ความรู้สึกที่ปิดไม่มิด

เอกสารสัญญาสีขาวสะอาดตาถูกดันกลับมาตรงหน้าด้วยปลายนิ้วเรียวยาวของกรณ์ เพื่อนสนิทและสถาปนิกคู่หูร่วมโปรเจกต์ ซึ่งตอนนี้กำลังหรี่ตามองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ตัวอักษรบนกระดาษเบลอไปชั่วขณะเมื่อสมองฉันประมวลผลคำพูดเมื่อครู่ไม่ทัน "แกแน่ใจนะว่านี่คือสัญญาจ้างออกแบบตกแต่งภายใน ไม่ใช่สัญญาจำยอมวิญญาณให้ท่านประธานน้ำแข็งก้อนนั้น" เสียงกระซิบกระซาบเจือความอยากรู้อยากเห็นดังขึ้น พร้อมกับที่เจ้าตัวโน้มตัวข้ามโต๊ะทำงานตัวยาวในห้องประชุมเข้ามาใกล้เสียจนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ "ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหมวะ เต็นท์... ทำไมโค้วตาทริปตรวจไซต์งานที่ภูเก็ตเดือนหน้า แกถึงได้บินไปไฟลต์เดียวกับคิมหันต์ แถมยังเป็นโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวห้องสวีทเชื่อมต่อกันอีกฟากฟลอร์ด้วย" ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามปั้นสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจร้อนรุ่มราวกับมีถ่านแดงๆ มาสุม "มันเป็นเรื่องของ... โลจิสติกส์และการบริหารเวลาค่ะคุณกรณ์ ท่านประธานเขาต้องการความรวดเร็วในการอนุมัติแบบหน้างาน ฉันในฐานะหัวหน้าทีมดีไซเนอร์ก็แค่ต้องอำนวยความสะดวกให้งานมันเดินหน้าเท่านั้นเอง" "อำนวยความสะดวกหรืออำนวยความรักกันแน่" กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ สีหน้าเจ้าเล่ห์ฉายชัดผ่านแว่นกรอบทอง "ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คนอย่างคิมหันต์... ประธานบริษัทผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและเกลียดการทำงานนอกสถานที่ ยอมหอบแล็ปท็อปมานั่งทำงานที่คาเฟ่ใต้คอนโดแกสามวันติด แถมยังสั่งกาแฟสูตรหวานน้อยที่แกชอบมาวางไว้บนโต๊ะก่อนที่แกจะเดินเข้ามาร้านเสียอีก" หัวใจฉันกระตุกวูบ ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงสายลอยย้อนกลับมาในหัว คิมหันต์ในชุดสูทสีเทาเข้มไร้ที่ติแต่กลับยืนรอคิวซื้อครัวหนต์ร้านโปรดของฉันด้วยตัวเอง เพียงเพราะฉันเคยบ่นว่าแป้งร้านนี้หอมที่สุดตอนที่ท้องว่าง สายดุๆ คู่นั้นที่เคยใช้มองพนักงานจนขาพับ กลับอ่อนแสงลงทุกครั้งที่มองมาที่ฉัน... เป็นความลับที่พวกเราพยายามซ่อนไว้ภายใต้สถานะคู่สัญญาทางธุรกิจ แต่มันช่างเปราะบางเสียจนคนรอบข้างเริ่มมองเห็นรอยร้าว "แกคิดมากไปแล้วกรณ์ งานก็คืองาน..." ฉันพยายามเถียงเสียงแข็ง พร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าแฟ้มเอกสารมากอดไว้แนบอกเพื่อสร้างกำแพงป้องกันตัว "คิดมากเหรอวะ" กรณ์สวนกลับทันควัน สายตาคมกริบมองทะลุปรุโปร่ง "สายตาที่ไอ้คุณประธานเขาใช้มองแกเวลาแกเผลอมันไม่ใช่สายตาของนายจ้างกับลูกจ้างเลยสักนิด มันคือสายตาของหมาป่าที่กำลังจ้องจะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว... แล้วนี่อะไร รอยแดงที่คอจนต้องเอาคอนซีลเลอร์มาโปะหนาเตอะนั่นอีก ยุงที่ไหนมันดุขนาดกัดเป็นรอยดูดได้ฟ้าวะเพื่อนรัก" ฉันสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือแฟ้มเผลอบีบแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีโดยไม่ต้องมีใครมาสุมไฟ ความทรงจำเมื่อคืนก่อนที่คิมหันต์จะลากตัวฉันเข้าไปหลบมุมเงียบๆ ในห้องทำงานส่วนตัวเพื่อทวง "รางวัล" จากการทำงานล่วงเวลาแวบเข้ามาในโสตะประสาท สัมผัสอุ่นจัดที่ริมฝีปากและรอยจูบเน้นย้ำบนลาดไหล่ยังคงทิ้งความอุ่นซ่านไว้บนผิวเนื้อ "ฉัน... ฉันโดนแมลงกัดที่สวนดอกไม้ต่างหากเล่า แกนี่มันเพ้อเจ้อใหญ่แล้ว" ฉันแก้ตัวเสียงตะกุกตะกัก หลบสายตาพะวงของเพื่อนสนิทที่รู้ทันทุกฝีก้าว "แมลงบ้านไหนมีฟันเขี้ยวคมกริบแถมยังทิ้งกลิ่นน้ำหอมผู้ชายติดตัวแกมาถึงออฟฟิศขนาดนี้" กรณ์หรี่ตามองอย่างจับผิด ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด "เอาเถอะ ฉันไม่อยากเซ้าซี้แกต่อ... แต่เต็นท์ ระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะ มีนตราเขายังวนเวียนอยู่แถวนี้ แถมคุณแม่ของท่านประธานก็ดูจะไม่ค่อยปลื้มที่ดีไซเนอร์อิสระอย่างแกเข้ามามีบทบาทในชีวิตลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเท่าไหร่" ชื่อของมีนตราหลุดออกมาเหมือนกระแสลมเย็นเฉียบที่พัดผ่านเข้ามาในห้องประชุม ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายเมื่อครู่ดิ่งลงเหวทันที รอยยิ้มมั่นใจของฉันหุบลงฉับพลัน ถึงแม้สัญญาแต่งงานปลอมๆ จะช่วยกันคนอื่นออกไปได้เปลาะหนึ่ง แต่ความเป็นจริงทางสังคมและชนชั้นยังคงเป็นกำแพงสูงใหญ่ที่ฉันต้องก้าวข้าม "ฉันรู้ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่ กรณ์" ฉันตอบเสียงเบาลง ความมั่นใจเมื่อครู่เจือความกังวลลึกซึ้ง "ดี... ถ้าแกมั่นใจว่าหัวใจตัวเองจะไม่พังซะก่อนที่จะหมดสัญญาหกเดือนนั้น" กรณ์ตบไหล่ฉันเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้ฉันยืนจมอยู่กับความคิดและเสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำของตัวเอง ความเงียบงันในห้องประชุมทำให้ฉันได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองชัดเจน นิ้วเรียวยาวเปิดแฟ้มเอกสารออกเพื่อตรวจทานแบบแปลนอีกครั้ง แต่สมองกลับไม่ยอมโฟกัสอะไรเลยนอกจากใบหน้าคมคายและแววตาดุๆ ของใครอีกคนที่มักจะทำให้ฉันเสียศูนย์อยู่เรื่อย เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งสั้นๆ ก่อนที่บานไม้สีทึบจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้ามั่นคง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูกก่อนที่เจ้าตัวจะปิดประตูลงกลอนอย่างรวดเร็ว "คุยอะไรกับไอ้กรณ์มันนานสองนาน" เสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดนิดๆ ดังขึ้น พร้อมกับที่คิมหันต์ก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันจากด้านหลัง ฝ่ามือหนาวางทับลงบนขอบโต๊ะทำงาน กักตัวฉันไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย "เรื่องงานสิคะ ท่านประธานมีปัญหาอะไรหรือเปล่าถึงได้เดินมาตรวจงานถึงห้องประชุมด้วยตัวเองแบบนี้" ฉันเอี้ยวตัวกลับไปมองหน้าเขาเล็กน้อย เชิดคางขึ้นสู้สายตาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ว่าระยะห่างระหว่างเราตอนนี้จะใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม "งานเหรอ..." คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาต่ำจนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะแนบชิดกับใบหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นกระซิบพร่าต่ำที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว "แต่ฉันได้ยินมันพูดถึงรอยที่คอของเธอ... เต็นท์ บอกฉันหน่อยสิ ว่าฉันควรจะจัดการยังไงกับไอ้เพื่อนปากมากคนนั้นดี ที่บังเอิญมาสังเกตเห็นรอยที่ *ฉัน* เป็นคนทำเองกับมือ" ฉันสะท้านเฮือกเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาไล้เบาๆ บริเวณต้นคอใต้เส้นผม ลูบไล้ผ่านจุดที่ซ่อนรอยแผลเป็นทางใจไว้ได้อย่างแม่นยำ ความรู้สึกหวาบหวั่นตีรวนขึ้นมาในอกจนแทบหายใจไม่ออก "คุณคิม... นี่มันที่ทำงานนะคะ เกิดใครเข้ามาเห็นเข้า..." ฉันพยายามดันอกแกร่งให้ออกจากตัว แต่กลับถูกวงแขนแข็งแรงรวบเอวบางเข้าไปแนบชิดจนแผ่นหลังแนบติดกับอกอุ่น "ให้มันเห็นไปสิ..." คิมหันต์กระซิบชิดริมฝีปากฉัน ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้ม แววตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์และดุดันในเวลาเดียวกัน "จะได้รู้กันทั่วทั้งบริษัทสักทีว่าของใคร... อย่าลืมสว่าในสัญญามันระบุไว้อย่างชัดเจนนะ ว่าฉันมีสิทธิ์ขาดในตัวเธอทุกกรณี... รวมถึงหัวใจดวงนี้ด้วย" ก่อนที่ฉันจะได้อ้าปากเถียงคำพูดเอาแต่ใจของเขา เสียงเคาะประตูดังรัวติดต่อกันสามครั้งพร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นพร้อมกันอย่างกะทันหัน! "คิมคะ คุณอยู่ในนี้..." เสียงหวานแหลมของคุณหนูมีนตราดังแทรกเข้ามาพร้อมกับร่างระหงที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องประชุมโดยไม่ทันตั้งตัว! คิมหันต์ผละออกจากตัวฉันด้วยความเร็วแสง ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเรียบตึงไร้ความรู้สึกในเสี้ยววินาที ขณะที่ฉันต้องรีบก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างลนลาน ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อสบเข้ากับสายตาตื่นตะลึงและโกรธเกรี้ยวที่ตวัดมองมาทางเราสองคนสลับกันไปมาของคุณหนูมีนตรา! ♥️ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาลุ้นและจิกหมอนไปกับเคมีชวนฟินของคู่กัดคู่นี้ด้วยนะคะ ♥️ - หมอกไม้ไผ่