ข่าวฉาวหน้าหนึ่ง

หน้าจอสมาร์ทโฟนบนโต๊ะทำงานกระจกใสสั่นครืดคราดยาวนานราวกับจะประกาศก้องถึงความพินาศสันตะโรที่กำลังมาเยือน เต็นท์กวาดตามองพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งของเว็บไซต์บันเทิงออนไลน์ชื่อดังด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าปลายนิ้วที่กำลังหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงกลับเย็นเฉียบจนแทบไร้ความรู้สึก ภาพถ่ายปาปารัสซี่มุมสูงในร้านอาหารหรูเมื่อคืนก่อนถูกเผยแพร่พร้อมแคปชันกระตุกต่อมเผือก—ภาพของเขากำลังยืนเผชิญหน้ากับมีนตราโดยมีคิมหันต์ยืนอยู่ไม่ห่างถูกตีความไปในทิศทางที่เสียหายยับเยิน สำนักข่าวเต้าข่าวว่าเขาเป็น ‘มือที่สาม’ จอมหน้าเงินที่เข้ามาเกาะท่านประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรคิมหันต์กรุ๊ปเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ สารพัดคอมเมนต์ใต้โพสต์ต่างรุมประณามหยาดหยดราวกับทุกคนนั่งอยู่ในเหตุการณ์จริง "แชร์กันไปถึงไหนต่อไหนแล้ววะเนี่ย" เสียงของกรณ์ดังทะลุโทรศัพท์มือถือที่เปิดสปีกเกอร์ไว้ เพื่อนซี้ตัวดีกำลังหัวร้อนแทนจนเสียงสั่น "ไอ้คิมมันจัดการอยู่หรือเปล่าเต็นท์ ทำไมปล่อยให้พวกเพจขยะพวกนี้เขียนข่าวบิดเบือนแบบนี้วะ เดี๋ยวฉันขับรถไปหาแกเดี๋ยวนี้เลย!" "ไม่ต้องหรอกกรณ์ ฉันอยู่ได้" เต็นท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ปราศจากความสั่นเครือ แต่มันกลับดิ่งลึกจนเพื่อนปลายสายถึงกับเงียบเสียงลง "แค่รู้สึกว่า... มันเหนื่อยน่ะ" "เต็นท์ แกหมายความว่า..." "แค่นี้ก่อนนะกรณ์ ฉันมีธุระต้องเคลียร์" เต็นท์กดตัดสายโดยไม่รอให้เพื่อนได้ซักไซ้ต่อ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กวาดสายตามองห้องทำงานสตูดิโอออกแบบที่ตนเองทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างมากับมือ ทุกอย่างดูสวยงามและเป็นระเบียบ แต่ในวินาทีนี้ ทุกตารางเมตรกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กระดาษสเกตช์ภาพ ผลงานดีไซน์ และข้าวของส่วนตัวถูกทยอยเก็บลงกล่องกระดาษลูกฟูกทีละชิ้นอย่างเงียบเชียบ สัญญาแต่งงานปลอมๆ ที่เริ่มต้นด้วยความจำยอมและจบลงด้วยความรู้สึกที่เกินเลย... มันควรจะหยุดลงตรงนี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะลาม แกร็ก! เสียงเปิดประตูห้องทำงานผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคิมหันต์ที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง ดวงตาคมกริบกวาดมองกล่องกระดาษบนโต๊ะและข้าวของที่ถูกรื้อเก็บด้วยความตกใจระคนโกรธจัด ลมหายใจของประธานหนุ่มกระชั้นถี่อย่างเห็นได้ชัดเมื่อตระหนักได้ว่าคนตรงหน้ากำลังทำอะไร "เธอทำบ้าอะไรของเธอเต็นท์!" คิมหันต์พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเรียวไว้แน่น แรงบีบไม่ได้ตั้งใจทำร้าย แต่สะท้อนความตื่นตระหนกและร้อนรนข้างใน "เห็นข่าวไร้สาระพวกนั้นแล้วคิดจะหนีปัญหาอีกแล้วใช่ไหม ใครอนุญาตให้เก็บของ!" เต็นท์ดึงข้อมือกลับอย่างนิ่มนวลแต่เด็ดขาด ดวงตากลมโตตวัดมองผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีในนามด้วยแววตานิ่งสนิท ปราศจากประกายความดื้อรั้นเช่นเคย เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่ฉาบอยู่ชัดเจน "ปล่อยเถอะครับท่านประธาน... อ้อ ไม่สิ คุณคิมหันต์" เต็นท์เน้นเสียงเรียกชื่ออย่างห่างเหิน "ข่าวพวกนั้นไม่ได้ไร้สาระนะ แต่มันเตือนสติผมต่างหาก ว่าผมยืนอยู่ผิดที่ผิดทางมานานแค่ไหนแล้ว" "เต็นท์!" คิมหันต์คำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและเจ็บปวด "มองหน้าฉัน! เธอก็รู้ว่าข่าวบ้าๆ นั่นมันฝีมือใคร มีนตราเป็นคนปล่อยข่าวเพื่อบีบเรา ทำไมเธอถึงไม่หันมาร่วมมือกันจัดการ แต่วิธีที่เธอเลือกคือการก้มหัวแล้วเดินหนีอย่างคนขี้แพ้อย่างนั้นเหรอ!" "ผมไม่ได้ขี้แพ้!" เต็นท์ตวาดกลับเสียงดัง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มคลอเบ้าหน่วยด้วยความอัดอั้น "แต่ผมเหนื่อย! เหนื่อยที่จะต้องมารับมือกับเกมบ้าๆ ของคนรอบตัวคุณ เหนื่อยที่จะต้องคอยตอบคำถามสังคมว่าผู้ชายธรรมดาๆ อย่างผมคู่ควรกับคุณตรงไหน! คุณปกป้องผมได้ทุกเรื่องแหละคิม แต่คุณไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าการโดนคนทั้งประเทศรุมตราหน้าว่าหน้าเงินมันรู้สึกยังไง!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที คิมหันต์ชะงักไป ดวงตาคมไหววับด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้ง มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าตัวคนรักเข้ามากอดปลอบประโลม แต่เต็นท์กลับถอยหลังกรูดเว้นระยะห่างอย่างชัดเจน "เราจบเรื่องนี้กันเถอะครับ" เต็นท์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมเสียงไม่ให้สั่น "สัญญาบ้าๆ นั่น... ยกเลิกมันเสียเถอะ ผมจะเซ็นใบหย่าให้คุณวันนี้เลย" พูดยังไม่ทันขาดคำ ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งโดยปราศจากการเคาะขออนุญาต ร่างเพรียวระหงของคุณหนูมีนตราก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก ในมือถือแท็บเล็ตหน้าจอแสดงพาดหัวข่าวฉาวโฉ่สดๆ ร้อนๆ "อุ๊ย... ดูท่าทางดิฉันจะมาขัดจังหวะเวลาซาบซึ้งสินะคะ" มีนตราหัวเราะในลำคออย่างผู้เหนือกว่า กวาดสายตามองสภาพห้องที่เตรียมย้ายออกด้วยความพึงพอใจ "แต่เห็นพวกคุณคุยกันเรื่องหย่าแล้ว ดิฉันคงมาถูกเวลาพอดี... เพราะถ้าคุณเต็นท์ยอมถอยออกไปตอนนี้ล่ะก็ ทางผู้ใหญ่ฝั่งคิมหันต์เขาก็เตรียมพร้อมจะแถลงการณ์ข่าวดีเรื่องงานแต่งงานที่แท้จริงของเราในสัปดาห์หน้าแล้วนะคะ!" คิมหันต์หันขวับไปหามีนตราด้วยสายตาดุร้ายราวกับพญาเสือโคร่งที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้แหลกคาเท้า รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที "ออกไปจากห้องของฉัน เดี๋ยวนี้!" คิมหันต์คำรามลั่น ทว่ามีนตรากลับยิ้มเยาะอย่างไม่สะทกสะทราน เธอหันไปมองเต็นท์ที่ยืนนิ่งงันเป็นรูปปั้น แล้วยื่นหน้าจอแท็บเล็ตให้ดูภาพหลักฐานชิ้นใหม่ที่เพิ่งเด้งเตือนขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ "ไม่ต้องไล่หรอกค่ะท่านประธาน... เพราะตอนนี้ คุณเต็นท์เขาน่าจะอยากดูภาพนี้มากกว่าภาพของฉันเสียอีกนะ" เต็นท์ก้มลงมองหน้าจอแท็บเล็ตตามสัญชาตญาณ และวินาทีนั้นเอง หัวใจทั้งดวงก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ภาพถ่ายใบเสร็จการโอนเงินก้อนโตเข้าบัญชีบริษัทออกแบบของเขา พร้อมชื่อผู้ส่งที่ระบุชัดเจนว่าเป็น "มารดาของคิมหันต์" ปรากฏหราอยู่ตรงหน้า พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทิ่มแทงหัวใจจนพรุน— *"ค่าจ้างสำหรับเด็กในปกครอง... ที่สมควรแก่เวลาต้องไสหัวออกไปเสียที"* ♥️ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาลุ้นและจิกหมอนไปกับเคมีชวนฟินของคู่กัดคู่นี้ด้วยนะคะ ♥️ - หมอกไม้ไผ่