คำเตือนจากเพื่อนซี้

"แกกำลังเล่นกับไฟ, เต็นท์!" เสียงของกรณ์ตวัดสูงขึ้นจนเกือบจะเป็นการตวาด ท่ามกลางเสียงเพลงบีทหนักหน่วงและแสงไฟนีออนสลัวภายในบาร์กึ่งลับย่านทองหล่อ แต่ความดังของเสียงรอบตัวก็ยังไม่อาจกลบความตื่นตระหนกที่ระอุขึ้นในอกของคนฟังได้ เต็นท์สะดุ้งเฮือกเล็กน้อย ดวงตากลมโตไหวระริกขณะจ้องมองสมาร์ตโฟนในมือ หน้าจอสว่างวาบพร้อมชื่อ 'ท่านประธานจอมเผด็จการ' ที่ยังคงสั่นเตือนไม่หยุด หยดน้ำเย็นเฉียบจากแก้วค็อกเทลเกาะกราวตามเรียวนิ้วที่กำเครื่องมือสื่อสารแน่นราวกับมันคือชูชีพสุดท้ายในพายุหมุน "ฉันไม่ได้เล่น... ฉันแค่ทำตามสัญญา" เต็นท์เค้นเสียงตอบกลับด้วยความพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะรักษาความนิ่งสงบเอาไว้ แต่ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงกลับฟ้องชัดเจนว่าเจ้าตัวกำลังหวาดหวั่นแค่ไหน กรณ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทิ้งตัวพิงพนักโซฟานุ่มด้วยท่าทีหงุดหงิดระคนเป็นห่วง มือเรียวคว้าแก้วเครื่องดื่มของตัวเองขึ้นกระดกจนหมดรวดเดียว ก่อนจะวางกระแทกโต๊ะกระจกเสียงดังทึบจนน้ำกระฉอก "สัญญาบ้าบออะไรที่ต้องเอาหัวใจตัวเองไปเดิมพันด้วยวะ!" กรณ์โพล่งออกมาอย่างเหลืออด ดวงตาคมกริบของเพื่อนสนิทจ้องทะลุผ่านความมืดตรงมายังใบหน้าหวานที่พยายามตีสีหน้าเรียบเฉย "แกล้งเป็นแฟนปลอมๆ เพื่อตบตาผู้ใหญ่ เพื่อช่วยบริษัทเขา แล้วดูตอนนี้สิ... สายตาที่ท่านประธานคิมหันต์มองแก มันใช่สายตาของคนที่แสดงละครอยู่ซะที่ไหนเล่า! และที่แย่กว่านั้น... คือตัวแกเองต่างหาก เต็นท์ แกเริ่มแยกไม่ออกแล้วว่าอันไหนคือคอนטרักต์ อันไหนคือความจริง!" คำพูดนั้นพุ่งเข้าปักกลางอกของคนฟังอย่างจัง จนเต็นท์รู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง ภาพเหตุการณ์ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับถูกกดปุ่มรีเพลย์ รอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเอ็นดูของคิมหันต์ ไออุ่นยามที่อีกฝ่ายดึงเข้าไปโอบกอดเพื่อแสดงละครต่อหน้าสื่อ หรือแม้แต่แววตาหึงหวงอย่างไม่รู้ตัวเวลาที่มีใครเข้ามาเข้าใกล้... ทุกอย่างมันชัดเจนเกินกว่าจะเป็นแค่การเสแสร้ง แต่มันอันตรายเกินกว่าที่คนอย่างเขาจะกล้าเอาความรู้สึกไปฝากไว้ "ฉันรู้ตัวดีว่ากำลังทำอะไรอยู่, กรณ์" เต็นท์พยายามเถียงเสียงแข็ง ทั้งที่เสียงในหัวมันแย้งดังลั่นว่าเขากำลังโกหกตัวเองอยู่ชัดๆ "รู้เหรอ? งั้นบอกฉันมาซิว่าทำไมเมื่อกี้ตอนที่โทรศัพท์มันสว่างขึ้นมา หน้าตาแกถึงได้ซีดเผือดเหมือนคนเห็นผีแบบนั้นล่ะ!" กรณ์จี้จุดอย่างรู้ทัน ชายหนุ่มโน้มตัวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและจริงใจจนเต็นท์ไม่อาจหลบสายตาได้ "ตระกูลของเขามีแต่คนจ้องจะเล่นงาน แกเป็นแค่ดีไซเนอร์อิสระตัวคนเดียว ถ้าวันหนึ่งเขาสลัดสัญญาฉบับนั้นทิ้งแล้วกลับไปหาผู้หญิงที่เหมาะสมคู่ควรกัน... คนที่จะเจ็บจนลุกไม่ขึ้นไม่ใช่คิมหันต์หรอกนะ เต็นท์ แต่จะเป็นแก!" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวชั่วขณะ แม้เสียงเพลงในบาร์จะยังคงดังสนั่น แต่ในหูของเต็นท์กลับมีเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัวระทึก คำเตือนของกรณ์เหมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลสด เตือนสติให้ตระหนักถึงความจริงอันโหดร้ายที่เขาพยายามหลบ aหนีมาตลอด... สัญญาแต่งงานปลอมๆ นี้มีวันหมดอายุ แต่ความรู้สึกที่เขามีต่อประธานหนุ่มปากร้ายคนนั้น กลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเพิ่มขึ้นเลยสักวัน เต็นท์หลุบตาลงมองหน้าจอสมาร์ตโฟนที่ดับลงไปแล้วด้วยความรู้สึกหน่วงหนับในอก มือเรียวยกขึ้นลูบหน้าตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเตรียมจะเอ่ยปากเถียงเพื่อนซี้ต่อเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอ ทว่า... ยังไม่ทันที่คำพูดใดจะหลุดจากริมฝีปาก บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายคุ้นจมูกที่ผสมผสานเข้ากับความเย็นจากเครื่องปรับอากาศและกลิ่นอายความกดดันอันเป็นเอกลักษณ์ ลอยเข้ามาเตะนาสิกเสียก่อน แรงยวบลงของเบาะโซฟาข้างกายพร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมา ทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง เต็นท์ชะงักค้าง ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดเอื้อมมาแตะเข้าที่คางมนอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบชิดริมใบหูด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น่าเกรงขามเสียจนคนฟังแทบหยุดหายใจ "คุยอะไรกันอยู่หรือครับ... ดูท่าทางเครียดกันจัง" สิ้นเสียงนั้น กรณ์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับเบิกตากว้าง อ้าปากค้างราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ ขณะที่เต็นท์ค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ หัวใจกระโจนขึ้นมาอยู่ที่คอหอยเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาดุคมกริบของคนที่น่าจะอยู่ห่างออกไปเป็นสิบลี้... คิมหันต์มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร และที่สำคัญที่สุด... เขาได้ยินบทสนทนาทั้งหมดเมื่อครู่ไปมากแค่ไหนแล้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความซึนของท่านประธานคิมด้วยกันนะคะ