อุบัติเหตุริมระเบียง

"ถ้าคุณยังเดินเข้ามาใกล้กว่านี้อีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าคุณฉวยโอกาสในเคหสถานของฉันนะคะ ท่านประธานคิมหันต์" เสียงหวานใสที่เจือความท้าทายดังขึ้นทันทีที่ร่างสูงใหญ่ของคนเป็นประธานก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงข้ามเคาน์เตอร์บาร์ริมระเบียง คิมหันต์ปรายตามองแก้วไวน์ในมือของเต็นท์ด้วยแววตานิ่งสนิท ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคออย่างนึกขันกับความปากเก่งที่ไม่มีวันลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย "ฉวยโอกาส? กับคุณเนี่ยนะ ธีรภัทร..." คิมหันต์ลากเสียงยาวอย่างจงใจยั่วโมโห ขายาวก้าวเข้าไปประชิดอีกนิดจนระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่แทบไม่เหลือช่องว่าง "ฝันไปหรือเปล่า คุณมีอะไรให้ผมน่าฉวยโอกาสไม่ทราบ หમ..." "ก็ปากที่เอาแต่แซะผมอยู่ทุกวันนี่ไงล่ะครับ หรือว่าคุณประธานไม่กล้าพอที่จะลองพิสูจน์ดูสักตั้ง" เต็นท์เชิดหน้าขึ้นท้าทาย ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความถือดี แม้ในใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะเมื่อกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นแอมเบอร์และนิคโคตินอ่อนๆ จากตัวอีกฝ่ายเริ่มรุกรานพื้นที่หายใจ ร่างโปร่งถอยหลังโดยอัตโนมัติเมื่อคิมหันต์พุ่งเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วราวกับเสือดาวตะครุบเหยื่อ ทว่าลืมไปสนิทว่าด้านหลังของตนเองคือขอบระเบียงห้องพักบนชั้นยี่สิบห้า กริ๊ด! เสียงขาเก้าอี้สนามโลหะขูดกับพื้นกระเบื้องดังแสบแก้ว听 จังหวะนั้นเองที่เต็นท์ก้าวพลาด ขาเก้าอี้ตัวเล็กที่วางอยู่หมิ่นเหม่เกิดพลิคว่ำลง น้ำหนักตัวทั้งหมดหงายหลังวับลงไปในอากาศอย่างไร้การทรงตัว! "เฮ้ย!" คิมหันต์สบถออกมาคำหนึ่งอย่างลืมตัว ปฏิกิริยาตอบสนองของชายหนุ่มเร็วกว่าความคิด มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางของเต็นท์ได้ทันก่อนที่ร่างทั้งร่างจะร่วงหล่นลงไปกระแทกพื้นระเบียง—หรือที่แย่กว่านั้นคือร่วงลงสู่เบื้องล่าง แรงกระชากอย่างรุนแรงทำให้ร่างของทั้งคู่เซถลาล้มกลิ้งลงไปกับพื้นระเบียงด้วยกัน โดยมีร่างหนาของคิมหันต์ทาบทับลงมาคร่อมร่างโปร่งเอาไว้ทั้งหมดเพื่อรับแรงกระแทกแทน ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ริมระเบียงชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ที่ดังแข่งกับเสียงลมยามค่ำคืน เต็นท์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามรากระหน่ำตีกลอง ยามเมื่อเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาคมกริบของคนที่ทาบทับอยู่เบื้องบน ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองเหลือเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากกันและกันจนสัมผัสได้ถึงความรุ่มร้อนที่แปลกประหลาด คิมหันต์เองก็ชะงักค้างไปเช่นกัน ดวงตาคมเข้มฉายแววตื่นตระหนกวูบหนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำยากจะหยั่งถึง มือหนาที่ยังคงโอบกระชับรอบเอวบางของอีกฝ่ายไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว เผลอบีบกระชับเข้าหาตัวโดยอัตโนมัติราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ ร่างในอ้อมแขนจะหายวับไปกับตา "คุณ... ลุกขึ้นไปได้แล้วมั้งครับ" เต็นท์กระซิบเสียงแผ่วเบา ความมั่นใจทั้งหมดที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มเนียนอย่างห้ามไม่อยู่ "หึ... เมื่อกี้ยังปากเก่งอยู่เลยไม่ใช่หรือไงครับ ธีรภัทร" น้ำเสียงของคิมหันต์ทุ้มต่ำและแหบพร่ากว่าปกติ มันไม่ได้เจือแววเยาะเย้ยถางถางอย่างทุกที หากแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้คนฟังรู้สึกราวกับถูกสะกดจิต ดวงตาคมปลาบกวาดมองลงมาที่ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างเผลอไผล บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน จากการปะทะคารมที่ดุเดือดเผ็ดร้อน กลายเป็นสนามอารมณ์ที่เต็มไปด้วยกระแสความปรารถนาอันตรายที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ท่ามกลางความมืด เต็นท์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวที่พยายามจะดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่าง กลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทเนื้อดีของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัวเมื่อคิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นทีละน้อย... ใกล้จนสัมผัสได้ถึงปลายจมูกที่เกือบจะแตะกัน "คิม... คุณจะทำอะไร" เสียงหวานสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ "ก็แค่จะดูว่า... ปากเก่งๆ ของคุณเนี่ย มันจะยังเก่งได้สักกี่น้ำ" คิมหันต์กระซิบชิดริมฝีปาก ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มใสอย่างถือวิสาสะ หัวใจของประธานหนุ่มเต้นแรงไม่แพ้คนใต้ร่าง เขารู้ตัวดีว่ากำลังเล่นกับไฟ และไฟดวงนี้ก็ร้อนแรงเสียจนเขาไม่อยากถอนตัวออกไปเลยแม้แต่นิดเดียว ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากหยักกำลังจะทาบทับลงบนเรียวปากอิ่มเพื่อปิดกั้นคำพูดทั้งหมด แกร๊ก! เสียงเปิดประตูระเบียงจากด้านในห้องนอนใหญ่ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับเสียงแหลมใสที่คุ้นหูเอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "พี่คิมคะ! มีนหาพี่ทั่วห้องเลย... เอ๊ะ!" มีนตราที่ก้าวเท้าออกมาจากห้องนอนหยุดชะงักกึก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—ภาพที่ท่านประธานหนุ่มผู้แสนเย่อหยิ่งกำลังคร่อมทับอยู่บนร่างของดีไซเนอร์หนุ่มปากร้ายริมระเบียง ในท่าทางที่ชวนให้คิดไปไกลลิบโลก! เต็นท์สะดุ้งสุดตัว รีบออกแรงผลักอกคิมหันต์เต็มแรงจนร่างสูงผละออกไปแทบไม่ทัน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินจิกหมอนด้วยกันในตอนนี้นะคะ!