ปฏิบัติการตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก

“ถ้าคุณกล้ากดปุ่มเผยแพร่คลิปนั้นออกไป ชีวิตคุณบนโซเชียลจะจบลงภายในสามวินาทีเช่นกันค่ะคุณมีนตรา” เสียงแจ้งเตือนข้อความพร้อมสลิปโอนเงินจำนวนเจ็ดหลักที่เด้งเข้าหน้าจอมือถือของมีนตรากลางไลฟ์สด ทำเอาอินฟลูเอนเซอร์สาวถึงกับหน้าถอดสี มือที่กำลังจะกดปุ่มยืนยันไลฟ์สั่นเทิ้มด้วยความตกใจ เมื่อเบื้องหลังหน้าจอไลฟ์นั้น ปรากฏภาพทีมกฎหมายมือหนึ่งของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ยืนกอดอกจ้องเขม็งอยู่หน้าจอ พร้อมกับหมายศาลคดีหมิ่นประมาทและเรียกค่าเสียหายก้อนโตที่พร้อมส่งตรงถึงหน้าบ้านทันทีหากเธอยังกล้าเล่นตลกกับชื่อเสียงของคิมหันต์ หมัดเด็ดนี้ไม่ได้มาจากตัวคิมหันต์โดยตรงหรอกนะคะ แต่เป็นฝีมือของท่านประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาด ที่ยอมทุ่มเงินและเวลาทั้งหมดเพื่อตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ไม่ยอมให้ชื่อเสียงของตัวเองต้องมีรอยด่างพร้อยจนส่งผลกระทบมาถึงเต็นท์ ดีไซเนอร์หนุ่มปากเก่งที่กำลังนั่งกอดอกมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความหมั่นไส้ปนระคนทึ่งอยู่ในห้องพัก “I Told You So... บอกแล้วว่าอย่าไปหาเรื่องท่านประธานเขา” กรณ์ที่นั่งไขว่ห้างกินขนมกรุบกรอบอยู่บนโซฟาเอ่ยแซวขึ้นมาลอยๆ พร้อมกับหัวเราะคิกคัก “ดูสิคะคุณเพื่อนรัก จากเสือร้ายกลายเป็นแมวเปอร์เซียเชื่องๆ ไปซะแล้ว ตั้งแต่โดนฤทธิ์เดชของน้องเต็นท์เข้าไป” “นั่นไม่ใช่แมวค่ะกรณ์ นั่นมันเสือจำศีล รอจังหวะจะตะปบเหยื่อต่างหาก” เต็นท์สวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองเพื่อนสนิทที่ทำตัวเป็นกองเชียร์กิตติมศักดิ์คอยหยอดคำแซวไม่หยุดหย่อนตั้งแต่เช้าตรู่ “แล้วก็นะ เลิกเอาขนมฉันมากินได้แล้วค่ะคุณตัวชง ถ้ายังไม่อยากโดนเตะออกจากห้อง” แต่ดูเหมือนว่าบทสนทนาระหว่างเพื่อนสนิทจะต้องหยุดลงกระทันหัน เมื่อเสียงแตรรถยุโรปคันหรูราคาแพงที่คุ้นเคยดังสนั่นขึ้นที่หน้าบ้านเช่าหลังเล็กๆ ของเต็นท์ เสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมกับร่างสูงโปร่งของคิมหันต์ที่ก้าวลงมาจากรถในชุดสูททำงานเข้ารูปราคาแพงระยับ แต่วันนี้ภาพลักษณ์ท่านประธานผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาคนเดิมกลับไม่มีเหลือ เพราะสิ่งที่ท่านประธานหนุ่มถืออยู่ในมือคือกระป๋องกาแฟกระป๋องราคาถูกจากร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอย และถุงพลาสติกใส่ปาท่องโก๋เจ้าโปรดของเต็นท์ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ตะโกนเข้ามาผ่านบานประตูไม้เก่าๆ “ธีรภัทร... เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยนะ ผมรู้ว่าคุณตื่นแล้ว” เต็นท์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความระอาปนมันเขี้ยว นี่เป็นวันที่ห้าติดต่อกันแล้วนะคะที่ท่านประธานพันล้านคนนี้ลงทุนสลัดคราบความเนี๊ยบ มานั่งรอหน้าบ้านเต็นท์ตั้งแต่ตีห้าทุกวันเพื่อส่งเสบียงและง้อขอคืนดี หลังจากที่โดนคาดโทษไล่ให้ไปนอนนอกห้องเมื่อสัปดาห์ก่อน กรณ์รีบวิ่งไปแอบมองลอดรูกุญแจหน้าประตูแล้วหันมาทำหน้าล้อเลียน “อุ๊ยตายแล้วคุณขา ท่านประธานผู้ทรงอิทธิพลกลายร่างเป็นเด็กล้างจานหน้าบ้านคุณไปซะแล้ว ยอมลงทุนนั่งเก้าอี้พลาสติกตัวเล็กๆ หน้าบ้านท่ามกลางสายตาแม่ค้าตลาดสดแถวนี้หมดแล้วนะคะน้องเต็นท์” “ถ้าว่างมากนักก็ช่วยไสหัวกลับบ้านไปซะทีสิคะ!” เต็นท์ตะโกนตอบกลับเสียงดังทะลุประตูออกไป ไม่อนุญาตให้ร่างสูงข้างนอกได้ใจไปมากกว่านี้ “ไม่กลับครับ วันนี้ถ้าคุณไม่ยอมเปิดประตูแล้วฟังผมอธิบายเรื่องเมื่อวานให้จบ ผมก็จะนั่งแช่อยู่ตรงนี้แหละ ให้มันรู้ไปว่าบริษัทอสังหาฯ หมื่นล้านกับเก้าอี้พลาสติกตัวนี้ อันไหนจะทนกว่ากัน” เสียงทุ้มของคิมหันต์ตอบกลับมาหน้าตาเฉย ช่างไร้ซึ่งมาดผู้บริหารระดับสูงโดยสิ้นเชิง จนคนที่อยู่ข้างในถึงกับมุมปากกระตุกด้วยความหมั่นไส้ เต็นท์เดินไปเปิดประตูแง้มออกเล็กน้อย ดวงตากลมโตตวัดมองผู้ชายตัวโตที่กำลังส่งสายออดอ้อนปนดื้อรั้นมาให้ เส้นผมสีเข้มที่เคยเซ็ตมาอย่างเนี้ยบตอนนี้ยุ่งเหยิงเล็กน้อยเพราะลมพัด เสื้อสูทถอดออกเหลือเพียงเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามสไตล์ผู้ชายสุขภาพดีที่ทำเอาคนมองต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “คุณคิมคะ... นี่คุณว่างมากเหรอ ถึงได้มานั่งเฝ้าหน้าบ้านฉันทุกวันแบบนี้ งานการที่บริษัทไม่มีทำหรือไง ถึงได้เอาเวลามาช1วนทะเลาะกับเด็กแถวนี้” เต็นท์เปิดฉากต่อว่าทันทีด้วยน้ำเสียงเฉียบคมแต่แฝงแววหวั่นไหวที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ “งานมีครับ แต่หัวใจมันอยู่ที่นี่มากกว่า” คิมหันต์ตอบหน้าตาเฉย สายตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานของคนตัวเล็กด้วยความโหยหา มือหนายื่นถุงปาท่องโก๋และกาแฟเข้ามาใกล้ “เอ้า... กินซะสิครับ ผมตื่นตั้งแต่ตีสี่ไปยืนต่อคิวซื้อเจ้านี้มาให้คุณโดยเฉพาะเลยนะ” “ใครบอกให้คุณไปซื้อไม่ทราบคะ? ฉันไม่ได้อยากกินสักหน่อย” เต็นท์เชิดหน้าหนี ทำเป็นไม่สนใจกลิ่นหอมกรุ่นของปาท่องโก๋ที่ลอยเตะจมูก ทั้งที่ท้องเจ้ากรรมดันส่งเสียงร้องประท้วงออกมาเบาๆ จนคนฟังหลุดหัวเราะพรืดออกมา “ปากแข็งจังเลยนะครับ ระวังเถอะ... ปากแข็งแบบนี้ สักวันผมจะจับจູບให้หายดื้อเลยคอยดู” คิมหันต์ขู่เสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาหัวใจเต็นท์กระตุกวูบ “คุณคิม! นี่คุณเริ่มจะลามปามใหญ่แล้วนะ!” เต็นท์หน้าแดงแจ๋ด้วยความเขินอาย รีบยกมือขึ้นชี้หน้าคาดโทษ “ผมไม่ได้ลามปามครับ ผมพูดจริง” คิมหันต์ขยับเข้าไปประชิดกรอบประตูมากขึ้นเรื่อยๆ จนระยะห่างระหว่างเขaากับเต็นท์แทบไม่เหลือช่องว่าง “เต็นท์... ฟังผมนะ เรื่องมีนตราเมื่อวาน ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว และผมก็ไม่เคยมีอะไรเกินเลยกับเธอทั้งสิ้น ทุกอย่างมันเป็นเกมการ Mismatch ของผู้ใหญ่ที่คุณก็รู้ดี” บรรยากาศรอบตัวเริ่มเงียบลงเมื่อน้ำเสียงของคิมหันต์เปลี่ยนเป็นจริงจังและนุ่มนวลขึ้น ดวงตาคู่คมที่มักจะดุและซึนใส่เสมอเวลานี้กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งจนคนมองแทบละสายตาไม่ได้ “ผมอาจจะไม่ใช่ผู้ชายที่โรแมนติก ไม่ใช่คนที่พูดจาหวานหูเก่งเหมือนใคร... แต่ถ้าเป็นเรื่องของคุณ เต็นท์ครับ... ผมไม่เคยยอมแพ้ให้ใครเลยสักครั้งนะ” คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง ทำเอาเต็นท์ถึงกับพูดไม่ออก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความรู้สึกต่อต้านที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ กรณ์ที่แอบยืนลุ้นอยู่ข้างหลังถึงกับทำมือเป็นรูปหัวใจส่งให้รัวๆ พร้อมกับทำปากมุบมิบว่า *‘ยอมเถอะเพื่อน แต้มบุญสูงขนาดนี้หาไม่ได้อีกแล้วนะ!’* เต็นท์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ กำลังจะอ้าปากเอ่ยแซวกลับเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ทว่า... ติณ! เสียงข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคิมหันต์ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ประธานหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ หยิบมือถือขึ้นมาดูหน้าจอแวบหนึ่ง แต่เพียงแค่เสี้ยววินาทีนั้น สีหน้าของคิมหันต์ก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที “มีอะไรเหรอคะคุณคิม?” เต็นท์เอ่ยถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นประกายความกังวลฉายชัดอยู่ในแววตาของคนตัวโต คิมหันต์เงยหน้าขึ้นสบตาเต็นท์ ช้าๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบลงในพริบตา “คุณปู่... เพิ่งส่งคนบุกเข้าไปที่คอนโดของคุณเต็นท์แล้วครับ” “...” หมอกไม้ไผ่ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความคลั่งรักของท่านประธานคนซึนกับน้องเต็นท์มา ณ ที่นี้นะคะ!