เช้าวันใหม่ที่ใจเต้นแรง

เสียงกริ่งหน้าห้องที่แผดเสียงแหลมยาวราυกับจะพังประตูเข้ามาให้ได้ ไม่ได้น่าตกใจเท่ากับสัมผัสอุ่นร้อนที่แนบอยู่ตรงแผ่นอกแกร่งในเวลานี้เลยสักนิด เต็นท์เบิกตากว้างจนแทบจะถลونออกมานอกเบ้า สมองที่เคยประมวลผลเรื่องงานดีไซน์ได้อย่างเฉียบคม กลับชัตดาวน์สนิทเมื่อพบว่าแขนเรียวของตัวเองกำลังกอดรอบคอของคิมหันต์ไว้แน่นแถมยังเอาขาไปพาดเกยทับท่อนขาแข็งแรงของอีกฝ่ายไว้อีกต่างหาก สภาพของพวกเขาในตอนนี้ล่อแหลมและแนบชิดเสียจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้อากาศหายใจ ใบหน้าคมคายของท่านประธานหนุ่มอยู่ห่างจากปลายจมูกของเขาไม่ถึงคืบ ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดรินอยู่ตรงซอกคอทำให้ขนอ่อนลุกชันไปหมด "ปล่อย..." เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ ไม่ใช่เพราะเสียงกริ่งหน้าห้อง แต่เป็นเพราะสถานการณ์ก้ำกึ่งชวนใจเต้นแรงนี่ต่างหาก "คุณนั่นแหละปล่อยก่อน!" เต็นท์กระซิบเสียงลอดไรฟันกลับไปอย่างลนลาน พยายามจะขยับตัวถอยหนีแต่ยิ่งดิ้น แขนที่โอบรอบคออีกฝ่ายก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นไปอีกโดยอัตโนมัติ "มือคุณ... มือคุณนั่นแหละที่รัดเอวผมอยู่!" "ใครจะไปอยากกอดคุณกัน" คิมหันต์สวนกลับทันควัน ดวงตาดุดันตวัดมองค้อนด้วยความหงุดหงิดระคนกระดากอายที่ไม่คิดว่าตัวเองจะมีมุมเผลอไผลนอนกอดคนปากเก่งนี่ได้ตลอดทั้งคืน "ตื่นมาก็หาเรื่องเลยนะธีรภัทร... ถอยออกไป!" ติ๊ด! ติ๊ด! เสียงรหัสผ่านประตูหน้าห้องถูกกดรัวๆ ตามด้วยเสียงผลักประตูที่ดังลั่นพร้อมกับร่างชวนปวดหัวของมีนตราที่ก้าวพรวดพราเข้ามาพร้อมผู้ติดตาม "พี่คิมคะ! ทำไมโทรหาไม่รับ... อุ๊ย!" เสียงแหลมสูงของมีนตราขาดหายไปกลางคัน ดวงตากลมโตที่แต่งแต้มมาอย่างประณีตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถลן เมื่อเห็นภาพตรงหน้า—ท่านประธานหนุ่มผู้ทรงอำนาจและเย็นชา กำลังนอนกอดก่ายอยู่บนโซฟาตัวใหญ่กับดีไซน์เนอร์หนุ่มปากร้ายในสภาพยับเยินกระ세ยกระเซ่า เต็นท์ผุดลุกขึ้นนั่งพรวดเดียว ใบหน้าสวยร้อนผ่าวลามเลียไปถึงใบหู ร่างเพรียวรีบจัดเสื้อผ้าที่ยับย่นของตัวเองให้เข้าที่เข้าทางอย่างลนลาน พยายามทำตัวให้นิ่งที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยความตื่นตระหนกเมื่อครู่ "มีธุระอะไร ถึงบุกเข้ามาถึงห้องนอนคนอื่นแบบนี้ มีนตรา" คิมหันต์ดีดตัวลุกขึ้นยืนตามอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมคายกลับคืนสู่โหมดเยียบเย็นและดุดันราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ร่างสูงใหญ่ก้าวบังร่างบางของเต็นท์ไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ ดวงตาดุดันจ้องมองผู้มาเยือนด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด มีนตรากัดริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ความริษยาแล่นริ้วขึ้นมาในแววตาคู่สวย เธอมองสำรวจสภาพของคนทั้งคู่ด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ "มีนแค่เป็นห่วงพี่คิมค่ะ เห็นติดต่อไม่ได้... แต่ไม่คิดเลยนะคะว่าพี่คิมจะลดตัวมาคลุกคลีกับคนชั้นต่ำ ไร้หัวนอนปลายเท้าแบบนี้ ถึงกับต้องพามาค้างอ้างแรมด้วยเลยเหรอคะ" คำพูดดูถูกเหียดหยามนั้นทำเอาเต็นท์ที่กำลังจะหยิบแก้วน้ำถึงกับชะงัก รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากสวยทันที คนปากเก่งไม่มีวันยอมให้ใครมาเหยียบจมูกง่ายๆ แน่นอน แม้ว่าหัวใจจะยังเต้นโ공รัวจากเหตุการณ์เมื่อกี้อยู่ก็เถอะ "อ๋อเหรอครับ คุณมีนตราผู้ดีตระกูลดัง..." เต็นท์ก้าวออกมาจากด้านหลังของพระเอกสายซึน เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างชัดเจน "ดีกว่าคนที่เดินเข้าห้องผู้ชายหน้าด้านๆ โดยไม่ได้รับอนุญาตก็แล้วกันนะครับ ประถมศึกษาสอนเรื่องมารยาททางสังคมไว้บ้างหรือเปล่า หรือว่าคุณครูยังสอนไม่ถึงบทนี้?" "กรี๊ด! นาย..." มีนตราหน้าดำคร่ำเครียด ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธจัดจนพูดไม่ออก "พอ!" คิมหันต์ตวาดเสียงกร้าว บรรยากาศรอบตัวลดฮวบจนติดลบ รังสีความน่ากลัวแผ่ซ่านออกมาจนมีนตราต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "ถ้ายังไม่อยากโดนสั่งแบนจากทุกโปรเจกต์ของบริษัทผม ก็เชิญไสหัวออกไปจากห้องนี้ซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนจริงๆ!" ดวงตาคมกริบของท่านประธานหนุ่มตวัดมองด้วยความเฉยชา ไร้เยื่อใยสิ้นเชิง มีนตราเม้มปากแน่นด้วยความแค้นเคือง ส่งสายตาอาฆาตมา the เต็นท์แวบหนึ่งก่อนจะสะบัดหน้าพรวดแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไปโดยมีบอดี้การ์ดรีบเดินตามหลังต้อยๆ ปัง! เสียงปิดประตูดังสนั่นสะท้อนไปทั่วห้องโถง ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่วันนี้บรรยากาศกลับอวลไปด้วยความอึดอัดแปลกประหลาด เต็นท์แอบถอนหายใจยาวเหยียด ยืนกอดอกมองร่างสูงที่ยังยืนหน้าตึงอยู่ไม่ไกล "ทีหลังก็ล็อกห้องให้มันดีๆ หน่อยสครับท่านประธาน ไม่ใช่ปล่อยให้ใครนึกจะเข้าก็เข้ามาได้ตามอำเภอใจแบบนี้" "นี่คุณยังจะมาสั่งผมอีกเหรอ ธีรภัทร" คิมหันต์หันขวับกลับมามองด้วยแววตาคาดโทษ ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละก้าวอย่างคุกคาม จนเต็นท์ต้องถอยรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "แล้ว... แล้วคุณจะเดินเข้ามาใกล้ผมทำไมเล่า ถอยไปนะ" เต็นท์ยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งไว้ แต่คิมหันต์กลับไม่ยอมขยับเขยื้อนซ้ำยังโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกันอีกรอบ "เมื่อกี้... ที่นอนกอดผม..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหใบหู รอรอบความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วผิวแก้ม "คุณตั้งใจ หรือละเมอค?" หัวใจที่เพิ่งจะสงบลงไปเมื่อครู่กลับเต้นระรัวขึ้นมาอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง เต็นท์เม้มปากแน่น สมองตื้อตันไปหมดเมื่อถูกสายตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองราวกับจะทะลุทะลวงเข้าไปในความรู้สึก ก่อนที่เต็นท์จะทันได้อ้าปากหาข้อแก้ตัว เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *ติ๊ง!* คิมหันต์ชะงัก เลื่อนสายตาจากใบหน้าระเรื่อของคนตรงหน้าไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด แต่เพียงแค่กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏบนหน้าจอ แววตาดุดันของท่านประธานหนุ่มก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เต็นท์ฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายเผลอ ใช้มือดันอกแกร่งออกเบาๆ แล้วก้าวถอยหลังออกมาเพื่อตั้งหลัก แต่ทว่า... เมื่อหันไปเห็นสีหน้าของคิมหันต์ในตอนนี้ ความรู้สึกบางอย่างก็บอกเขาว่า ปัญหาใหญ่กว่าเรื่องเมื่อคืนกำลังคืบคลานเข้ามาแล้ว "มีอะไรเหรอครับ หน้าคุณดู... แปลกๆ นะ" เต็นท์เอ่ยถามด้วยความสงสัยระคนระแวง คิมหันต์เงยหน้าขึ้นสบตา ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนจะยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้เต็นท์ดูด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับทำให้หัวใจของคนฟังหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม "แม่ผมกำลังบินกลับมาจากต่างประเทศ..." คิมหันต์เว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองหน้าเขาอย่างมีความหมาย "และท่านบอกว่า... จะมาเซอร์ไพรส์ 'ว่าที่ลูกสะใภ้' ที่คุณยอมเซ็นสัญญาแต่งงานกำมะลอด้วย... ภายในอีกสิบนาทีนี้!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ!