รอยร้าวของกำแพงใจ

“คุณช่วยกรุณาถอดสายตาคู่นั้นออกจากหน้าอกฉันเสียทีเถอะค่ะท่านประธาน ถ้ายังไม่อยากโดนข้อหาลวนลามทางสายตาในยามวิกาล” เสียงหวานติดจะห้วนเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องชุดหรูหรา เต็นท์ไม่ได้ขยับตัวหนີแม้แต่น้อย ร่างโปร่งบางยังคงยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวด้วยท่าทีสบายๆ ทว่าแววตาที่มองตรงมากลับเต็มไปด้วยความท้าทาย ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มเบาๆ อย่างนึกสนุก ยามที่เห็นคนตัวโตกว่าชะงักไปชั่วขณะ คิมหันต์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่ใช่เพราะเขากลัวคำขู่ไร้สาระนั่น แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างเขากับเต็นท์ในตอนนี้ มันใกล้จนเกินกว่ามาตรฐานความปลอดภัยของหัวใจตัวเองต่างหาก ให้ตายสิ… ตั้งแต่เริ่มเล่นละครตบตาทุกคนด้วยสัญญาแต่งงานบ้าๆ นี่ ชีวิตของคิมหันต์ ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ก็มีแต่จะเสียศูนย์ให้เด็กปากเก่งคนนี้เรื่อยๆ และยิ่งนานวันเข้า บทบาทสมมติที่พวกเขาตกลงกันไว้ มันชักจะเนียนเกินจริงไปทุกที จนบางครั้งเขาก็แยกไม่ออกแล้วว่าอันไหนคือการแสดง อันไหนคือความจริง “ผมไม่ได้มองหน้าอกคุณ” คิมหันต์สวนกลับเสียงทุ้มต่ำ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ “ผมแค่มองกระดุมเสื้อเม็ดบนของคุณที่มันหลุดลุ่ยต่างหาก ในฐานะสามีตามกฎหมาย ผมแค่ไม่อยากให้ภาพลักษณ์บ้านเราเสียหายเวลามีกรณีฉุกเฉิน” “โอ๊ะ! สามีจำเป็นอย่างคุณนี่ช่างใส่ใจรายละเอียดดีแท้นะคะ” เต็นท์ยิ้มมุมปาก ยื่นมือเรียวสวยไปจัดกระดุมเสื้อของตัวเองอย่างเชื่องช้า สายตาคู่คมจดจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อตรงโหนกแก้มอย่างนึกขบขัน “แต่บอกไว้ก่อนนะว่าผมไม่ใช่เด็กอมมือที่จะยอมให้คุณมาต้อนเข้ามุมได้ง่ายๆ หรอกค่ะ” “ใครต้อนคุณ ไม่ทราบ” คิมหันต์ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวอีกนิด จนเต็นท์ต้องผละหลังชนเคาน์เตอร์ครัวอย่างเลี่ยงไม่ได้ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายแบรนด์โปรดโชยเข้าจมูกจนคนตัวโตกว่าเผลอสูดหายใจลึกเข้าไปโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนอยู่ในอก มันคือความหงุดหงิด… ที่ผสมปนเปอยู่กับความโหยหาอย่างประหลาด ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่เขาเริ่มชินกับการมีเจ้าตัวแสบนี่คอยต่อปากต่อคำ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่รอยยิ้มกวนๆ นั่นกลายเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขานึกถึงยามตื่นนอน และตั้งแต่เมื่อไหร่กัน… ที่หัวใจบ้าๆ ดวงนี้มันเต้นแรงทุกครั้งที่ได้ยินเสียงใสๆ บ่นกระปอดกระแปดใส่ “ถอยไปเลยนะคิม” เต็นท์เริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มอันตรายเกินไปแล้ว เมื่อแววตาของคนตรงหน้าไม่ได้ฉายแววหาเรื่องเหมือนทุกที แต่มันกลับลึกล้ำและร้อน1รุ่มราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ “เราตกลงกันแล้วนี่ ว่าต่างคนต่างอยู่” “แต่สัญญาไม่ได้บอกนี่ ว่าห้ามมองหน้ากันใกล้ๆ” เสียงทุ้มพร่าต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ คิมหันต์ยกมือข้างหนึ่งขึ้นค้ำเคาน์เตอร์ครัว กักตัวเต็นท์ไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย ร่างสูงโน้มใบลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสอุ่นร้อนจากลมหายใจที่รดรินอยู่ใกล้แค่คืบทำให้เต็นท์เผลอกลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมกระหน่ำเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน ให้ตายสิ! นี่มันเกินขอบเขตของเพื่อนร่วมห้องหรือคู่แต่งงานกำมะลอไปไกลโขแล้ว! “คุณ… เมาหรือเปล่าเนี่ย” เต็นท์พยายามเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจดวงน้อย แต่ปลายนิ้วแข็งแรงของคิมหันต์กลับแตะเบาๆ ที่คางมน บังคับให้ใบหน้าหวานหันกลับมาสบตาตรงๆ “ไม่ได้เมา” คิมหันต์ตอบเสียงพร่า สายตาไล่สำรวจดวงหน้าหวานที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่ออย่างปิดไม่มิด “และกำลังมีสติครบถ้วนดีด้วย… ดีจนกระทั่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังรู้สึกยังไง” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวชั่วขณะ ไดอะล็อกคมคายที่เคยใช้ฟาดฟันกันหายวับไปกับตา เหลือเพียงเสียงลมหายใจสั่นพร่าและจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเป็นกลองเพล เต็นท์เบิกตากว้างเล็กน้อย สมองประมวลผลคำพูดกำกวมนั้นด้วยความรวดเร็ว ความสับสนฉายชัดขึ้นในแววตาคู่สวย เขาไม่รู้ว่าควรจะผลักอกอีกฝ่ายออกไปตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว หรือควรจะปล่อยให้ช่วงเวลานี้ดำเนินต่อไป เพราะลึกๆ ในใจ… เขาก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันไม่ได้มาจากบทละครบ้าๆ นั่นเพียงอย่างเดียว คิมหันต์เองก็ชะงักไปเช่นกัน ยามที่ได้เห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาคู่ใสของคนตรงหน้า ความรู้สึกตื่นตระหนกแล่นพล่านขึ้นมาในอก ผู้ชายที่เคยเชื่อมั่นในเหตุผลและควบคุมทุกอย่างในชีวิตได้เสมออย่างเขา กลับพ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ… ความรู้สึกที่เรียกว่า ‘รัก’ โดยไม่ทันตั้งตัว นิ้วเรียวของคิมหันต์ไล้แผ่วเบาลงบนกรอบหน้าละมุนอย่างลืมตัว ความนุ่มนวลที่ปรากฏในสัมผัสนั้นทำให้เต็นท์สะท้านเฮือก เปลือกตาบางหลับลงชั่วพริบตาเพื่อซ่อนความหวั่นไหวที่พรั่งพรูออกมาจนควบคุมไม่อยู่ บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยความหวานล้ำและเคมีอันตรายที่ชวนให้จิกหมอนจนแทบขาดใจ ระยะห่างที่ลดลงเรื่อยๆ จนเหลือเพียงแค่เส้นด้ายบางๆ กั้นกลาง ทว่า… ในวินาทีที่ใบหน้าของคนทั้งคู่กำลังจะเคลื่อนเข้าหาเพื่อพิสูจน์ความรู้สึกที่ค้างคาอยู่ในใจ *กริ๊งงงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะรับแขกแผדเสียงแหลมสูงทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนจนยับเยิน คิมหันต์สบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ส่วนเต็นท์สะดุ้งสุดตัวราวกับเพิ่งหลุดพ้นจากมนต์สะกด คนตัวโปร่งรีบใช้จังหวะชุลมุนดันอกกว้างของพระเอกหนุ่มให้ออกห่างทันที สองแก้มร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายปนโล่งอก ก่อนจะรีบหันหลังให้เพื่อซ่อนอาการใจเต้นไม่เป็นจังหวะของตัวเอง คิมหันต์ยืนหอบหายใจเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิด เขากวาดสายตามองหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงแผดเสียงไม่หยุดด้วยความรำคาญใจ ก่อนจะคว้ามันขึ้นมาดูด้วยใบหน้าบึ้งตึง ทว่า… แค่เพียงเหลือบตาเห็นชื่อคนที่โทรเข้ามาในยามวิกาล ร่างสูงก็ชะงักกึก สีหน้าที่เคยอ่อนละมุนเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดและเย็นชาขึ้นมาทันที เต็นท์ที่แอบเหลือบมองปฏิกิริยาของอีกฝ่ายผ่านเงาสะท้อนของกระจกตู้เย็น ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย เมื่อเห็นแววตาไหววูบที่ปิดไม่มิดของประธานหนุ่ม “ใครโทรมาดึกดื่นป่านนี้เหรอคะ… หรือว่า ‘มีนตรา’ ตัวสร้างปัญหาคนนั้นของคุณอีกแล้ว?” เต็นท์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงติดจะประชดประชันเล็กน้อย เพื่อกลบเกลื่อนความหวิวไหวในช่องท้องที่ยังหลงเหลืออยู่ คิมหันต์ไม่ได้ตอบคำถามทันที เขานิ่งงันไปชั่วอึดใจ สายตาคมกริบมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับแผ่นหลังบางของคนรักกำมะลอด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะขยับเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องพลิกคว่ำในพริบตา “ไม่ใช่มีนตรา…” คิมหันต์เว้นจังหวะ เลื่อนสายตากลับมาสบตาคนที่หันกลับมามองด้วยความตกใจ “แต่เป็นคนที่คุณไม่อยากเจอที่สุดในโลก… กำลังยืนรออยู่หน้าห้องเราตอนนี้แล้ว” ---------------------------------------- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความซึนของท่านประธานกับยัยตัวแสบด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! - หมอกไม้ไผ่