ความลับในมือถือ

เสียงแจ้งเตือนข้อความสั้นๆ จากหน้าจอสมาร์ทโฟนที่คว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ไม่ได้ดึงดูดสายตาเท่ากับเงาร่างของคนที่ยืนค้ำหัวอยู่ตรงหน้า เต็นท์สะดุ้งสุดตัว รีบออกแรงผลักอกคิมหันต์เต็มแรงจนร่างสูงผละออกไปแทบไม่ทัน ลมหายใจของดีไซเนอร์หนุ่มหอบกระชั้น ไอร้อนผ่าวแผ่ซ่านขึ้นมาถึงใบหูอย่างห้ามไม่อยู่ ไม่ใช่เพราะความเขินอายจากสัมผัสเมื่อครู่ แต่เป็นเพราะความตกใจปนระคนหงุดหงิดที่ท่านประธานจอมเผด็จการชอบฉวยโอกาสในเวลาที่เขาเผลอ "คุณคิม! บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาประชิดตัวแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องในสัญญา!" เต็นท์แหวใส่เสียงดัง พร้อมกับถอยหลังกรูดจนสะโพไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ คิมหันต์ยกมือขึ้นจัดปกเสื้อสูทของตัวเองให้เข้าที่อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มยังคงนิ่งสนิท ทว่าแววตาพราวระยับคู่นั้นกลับฉายความขบขันอย่างชัดเจน ร่างสูงก้าวเข้าไปหาอีกก้าวอย่างไม่เกรงกลัวสายตาขุ่นเคืองของคนตรงหน้า "ในสัญญากระดาษแผ่นนั้นไม่ได้ระบุห้ามไว้สักหน่อยว่าสามี... จะเข้ามาใกล้ภรรยาไม่ได้" น้ำทุ้มต่ำเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ ปากร้ายกาจที่มักจะพ่นคำสั่งงานพนักงานทั้งบริษัท ตอนนี้กลับยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า "สามีบ้าบออะไรล่ะครับ... เอ๊ย! คะ!" เต็นท์เกือบหลุดปากคำผู้ชายดิบๆ ออกมาตามความเคยชิน ดีที่เบรกทันแล้วเปลี่ยนหางเสียงเป็นคำสุภาพแบบประชดประชันแทน "เราแค่อยู่ในข้อตกลงทางธุรกิจ อย่าอินเนอร์เยอะเกินไปเลยค่ะท่านประธาน" คิมหันต์หรี่ตามองคนปากเก่งที่เชิดหน้าขึ้นท้าทาย ความหมั่นเขี้ยวแล่นริ้วขึ้นมาในอกจนอยากจะเอื้อมมือไปบีบปลายจมูกรั้นๆ นั้นให้หายดื้อ แต่ก่อนที่ร่างสูงจะได้เอաբاتอะไรกلัช เสียงสั่นครืดคราดจากสมาร์ทโฟนเครื่องเดิมก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน หน้าจอ OLED สว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัว เต็นท์เหลือบสายตาไปมองตามสัญชาตญาณ ทว่าเพียงแค่หางตาเหลือบไปเห็นชื่อและข้อความที่ปรากฏบนหน้าล็อกสกรีน รอยยิ้มประชดประชันเมื่อครู่ก็เลือนหายไปในพริบตา ราวกับถูกน้ำเย็นจัดสาดเข้าหน้า *(มีนตรา: "คิมคะ คืนนี้ที่คุณบอกว่าจะเคลียร์เรื่องของเรา... สะดวกที่คอนโดเดิมไหมคะ มีนรออยู่ค่ะ")* ข้อความสั้นๆ แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ โลกทั้งใบของเต็นท์คล้ายจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ ความรู้สึกหน่วงหนับตีตู้ขึ้นมาจุกที่อกอย่างไม่มีสาเหตุ ทั้งที่พยายามบอกตัวเองอยู่เสมอว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคิมหันต์เป็นเพียงแค่ละครฉากหนึ่งที่จัดฉากขึ้นเพื่อตบตาผู้ใหญ่และผลประโยชน์ทางธุรกิจ แต่พอมาเห็นข้อความจาก 'มีนตรา' ผู้หญิงที่เป็นคู่หมั้นเก่าและตัวปัญหาชิ้นโบว์แดง ยืนยันความสัมพันธ์ลับหลังแบบนี้ หัวใจเจ้ากรรมกลับกระตุกวูบอย่างเจ็บแปลบ เต็นท์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาสั่นระริกที่พยายามซ่อนไว้ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาทันที "อ๋อ... ที่แท้ก็มีนัดเคลียร์คิวกับคนพิเศษนี่เอง ถึงได้ว่างมาวุ่นวายกับผมอยู่ได้" เสียงหวานเอ่ยประชดประชันออกไปโดยไม่รู้ตัว ความหึงหวงที่เจ้าตัวปฏิเสธมาตลอดพวยพุ่งขึ้นมาจนควบคุมไม่อยู่ คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นปฏิกิริยาเปลี่ยนไปเป็นคนละคนของคนตรงหน้า ดวงตาคมกริบกวาดมองตามสายตาของเต็นท์ที่จดจ้องไปยังสมาร์ทโฟนของตนเอง ก่อนที่สมองจะประมวลผลได้ทันว่าอีกฝ่ายกำลังเข้าใจผิดไปถึงไหนต่อไหน ร่างสูงพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกมาอย่างหัวเสีย ขายยาวก้าวพรวดเดียวไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากโต๊ะโดยไม่คิดจะกดเปิดอ่านมันด้วยซ้ำ "หยุดทำหน้าเหมือนคนอกหักแล้วฟังผมอธิบายก่อน เต็นท์" คิมหันต์เอเสียงเข้ม ดุ กลบเกลื่อนความร้อนรนที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอกเมื่อเห็นแววตาหมางเมินจากคนตัวเล็ก "อธิบายอะไรล่ะคะ? จะบอกว่าน้องมีนตราเขาเข้าใจผิดไปเอง หรือว่าคุณไม่ได้นัดเขา? ประโยคคลาสสิกของคนเจ้าชู้เขาก็พูดกันแบบนี้ทั้งนั้นแหละค่ะ" เต็นท์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงประชดประชันเจือความน้อยใจอย่างปิดไม่มิด มือเรียวคว้ากระเป๋าเอกสารของตัวเองขึ้นมาเตรียมจะเดินหนีออกจากห้อง "ธีรภัทร!" คิมหันต์หมดความอดทน ร่างสูงพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือเล็กเอาไว้แน่นแล้วออกแรงดึงรั้งให้ร่างบางเซกลับเข้ามาปะทะอกแกร่งอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีการหยอกล้อ มีเพียงแววตาจริงจังและดุดันที่ฉายชัดความไม่พอใจ "ปล่อยนะ! จะไปหาคู่หมั้นเก่าไม่ใช่หรือไง รีบไปสิคะ เดี๋ยวคุณหนูมีนเขาจะรอนาน!" เต็นท์ดิ้นขัดขืนสุดแรง พยายามบิดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุม แต่แรงมหาศาลของประธานหนุ่มกลับทำให้เขาขยับตัวไม่ได้ราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็ก "หุบปากแล้วฟังผม!" คิมหันต์กดเสียงต่ำจนน่ากลัว ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจเต้นระส่ำ "ผมไม่เคยนัดผู้หญิงคนนั้น และไม่เคยมีอะไรเกินเลยอย่างที่คุณกำลังคิดในหัวสมองอันน้อยๆ นี่!" "แล้วข้อความเมื่อกี้ล่ะคะ? ตาบอดหรือไงถึงมองไม่เห็นว่าเขารอคุณอยู่!" เต็นท์ตวาดกลับเสียงสั่น ดวงตากลมโตคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำใสอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกพ่ายแพ้ตีรวนขึ้นมาในอกจนน่าสมเพชตัวเอง คิมหันต์ชะงักไปชั่ววินาทีเมื่อเห็นประกายความเจ็บปวดในดวงตาคู่สวยนั้น หัวใจของคนปากร้ายกระตุกวูบอย่างแรง ความโกรธที่มีเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความร้อนรนที่อยากจะอธิบายให้คนตรงหน้าเข้าใจความจริง นิ้วแกร่งละจากข้อมือเล็ก เปลี่ยนมาประคองใบหน้าเนียนนุ่มเอาไว้ด้วยความทะนุถนอมโดยไม่รู้ตัว สัมผัสอุ่นร้อนที่ส่งผ่านจากฝ่ามือทำให้เต็นท์สะท้านเฮือก เผลอนิ่งค้างไปชั่วขณะ "ถ้าผมบอกว่า... ผมให้เลขาส่งข้อความปฏิเสธนัดนั้นไปตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้ว และมีนตราแค่ส่งข้อความมารeเซ็ตเพื่อเรียกร้องความสนใจล่ะ คุณจะเชื่อผมไหม?" คิมหันต์กระซิบถามแผ่วเบา ชิดริมฝีปากนุ่มที่เผยอค้างด้วยความตกใจ เต็นท์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก สมองประมวลผลคำพูดนั้นอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกผิดพวยพุ่งขึ้นมาแทนที่ความโกรธเมื่อครู่ในทันที ทว่า... ก่อนที่เต็นท์จะได้เอปากอ้าปากเอ่ยคำใดออกมาแก้ตัว ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้สรรพเสียง พร้อมกับร่างเพรียวระหงของคุณหนูมีนตราที่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้ามั่นอกมั่นใจ พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ส่งมาตรงมายังพวกเขาทั้งคู่ "คิมคะ มีนโทรหาคุณไม่ติด เลยต้องขึ้นมาหา... อุ๊ย์! ขอโทษค่ะ มีนรบกวนเวลาสวีทของคุณกับ... 'เด็กฝึกงาน' คนนี้หรือเปล่าคะ?" เต็นท์สะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากอ้อมแขนของคิมหันต์ทันที ดวงตากลมโตหันกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาตื่นตระหนก ขณะที่คิมหันต์หันขวับไปมองมีนตราด้วยแววตาดุดันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาในพริบตาเดียวเมื่อความลับที่กำลังจะเคลียร์ถูกขัดจังหวะด้วยระเบิดเวลาลูกใหญ่ที่ชื่อว่า 'มีนตรา'! **ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความซึนของท่านประธานนะคะ เลิฟยูค่ะ!**