อุบัติเหตุห้องทำงาน

"ถ้าคุณยังกล้ากวนประสาทผมด้วยสายตาร้ายๆ แบบนั้นอีกครั้ง... ผมจะทำให้คุณลืมวิธีเดินออกจากห้องนี้ไปเลยนะคุณธีรภัทร" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของคิมหันต์ไม่ได้ทำให้คนฟังรู้สึกกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เต็นท์กลับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างท้าทาย ริมฝีปากบางเฉียบแย้มยิ้มเย้าแหย่ ทั้งที่แผ่นหลังบอบบางแนบสนิทอยู่กับบานกระจกใสของโต๊ะทำงานตัวใหญ่ น้ำหนักตัวของประธานหนุ่มที่โน้มทาบทับลงมาทำให้ช่องว่างระหว่างคนทั้งคู่แทบไม่เหลืออากาศหายใจ "ท่านประธานขู่เก่งเป็นบ้าเลยนะคะเนี่ย แต่เสียดาย... เต็นท์ไม่ใช่คนขี้andอเสียด้วยสิ" ดีไซเนอร์หนุ่มจงใจลากเสียงยาว พร้อมกับส่งสายตาวิบวับแพรพราวชนิดที่รู้ดีว่าทำให้อีกฝ่ายสติหลุดได้ง่ายที่สุด ห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าเวลานี้เงียบสงบ เสียงเครื่องปรับอากาศแทบจะไม่ได้ยิน แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามอยู่ในอกของสองหนุ่ม คิมหันต์ขบกรามแน่น สันจมูกโด่งคมเฉียบอยู่ห่างจากแก้มใสไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับความกรุ่นอุ่นของไอร้อนจากร่างกาย ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความอันตรายที่ชวนให้ใจสั่น ดวงตาคมกริบของคิมหันต์กวาดมองริมฝีปากที่ขยับเจรจาพาทีไม่หยุดนิ่งนั้นด้วยความหมั่นไส้ระคนปรารถนา มือหนาที่วางค้ำยันกระจกโต๊ะไว้เปลี่ยนเป็นเอื้อมมากุมข้อมือเรียวบางตรึงไว้เหนือศีรษะอย่างรวดเร็ว โดยที่เต็นท์ไม่ทันได้ตั้งตัว "โอ๊ะ! เล่นทีเผลอเหรอคุณคิม..." เต็นท์อุทานเบาๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ปฏิกิริยาโต้ตอบตามสัญชาตญาณทำให้เขาพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงอัศจรรย์ของคนตัวโตกว่ากลับทำให้เขาขยับแทบไม่ได้ "ผมเตือนคุณหลายครั้งแล้วนะเต็นท์... ว่าอย่ามาลองดีกับผมในเวลาแบบนี้" คิมหันต์เอ่ยเสียงพร่า แววตาที่เคยมองมาด้วยความดุและรำคาญใจเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นลุ่มลึกและร้อนแรงจนน่ากลัว ความซึนปากร้ายถูกแผดเผาจนมอดไหม้ เหลือเพียงความคลั่งรักที่เจ้าตัวพยายามอดกลั้นมานานนับเดือน เต็นท์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความท้าทายเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอนเมื่อได้เห็นประกายไฟในดวงตาคู่นั้น จังหวะการหายใจของเขาติดขัดเมื่อใบหน้าคมคายเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดพวงแก้ม "ปล่อยผมนะ... เอกสารรายงานการออกแบบของคุณยังตรวจไม่เสร็จเลยนะ ประธานบ้าอำนาจ..." เต็นท์ยังคงพยายามรักษาฟอร์มปากเก่งไว้ แม้ว่าเสียงจะเริ่มสั่นพร่าและขาดช่วงไปตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "ช่างหัวเอกสารพวกนั้นสิ!" คิมหันต์คำรามเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะทิ้งตัวลงมาประกบเรียวปากอุ่นร้อนทับลงบนกลีบปากนิ่มที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงเขาไม่หยุดยั้ง สัมผัสแรกมีความดุดันและเอาแต่ใจตามนิสัยเจ้าตัว ทว่าในขณะเดียวกันก็เจือความโหยหาและทะนุถนอมอย่างลึกซึ้ง เต็นท์สะท้านเฮือก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อความนุ่มนวลจากจูบนั้นเริ่มละลายพฤติกรรมต่อต้านทั้งหมดของเขาลงอย่างราบคาบ มือเรียวที่เคยพยายามขัดขืน ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตสีเข้มของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว ร่างกายที่แนบชิดกันอยู่แล้วยิ่งเบียดเข้าหากันอย่างไร้ช่องว่าง ความวาบหวามสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนและอ่อนหวานให้ผสมผสานกันอย่างลงตัวในพื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้ เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นดังประสานกันท่ามกลางความเงียบ คิมหันต์ผละริมฝีปากออกเพียงนิดเพื่อให้คนใต้ร่างได้สูบฉีดอากาศเข้าปอด แต่ดวงตาคมยังคงจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อสีระเรื่อด้วยความหลงใหล นิ้วโป้งหนาเกลี่ยไล้ริมฝีปากนั้นเบาๆ อย่างลืมตัว "ปากเก่งนักนะ... หื้ม?" เสียงกระซิบพร่าต่ำชิดริมฝีปาก ทำให้เต็นท์รู้สึกเหมือนขนลุกซู่ไปทั้งตัว "คุณมัน... เอาแต่ใจ..." เต็นท์พึมพำเสียงเบาหวิว ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ความซ่าที่มีเมื่อครู่วันนี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเขินอายที่ทำเอาเขาทำตัวไม่ถูก คิมหันต์ยسمยิ้มมุมปาก ความพอใจฉายชัดในแววตา เขาโน้มใบหน้าลงมาหมายจะซ้ำรอยจูบเมื่อครู่อีกครั้งด้วยความอดรนทนไม่ไหว แต่ทว่า... *เคร้ง! พรึบ!* เสียงแฟ้มเอกสารหนาและกองกระดาษรายงานโปรเจกต์นับร้อยแผ่นที่กองอยู่ริมโต๊ะถูกข้อศอกของคิมหันต์ปัดร่วงลงสู่พื้นห้องทำงานเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเอกสารสีขาวปลิวว่อนกระจายเกลื่อนกลาดราวกับหิมะโปรยปรายท่ามกลางความตกใจของทั้งคู่ จังหวะที่คิมหันต์สะดุ้งสุดตัวและผละออกห่างเล็กน้อยเพื่อมองความวุ่นวายบนพื้น เต็นท์อาศัยจังหวะชุลมุนนั้นดันอกอีกฝ่ายให้ออกห่าง พร้อมกับจัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ของตัวเองให้เข้าที่อย่างลนลาน หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพล "เอ่อ... เอกสาร... หล่นหมดแล้วนะท่านประธาน" เต็นท์เอ่ยเสียงตะกุกตะกัก พยายามหลบสายตาคมกริบที่มองมาด้วยความเสียดายแกแกมขบขัน คิมหันต์ถอนหายใจยาวออกมาอย่างหัวเสีย เขายังไม่ทันได้จัดการเจ้าตัวแสบให้หายมันเขี้ยวเลยแท้ๆ แต่ก่อนที่ประธานหนุ่มจะได้เอާމคำรามอะไรออกมาแก้เก้อ เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วและดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* "พี่คิมคะ! มีนเข้ามานะคะ พอดีมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับสัญญาโปรเจกต์ใหม่ต้องคุยด้วยค่ะ!" เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังทะลุบานประตูไม้โอ่งเข้ามา พร้อมกับลูกบิดประตูที่กำลังถูกหมุนเปิดออกอย่างรวดเร็วโดยไม่รอคำอนุญาตจากเจ้าของห้องแม้แต่น้อย! เต็นท์เบิกตากว้างขึ้นทันทีเมื่อนึกถึงสภาพของตัวเองและกองเอกสารที่เกลื่อนกลาดเต็มพื้นห้อง ขณะที่คิมหันต์หน้าตึงดลด้วยความหงุดหงิดสุดขีดที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญที่สุด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาลุ้นและจิกหมอนไปกับเคมีชวนฟินของคู่กัดคู่นี้ด้วยนะคะ ♥️ - หมอกไม้ไผ่