มีนตราปรากฏตัว

เสียงเคาะกระจกเบาๆ สองครั้งดังขึ้น ท่าางกลางบรรยากาศในห้องโดยสารที่อุณหภูมิลดฮวบลงจนแทบจะติดลบ เต็นท์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับกลับมามองหน้าคิมหันต์ที่ตอนนี้สีหน้าบึ้งตึงดาร์กสนิทลงทันตาเห็น รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวประธานหนุ่มจนอากาศรอบตัวเหมือนจะแข็งตัวในพริบตา ร่างบางของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาสูงลิบลิ่วกำลังยืนส่งยิ้มหวานหยดอยู่เคียงข้างรถยุโรปคันหรู เธอยกมือขึ้นเคาะกระจกอีกครั้งด้วยท่าทางถือดีราวกับเจ้าของโลก ก่อนที่ริมฝีปากสีแดงระเรื่อจะขยับพูดไร้เสียงผ่านกระจกกันกระสุน *‘เปิดประตูให้มีนหน่อยค่ะคิม’* เต็นท์หรี่ตามองภาพตรงหน้าทันที สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วกว่าคอมพิวเตอร์เอไอ คู่หมั้นเก่า... บุคคลในตำนานที่เคยได้ยินแต่ชื่อผ่านเสียงซุบซิบในสังคมไฮโซและจากปากของกรณ์เพื่อนรัก แต่ไม่คิดว่าจะแจ็คพอตแตกมาเจอตัวเป็นๆ ในสถานการณ์ที่เขากับคิมหันต์กำลังเผชิญหน้ากับความรู้สึกบางอย่างที่พึ่งก่อตัวขึ้นในใจ “แฟนเก่าคุณเหรอคะ? หน้าตาคุ้นๆ นะ เหมือนเคยเห็นในนิตยสารซุบซิบไฮโซอยู่บ่อยๆ” เต็นท์ลอยชายพูดน้ำเสียงติดจะเย้าแหย่ ทั้งที่ในอกข้างซ้ายกลับกระตุกแปลกๆ อย่างน่าหงุดหงิด ประธานหนุ่มตาดุหันขวับมามองคนข้างตัวทันที สันกรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนด้วยความไม่สบอารมณ์ “อย่ามาทำเป็นพูดจาประชดประชันน่าเต็นท์ ผู้หญิงคนนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับผมทั้งนั้น” คิมหันต์เค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิด เขากดปุ่มปลดล็อกประตูรถอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนจะหันมามองหน้าคนตัวเล็กที่นั่งกอดอกทำหน้ายียวนกวนประสาทใส่เขาอยู่ “โอ๊ะ! ทำไมทำเสียงดุอย่างนั้นล่ะคะ ท่านประธาน คุณหนูมีนตราคนสวยอุตส่าห์มาหาถึงที่ ปล่อยให้ยืนตากแดดตากลมอยู่ข้างนอก เดี๋ยวผิวสวยๆ นั่นก็เหี่ยวหมดหรอก เปิดประตูให้เธอเถอะค่ะ เดี๋ยวจะหาว่าภรรยา (ปลอมๆ) อย่างฉันใจแคบ” “เต็นท์!” คิมหันต์กัดฟันกรอด ดวงตาคมกริบฉายแววคุกรุ่นระคนขัดใจ “ถ้ายังไม่อยากโดนทำโทษบนรถคันนี้ เลิกพูดจาประชดแล้วนั่งเงียบๆ ซะ” “อุ๊ย กลัวจังเลยค่ะ” เต็นท์ลอยหน้าลอยตาตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากสวย “เชิญค่ะ เชิญรับแขกของคุณให้เต็มที่เลย ฉันจะนั่งเป็นผู้ชมที่ดีคอยปรบมือให้” ยังไม่ทันที่คิมหันต์จะได้เอ่ยปากต่อว่าอะไร ประตูรถฝั่งข้างคนขับก็ถูกเปิดออกโดยฝีมือของผู้หญิงที่ยืนรออยู่ด้านนอก มีนตราก้าวเข้ามาในรถด้วยท่าทีคุ้นเคยราวกับเจ้าของพื้นที่ แต่พอสายตาคู่คมกริบของเธอกวาดมาเจอเต็นท์ที่นั่งไขว่ห้างตีหน้าตายอยู่เบาะข้างๆ รอยยิ้มหวานหยดย้อยก็สะดุดกึกทันที “คิมคะ... ทำไมถึงมีคนอื่นอยู่ในรถของเราล่ะคะ? แล้วนี่... น้องเขาเป็นใครเหรอคะ ทำไมถึงมานั่งตรงนี้” มีนตราปรับน้ำเสียงให้ดูอ่อนหวานน่าสงสารตามตำราคุณหนูผู้เพียบพร้อม แต่แววตาที่มองเต็นท์กลับเต็มไปด้วยความจิกกัดและรังเกียจอย่างไม่คิดจะปิดบัง เต็นท์แอบเบ้ปากในใจกับคำว่า ‘ของเรา’ ยัยนี่เปิดฉากมาก็แสดงความเป็นเจ้าเป็นเจ้าของเลยสินะ สำนวนโบราณแต่ได้ผลชะมัด เต็นท์ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่างอย่างมีชั้นเชิง ก่อนจะส่งยิ้มหวานการค้าพิมพ์นิยมไปให้ “สวัสดีค่ะคุณมีนตรา ฉันชื่อเต็นท์ค่ะ...” เต็นท์จงใจเว้นจังหวะนิดหนึ่งเพื่อให้อีกฝ่ายคิดตาม ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงใสซื่อแต่เชือดเฉือนนิ่มๆ “เป็น ‘ภรรยา’ ตามกฎหมาย... เอ๊ย ตามสัญญาของพี่คิมเขาค่ะ พอดีช่วงนี้สามีติดฉันแจ ปลีกตัวไปไหนไม่ได้ คุณมีนตรามีธุระอะไรด่วนเหรอคะ ถึงต้องตามมาทวงสิทธิ์ถึงที่นี่?” คิมหันต์เหลือบมองคนพูดแวบหนึ่ง มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างปิดไม่มิด แม้ปากจะบอกว่าหงุดหงิดที่เต็นท์กวนประสาท แต่ลึกๆ แล้วเขากลับสะใจไม่น้อยที่เห็นคนปากเก่งอย่างมีนตราโดนย้อนเกล็ดเข้าให้ มีนตราหน้าเจื่อนลงไปถนัดตา ดวงตากลมโตตวัดมองคิมหันต์อย่างไม่เชื่อสายตา “คิมคะ! นี่มันหมายความว่ายังไง ผู้ชายคนนี้คือใคร ทำไมคุณถึงปล่อยให้เด็กนี่มาพูดจาต่ำทรามใส่มีนแบบนี้ ผู้ใหญ่ทางผู้ใหญ่ท่านตกลงกันไว้แล้วนะคะ ว่าเราสองคนจะต้องแต่งงานกัน!” “เรื่องผู้ใหญ่ผมไม่เคยรับรู้ด้วยตั้งแต่แรก และสัญญาระหว่างเรามันก็จบลงไปนานแล้วมีนตรา” คิมหันต์เอ่ยเสียงเรียบ เย็นชาไร้เยื่อใย รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนมีนตราถึงกับผงะถอยหลัง “อย่ามาทำตัวรุ่มร่ามและล้ำเส้นผมอีก นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะเตือนด้วยความสุภาพ” เต็นท์นั่งฟังแล้วแอบยกนิ้วโป้งให้ในใจ ประโยคปฏิเสธได้ใจมาก สมกับที่เป็นพระเอกสายซึนปากร้าย แต่พอหันมามองหน้าเขาตอนนี้ เต็นท์ก็ต้องรีบหุบยิ้มแทบไม่ทัน เมื่อดวงตาคมกริบของคิมหันต์หันขวับกลับมาจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “ส่วนเธอก็เหมือนกันเต็นท์...” คิมหันต์เอ่ยชื่อนายเอกเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาดุจดั่งเสือร้ายจ้องมองคนตัวเล็กที่ทำลอยชายไม่รู้ร้อนรู้หนาว “อย่าคิดว่าฉันไม่เห็นนะ ว่าเธอกำลังสนุกกับการนั่งดูละครฉากนี้น่ะ” “ใครสนุกกันคะ ฉันแค่นั่งดูคุณสะգัดกั้นมารยาทของแขกไม่ได้รับเชิญต่างหากเล่า” เต็นท์เถียงกลับทันควัน ไม่ยอมลดละความพยายามที่จะเอาชนะ “ปล่อยฉันลงตรงนี้เลยนะ จะลงไปเดินย่อยอาหารเสียหน่อย อยู่ในรถคันนี้อึดอัดจะตายอยู่แล้ว มีแต่ก๊าซพิษแผ่ซ่านเต็มไปหมด” “คิดจะหนีเหรอ ฝันไปเถอะเต็นท์!” คิมหันต์เอื้อมมือมากระชากแขนเรียวของเต็นท์ไว้ทันทีที่อีกฝ่ายทำท่าจะเปิดประตูหนี แรงดึงไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่กักขังไว้อย่างแน่นหนาจนเต็นท์ขยับไปไหนไม่ได้ มีนตราที่ยืนหน้าเสียอยู่ข้างรถเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ความโกรธแค้นและริษยาพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนสมองแทบระเบิด ผู้ชายเพอร์เฟกต์อย่างคิมหันต์ที่เธอหมายปองมาตลอด