แผนซ้อนแผน

"แผนการต้มตุ๋นท่านประธานจำเป็นต้องใช้อุปกรณ์กี่อย่าง กรณ์?" เสียงกระซิบแหบพร่าลอดผ่านไรฟันของเต็นท์ ดังขึ้นท่ามกลางความสลัวของห้องทำงานกระจกใสที่ถูกปิดม่านทึบสนิท ร่างเพรียวในชุดเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์สีขาวนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพง มือเรียวกำโทรศัพท์มือถือที่เปิดหน้าจอแชตสนทนากับเป้าหมายไว้แน่น ดวงตากลมโตเป็นประกายเจ้าเล่ห์ระยับราวกับแมวขโมยที่กำลังวางแผนขโมยปลาทูตัวใหญ่ "ระดับเราแล้วคุณเพื่อนรัก แค่ซอสพริกผสมวาสลีนกับน้ำตาเทียมสองหยดก็เกินพอค่ะ" กรณ์ผู้รับบทกุนซือจำเป็นยักคิ้วหลิ่วตาใส่ พร้อมกับยื่นขวดพลาสติกขนาดจิ๋วที่บรรจุของเหลวสีแดงฉานน่ากลัวมาให้ "รับรองว่าท่านประธานคิมหันต์ผู้รักความสะอาดและเกลียดความวุ่นวาย เป็นต้องสติหลุดกรี๊ดแตกกลางออฟฟิศแน่ๆ กล้าดียังไงมาหาว่าเธอเป็นคนไม่มีเหตุผลเมื่อคืนนี้ น่าหมั่นไส้นัก!" เต็นท์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างใช้ความคิด เหตุการณ์เมื่อคืนยังติดตรึงอยู่ในความทรงจำ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เอาแต่ตีหน้ายักษ์ใส่เขาเรื่องที่เขาแอบไปทานมื้อค่ำกับรุ่นพี่สมัยมหาวิทยาลัย ทั้งที่อธิบายจนคอแตกแล้วว่ามันเป็นแค่นัดรวมกลุ่มโปรเจกต์งาน แต่พ่อคุณก็ยังคงฟอร์มจัด ปากร้ายใส่ด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนว่า *'ว่างมากสินะ ถึงได้เดินสายแจกความสดใสไปทั่วแบบนี้'* ให้มันได้อย่างนี้สิ! คิมหันต์... คนซึนตัวพ่อที่ปากบอกว่าไม่แคร์ แต่หูแดงจนถึงใบหูเวลาเขาเข้าไปใกล้เนี่ยนะ จะรอดพ้นจากแผนการล้างแค้นฉบับ "เต็นท์ & กรณ์" ไปได้ "ดี มาก" เต็นท์รับขวดพลาสติกนั้นมาถือไว้ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปาก "ในเมื่อเขาชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของและชอบสั่งให้ฉันอยู่เฉยๆ เป็นตุ๊กตาประดับตึก วันนี้แหละ... ฉันจะทำให้ท่านประธานผู้ทรงเกียรติรู้ซึ้งถึงคำว่า 'นรกมีจริง' แบบเรียลไทม์เลยคอยดู!" ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นตามด้วยจังหวะบิดลูกบิด ทำเอาสองสหายในห้องสะดุ้งโหยง กรณ์รีบดีดตัวไปหลบหลังผ้าม่านทันที ส่วนเต็นท์ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย แสร้งทำเป็นเปิดแฟ้มเอกสารกองโตบนตักด้วยท่าทางเคร่งเครียดราวกับดีไซเนอร์มืออาชีพผู้กำลังเผชิญวิกฤตงานด่วน แอ๊ด... ร่างสูงสง่าของคิมหันต์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบตึงเป็นเอกลักษณ์ วันนี้ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสีเทาเข้มสั่งตัดพิเศษที่ขับให้รูปร่างดูโดดเด่นและทรงอำนาจ ดวงตาคมกริบกวาดมองรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างบางบนโซฟา คิ้วหนาย่นเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าบรรยากาศในห้องมันดูเงียบเชียบแปลกๆ "ทำไมมืดค่ำป่านนี้ยังไม่กลับคอนโด?" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนเล็กน้อยเอ่ยถามขึ้นตามสไตล์คนปากไม่ตรงกับใจ แม้สายตาจะดุแต่แววตากลับฉายแววห่วงใยที่พยายามซ่อนไว้อย่างมิดชิด "ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้รอลงไปพร้อมกัน หรือว่ายังติดลมกับการคุยงานกับไอ้รุ่นพี่คนนั้นของคุณอยู่?" เห็นไหมล่ะ... เริ่มต้นประโยคแรกก็หาเรื่องแขวะอีกแล้ว! เต็นท์สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกคะแนนความน่าสงสาร ดวงตากลมโตเริ่มมีรื้นละอองน้ำใสๆ คลอเบาๆ จนแทบมองไม่เห็น ร่างบางแสร้งทำเป็นมือสั่นเทาขณะวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะช้าๆ "คุณคิม..." เสียงหวานสั่นเครือเล็กน้อย เจือความตัดพ้อไว้อย่างแนบเนียน "คุณพูดแบบนี้อีกแล้วนะ... ฮือก..." คิมหันต์ชะงักกึก