าวพวกนั้นให้กลับมาแก้ข่าวใหม่ดีกว่า ว่าประธานคิมไม่ได้รู้สึกอะไรกับเต็นท์ส..." ยังไม่ทันที่เต็นท์จะพูดจบประโยค มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วดึงเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงเหวี่ยงเบาๆ ทำให้ร่างของเต็นท์ปลิวไปแนบชิดกับอกแกร่ง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวในหัวใจ คิมหันต์ก้มลงมองหน้าคนเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมกริบฉายแววคุกรุ่นไปด้วยความหมั่นเขี้ยว "ถ้าเธอ敢 (กล้า) เดินออกไปพูดแบบนั้นแม้แต่คำเดียว..." เสียงทุ้มกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม แววตาเจ้าเล่ห์ฉายชัดขึ้นมาวับวาม "ฉันจะจูบเธอให้ลืมทางออกจากบริษัทนี้เลย... ธีรภัทร" เต็นท์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับมีนตราเสียอีก ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างกันแค่คืบทำให้สติที่มีเริ่มกระเจิง ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะเคลื่อนเข้าหาเพื่อปิดระยะห่าง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคิมหันต์ก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูฉับพลัน คิมหันต์ขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ปลายตาไปมองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่งก่อนที่ดวงตาคู่คมจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย สีหน้าของประธานหนุ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดจริงจังในทันทีจนเต็นท์สัมผัสได้ "มีอะไรเหรอคะ?" เต็นท์ถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นมือหนากดรับสายแล้วเงียบฟังเสียงปลายสายด้วยใบหน้าซีดเผือก คิมหันต์ค่อยๆ ลดโทรศัพท์ลงช้าๆ นัยน์ตาคู่คมมองสบตาคนตัวเล็กด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเอ่ยชื่อคนที่ไม่คาดฝันว่าจะติดต่อมาในเวลานี้ออกมาเบาๆ "พ่อ... โทรมาจากโรงพยาบาล... ท่านบอกว่าอาการของแม่ทรุดหนักลงอีกแล้ว และ..." — ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความฟินปนอลวนของคิมหันต์และเต็นท์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!