กลับก้มหัวและแสดงความใส่ใจให้กับเด็กผู้ชายหน้าตาธรรมดาๆ คนนี้เนี่ยนะ! “คิมคะ! คุณทำแบบนี้กับมีนไม่ได้นะ มีนเป็นคู่หมั้นคุณ!” มีนตราแว้ดเสียงใส่ด้วยความเหลืออด เธอยื่นมือเข้าไปหมายจะกระชากแขนเต็นท์ให้ออกห่างจากคิมหันต์ “ไอ้เด็กนี่มันหน้าด้าน! มันเข้ามาเกาะคุณเพราะเงินต่างหาก!” เพล้ง! (เสียงในจินตนาการ) บรรยากาศในรถเดือดพล่านขึ้นมาทันที คิมหันต์ตวัดสายตาดุเหี้ยมเกรียมมองมีนตราด้วยความโกรธจัดจนน่ากลัว รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมารอบตัวจนมีนตราถอยกรูดด้วยความหวาดผวา เต็นท์เองก็ชะงักไปนิดเมื่อเห็นมุมที่ดาร์กและน่ากลัวของประธานหนุ่มเป็นครั้งแรก “ถอยมือโสโครกของคุณออกไปจากตัวเต็นท์” คิมหันต์กดเสียงต่ำคาดโทษ ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ “แล้วจำใส่สมองไว้ด้วยมีนตรา ว่าคนเดียวที่ผมจะแต่งงานด้วย... ไม่ใช่คุณ และไม่มีวันเป็นคุณ!” พูดจบ คิมหันต์ก็กระชากร่างของเต็นท์เข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็ว จนหน้าผากของเต็นท์เกือบชนเข้ากับอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ลอยเข้าจมูกจนเต็นท์ใจเต้นตึ้กตั้กอย่างควบคุมไม่ได้ “ปล่อยนะคุณ จะทำบ้าอะไรเนี่ย คนมองเต็ม...” เต็นท์โวยวายเสียงเบาเมื่อรู้สึกถึงความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไป แต่คิมหันต์ไม่สนใจคำท้วงติง เขาก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหูขาวผ่องด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความดุดันและคำขาดที่ทำเอาเต็นท์ถึงกับลมหายใจสะดุด “อยู่เฉยๆ ซะเต็นท์... ไม่งั้นฉันจะจูบเธอประจานผู้หญิงคนนั้นตรงนี้ เดี๋ยวนี้แหละ” เต็นท์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ อ้าปากค้างจะเถียงแต่ทำได้แค่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอกเมื่อดวงตาคมคู่ดุจพญาเสือจ้องมองริมฝีปากของเขาด้วยความหมายบางอย่างที่ชัดเจนแจ่มแจ้งว่า... *เขาไม่ได้ขู่!* ในจังหวะที่หัวใจเต็นท์กำลังเต้นระส่ำไม่เป็นส่ำและกำลังจะยอมจำนนต่อสายตาดุคู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงของคิมหันต์ก็แผדเสียงแหลมกังวานทำลายบรรยากาศสีชมพูแกมระอุลงทันที คิมหันต์ขมวดคิ้วอย่างขัดใจ ละสายตาจากริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อของเต็นท์อย่างเสียดาย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ แวบแรกที่เห็นเบอร์ที่โทรเข้ามา สีหน้าของประธานหนุ่มที่ดาร์กอยู่แล้วกลับยิ่งมืดมนลงไปอีกขั้นราวกับซากศพ... เต็นท์แอบเหลือบมองหน้าจอตามสัญชาตญาณ และทันทีที่เห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอสมาร์ทโฟน ร่างบางก็ถึงกับตัวแข็งทื่อ สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะเมื่อตระหนักได้ว่า... มรสุมลูกใหญ่ที่แท้จริงกำลังจะซัดเข้ามาซ้ำเติมในวินาทีนี้! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปด้วยกันนะคะ หมอกไม้ไผ่สัญญาว่าจะเสิร์ฟความฟินจิกหมอนให้รี้ดเดอร์ทุกคนแบบจุกๆ ในตอนหน้าอย่างแน่นอนค่ะ!