สีหน้าที่เคยเรียบตึงเปลี่ยนเป็นเลิกลั่กในเสี้ยววินาที ร่างสูงรีบสาวเท้าเข้ามาใกล้โซฟาโดยอัตโนมัติ ความเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิดเมื่อเห็นหยดน้ำตาคลอหน่วยอยู่ที่หางตาของคนตัวเล็ก "นี่... ร้องไห้ทำไม?" คิมหันต์ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งต่อหน้าเต็นท์ มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะปลอบแต่ก็ชะงักค้างกลางอากาศด้วยความเก้ๆ กังๆ "ฉัน... ฉันแค่อมพะนำไปอย่างนั้นเอง ไม่ได้ตั้งใจจะ..." จังหวะนั้นเอง! เต็นท์ส่งสัญญาณมือไปยังหลังผ้าม่านอย่างรวดเร็ว กรณ์ที่แอบมองอยู่แอบชูนิ้วโป้งให้เป็นเชิงสนับสนุน พรึ่บ! เต็นท์แสร้งทำเป็นสำลักความเสียใจอย่างรุนแรง มือบางคว้าขวดซอสพริกผสมวาสลีนที่เตรียมไว้ขึ้นมาป้ายที่บริเวณใต้ตาและมุมปากอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแกล้งไอค็อกแค็กออกมาเสียงดังราวกับคนกำลังจะขาดใจตาย "แคכים! แคכים! คุณคิม... ฮي... ผม... ผมเจ็บตรงนี้... เหมือนเลือด... เลือดมันออก..." เต็นท์แกล้งทำเป็นสะบัดหน้าหนีด้วยความอ่อนแรง ร่างบางเอนพิงพนักโซฟาหลับตาปี๋ ปล่อยให้คราบสีแดงฉานไหลเลอะข้างแก้มเนียนดูราวกับแผลฉกรรจ์และอาการเลือดกำเดาไหลไม่หยุดจากความเครียดสะสม "เต็นท์!" เสียงทุ้มของคิมหันต์หลุดอุทานออกมาด้วยความตกใจสุดขีด ดวงตาคมเบิกกว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนกจนแทบหยุดหายศ สีหน้าของท่านประธานผู้สุขุมนุ่มลึกในยามปกติบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด สติสตางค์ที่เคยมีกระเจิดกระเจิงไปหมดในพริบตา ไม่มีเวลามาคิดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น! ภาพของคนตัวเล็กที่นอนนิ่งและมีคราบสีแดงคล้ายเลือดไหลออกมาจากใบหน้าทำให้คิมหันต์สติหลุดอย่างแท้จริง ร่างสูงพุ่งเข้าไปประคองร่างบางขึ้นแนบอกทันที วงแขนแข็งแรงสั่นเทาเล็กน้อยอย่างที่คนตัวเล็กไม่เคยเห็นมาก่อน "เต็นท์! ได้ยินฉันไหม? ลืมตาขึ้นมามองฉันเดี๋ยวนี้!" คิมหันต์ตะโกนเรียกเสียงดังลั่นห้อง น้ำเสียงทุ้มเข้มสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่หัวใจจนเจ็บแปลบไปหมด "อย่าเป็นอะไรนะ... ฮับ... ฉันขอโทษ ฉันยอมแพ้แล้ว จะไม่พูดจาใจร้ายใส่เธออีกแล้ว ขอร้องล่ะ... ลืมตาขึ้นมาสิ!" เต็นท์ที่แกล้งหลับตาอยู่เกือบจะหลุดขำก๊ากออกมาตรงนั้นอยู่แล้ว ร่างกายหนาของท่านประธานที่แนบชิดอยู่กำลังสั่นระริกด้วยความกลัวจริงๆ กลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไป... ให้ตายเถอะ น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและตัดพ้อตัวเองแบบนั้น มันทั้งน่าเอ็นดูและน่าแกล้งให้เข็ดหลาบไปสามวันแปดวันเลยทีเดียว *เอาวะ! แกล้งต่ออีกนิด ให้มันจำไปจนวันตายเลย!* เต็นท์แกล้งทำเป็นหายใจรวยริน มือเรียวยื่นไปคว้าเสื้อสูทราคาแพงของคิมหันต์แล้วกำมันแน่น แกล้งพูดเสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบ "คุณคิม... ถ้าผม... ถ้าผมต้องตาย... สิ่งสุดท้ายที่อยากบอกคือ... คุณ... คุณมันคนปากร้ายใจดำที่สุดในสามโลกเลย... แคכים!" "เต็นท์! หมอ! ใครก็ได้เรียกหมอ... เอ้ย รถพยาบาลสิ!" คิมหันต์หน้าตาตื่นลาน มือใหญ่วางลูบหลังคนเจ็บสะเปะสะปะ ความสุขุมเยือกเย็นปลิวหายไปกับสายลม สัญชาตญาณความเป็นห่วงพุ่งทะยานจนขีดสุด "ฉันไม่ยอมให้เธอเป็นอะไรเด็ดขาด! ได้ยินไหมธีรภัทร!" ทันใดนั้นเอง กรณ์ที่ทนดูความโป๊ะแตกและซีนดราม่าต้มตุ๋นไม่ไหวอีกต่อไป ก็ทนไม่ไหวหลุดเสียงหัวเราะคิกคักออกมาจากหลังผ้าม่าน "อุ๊บ... ฮ่าๆๆๆๆ โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว แม่เจ้าโว้ย ท่านประธานคนดุกลายร่างเป็นหมาเด็กตื่นตูมไปซะแล้ว!" คิมหันต์ชะงักกึกทันที เสียงหัวเราะลั่นห้องของเพื่อนสนิทนายเอกทำให้บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่อันตรธานหายไปในพริบตา ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองต้นตอของเสียง ก่อนจะก้มลงมอง "คราบเลือด" บนใบหน้าของคนที่อยู่ในอ้อมอกอีกครั้ง นิ้วแกร่งที่เปื้อนของเหลวสีแดงถูกยกขึ้นมาดูใกล้ๆ... กลิ่นซอสพริกผสมวาสลีนเตะเข้าจมูกอย่างจัง! ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที สติของคิมหันต์ที่หลุดลอยกลับเข้าร่างอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเส้นเลือดที่ขมับที่เริ่มเต้นตุบๆ อย่างแรง รังสีความน่ากลัวแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนกรณ์ที่ยืนหัวเราะอยู่ถึงกับหุบยิ้มฉับ กืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เต็นท์ที่รู้ตัวว่าแผนแตกและกำลังจะโดนเสือร้ายขย้ำขยี้โทษฐานบังAอาจมาปั่นหัวท่านประธาน รีบดีดตัวออกจากอ้อมแขนแกร่งแล้วเตรียมวิ่งแน่บไปยังประตู "อะ... แฮ่ม! ฝีมือดีใช่ไหมล่ะคะคุณประธาน ลาละนะ!" หมับ! ทว่า ไวกว่าความคิด มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางของเต็นท์แล้วดึงกลับเข้ามาประชิดตัวในรวบเดียว แรงกระชากนั้นทำให้เต็นท์เซถลาล้มลงไปนั่งแปะอยู่บนตักแกร่งโดยมีวงแขนแข็งแรงล็อกเอวไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก "คิดจะหนีเหรอ... หึ?" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเย็นเยียบจนเต็นท์ต้องกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ เงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมกริบที่ตอนนี้ไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนกอีกต่อไปแล้ว แต่กลับลุกโชนไปด้วยประกายไฟแห่งความเจ้าเล่ห์และเอาเอาคืนที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม คิมหันต์ก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบชิดติดกับแก้มเนียน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนคนตัวเล็กสะท้านวาบ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากของท่านประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมใคร "บังอาจมากนะที่กล้ามาหลอกท่านประธานคนนี้... แบบนี้มันต้องมีบทลงโทษสถานหนัก..." เต็นท์เบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงไม่ถึงเซนติเมตร หัวใจดวงน้อยที่เพิ่งแกล้งทำเป็นหยุดเต้นเมื่อครู่ กลับเต้นรัวแรงขึ้นมาจริงๆ จนแทบทะลุอกด้วยความตื่นเต้นและหวาดหวั่น "คุณ... คุณจะทำอะไร ปล่อยนะกรณ์ช่วย... เอ๊ะ! กรณ์!" เต็นท์หันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนรัก แต่ปรากฏว่าความว่างเปล่าคือคำตอบ เพราะกรณ์ชิงวิ่งหนีออกจากห้องและปิดประตูลงกลอนให้อย่างเสร็จสรรพตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้! คิมหันต์หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างได้ใจ วงแขนแกร่งกระชับกอดเอวบางให้แนบแน่นยิ่งขึ้น ปลายจมูกโด่งกดลงสูดความหอมจากซอกคอขาวเนียนฟอดใหญ่ท่ามกลางความมืดสลัวของห้องทำงาน "เพื่อนเธอทิ้งเธอแล้ว... ทีนี้... เรามาเคลียร์บัญชีแค้นระหว่างเราสองคนให้จบดีกว่าไหม... ที่รัก?" ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด ริมฝีปากหยักลอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะเคลื่อนเข้าไปประชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังจะอ้าเถียง... ก่อนที่ริมฝีปากร้อนผ่าวจะทาบทับกลีบปากนุ่มลงมาอย่างดุดันและเนิ่นนาน ท่ามกลางเสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนบนหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นชื่อของ "มีนตรา" ที่ส่งภาพถ่ายปริศนาบางอย่างเข้ามาในไลน์ของคิมหันต์! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความคลั่งรักของท่านประธานคนซึนกับน้องเต็นท์เสมอนะคะ!