ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่

หน้าจอสมาร์ทโฟนที่สว่างวาบขึ้นในความเงียบงันของห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรู คือจุดเริ่มต้นของพายุลูกใหญ่ที่พร้อมจะพัดพาความไว้วางใจทั้งหมดให้พังทลายลงในพริบตาเดียว ดวงตาคมกริบของคิมหันต์กวาดมองข้อความและภาพถ่ายในเอกสารลับที่เพิ่งถูกส่งตรงเข้ามาทางอีเมล ปลายนิ้วเรียวที่มักจะจับปากกาเซ็นอนุมัติโปรเจกต์มูลค่าหลายพันล้านด้วยความมั่นนิ่ง บัดนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าคือหลักฐานการโอนเงินก้อนโตจากบัญชีปริศนา พร้อมกับภาพถ่ายของเต็นท์กำลังยืนพูดคุยอย่างสนิทสนมกับมีนตรา—ผู้หญิงคนที่เขาพยายามตีตัวออกห่างมาตลอด—ภายในร้านอาหารกึ่งผับแห่งหนึ่งเมื่อคืนก่อน คำพูดของกรณ์ที่เคยเตือนสติว่า *"บางทีนายอาจจะยังไม่รู้จักเต็นท์ดีพอ"* วิ่งย้อนกลับเข้ามาในโสตประสาท ราวกับมีค้อนเหล็กมาทุบซ้ำลงกลางอก ความระแวงที่เคยถูกความรักความอบอุ่นกลบฝังไว้ กลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาด้วยความเร็วแสง ความรู้สึกเจ็บแปลบคล้ายถูกหักหลังแล่นริ้วไปทั่วร่าง ประจักษ์พยานตรงหน้ามันชัดเจนเสียจนความเชื่อมั่นที่มีต่อร่างบางสั่นคลอนอย่างรุนแรง "หึ... เก่งนักนะ เรื่องตบตาคนอื่นเนี่ย" น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้น ประมวลผลด้วยความโมโหที่พุ่งทะยานจนดึงสติสัมปชัญญะให้ขาดผึ่ง คิมหันต์แค่นIยิ้มหยันให้กับความโง่เขลาของตัวเองที่หลงคิดว่าความสัมพันธ์ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมามันคือเรื่องจริง แกร็ก! เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นพร้อมกับร่างบางของเต็นท์ที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ดวงตากลมโตฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด หลังจากที่เพิ่งวางสายจากโรงพยาบาลเรื่องอาการทรุดหนักของมารดา ร่างโปร่งรีบกวาดสายตามองหาคนรักทันทีเพื่อหวังจะหาที่พึ่งทางใจในยามที่โลกทั้งใบกำลังจะพังทลาย "คิม... คุณอยู่ที่นี่เหรอ คือว่าผม..." เต็นท์เอ่ยเสียงสั่นเครือ ก้าวเข้าไปใกล้ด้วยความเคยชินหวังจะสวมกอดร่างสูงเพื่อหาความอบอุ่น แต่ทว่า... "ถอยไป!" เสียงทุ้มดุดันตวาดกร้าวขึ้นลั่นห้อง พร้อมกับร่างสูงที่ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทำงานอย่างแรง จนเก้าอี้กระแทกกับโต๊ะเสียงดังสนั่น สายตาคู่คมที่เคยทอดมองด้วยความอ่อนโยนและคลั่งรัก บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและเกรี้ยวกราดราวกับคนละคน เต็นท์ชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจกับปฏิกิริยาที่ได้รับ "คิม... เป็นอะไร ทำไมคุณถึง..." "ทำไมเหรอ?" คิมหันต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเยียบเย็นเสียดแทงหัวใจคนฟังจนชาหนึบ ร่างสูงหยิบแท็บเล็ตบนโต๊ะขึ้นมาแล้วโยนลงบนพื้นพรมตรงหน้าเต็นท์อย่างไม่ใยดี เอกสารและภาพถ่ายหลักฐานกระจัดกระจายอยู่แทบเท้า "ถามตัวเองดูสิว่าไปทำลับๆ ล่อๆ อะไรมาลับหลังผม! สนุกมากไหมที่ปั่นหัวผมเล่นแบบนี้!" เต็นท์ก้มมองภาพถ่ายบนพื้น หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ภาพเขากับมีนตราที่กำลังยืนคุยกันเรื่องเอกสารสัญญาซื้อขายที่ดินของแม่... มันถูกบิดเบือนมุมกล้องให้กลายเป็นการนัดพบกันอย่างลับๆ ได้อย่างแนบเนียน "นี่มัน... ภาพอะไรกัน? คุณเอามาจากไหนคิม มันไม่ใช่แบบนี้นะ!" เต็นท์รีบย่อตัวลงหยิบภาพนั้นขึ้นมาด้วยความร้อนรน น้ำเสียงสั่นระรัวพยายามอธิบาย "ฟังผมก่อน คุณกำลังเข้าใจผิด มีนตราเขาแค่เอาเอกสารเรื่อง..." "พอ! เลิกแก้ตัวสักที!" คิมหันต์ตะคอกลั่น ตัดบทด้วยความโมโหที่พุ่งทะลุขีดจำกัด ความเสียใจที่ถูกหักหลังมันแปลงสภาพเป็นคำพูดเชือดเฉือนที่ตั้งใจพ่นออกไปเพื่อทำร้ายจิตใจอีกฝ่ายให้เจ็บปวดไม่แพ้กัน "ผมเกลียดคนโกหก เต็นท์! และเกลียดที่สุดคือคนที่เห็นความรู้สึกของผมเป็นแค่ทางผ่าน!" "คุณคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอคิม?" เต็นท์เงยหน้าขึ้นสบตา ชายหนุ่มพยายามกลั้นหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยไม่ให้ไหลร่วงลงมา ความรู้สึกจุกแน่นที่ลำคอทำให้พูดแทบไม่ออก "ที่คุณรู้จักผมมาทั้งหมด คุณเชื่อภาพถ่ายงี่เง่าพวกนี้มากกว่าความรู้สึกที่เรามีให้กันงั้นเหรอ?" "แล้วจะให้ผมเชื่ออะไรวะ!" คิมหันต์ระเบิดอารมณ์ใส่ ปลดปล่อยความอัดอั้นตันใจทั้งหมดออกมาเป็นคำพูดที่ไร้ความปรานี สันกรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน "หลักฐานมันคาตาขนาดนี้ ยังจะมีหน้ามาถามอีกเหรอว่าทำไมผมถึงไม่เชื่อคุณ! ออกไปจากห้องของผมซะ! แล้วก็ไสหัวออกไปจากชีวิตผมด้วย อย่าให้ผมต้องทนเห็นหน้าคนทรยศอย่างคุณอีกเลย!" คำพูดที่เหมือนคมมีดกรีดลงกลางใจทำให้เต็นท์เซถอยหลังไปสองก้าว ความเจ็บปวดจากการถูกคนที่รักที่สุดปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย มันรุนแรงเสียจนลมหายใจสะดุด ในอกข้างซ้ายปวดหนึบราวกับถูกบีบขยี้จนแหลกสลาย ในจังหวะที่หัวใจของเต็นท์กำลังแตกละเอียดเป็นจุลและไร้ซึ่งแรงจะอธิบายต่อ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงผลักจากภายนอก... กรณ์ยืนหอบหายใจโยนตัวอยู่ตรงกรอบประตู สีหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย ดวงตาสั่นระริกมองหน้าคิมหันต์สลับกับเต็นท์ด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ก่อนที่เพื่อนสนิทนายเอกจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของคนในห้องหยุดหมุนในเสี้ยววินาที "ไอ้คิม... หยุดก่อน! อย่าเพิ่งไล่เต็นท์... มะ... มีนตรามันเพิ่งสารภาพความจริงทั้งหมดแล้ว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ ห้ามพลาดตอนหน้าเด็ดขาดค่ะ!