คืนแห่งการเปิดใจ

"ถ้าคุณยังทำหน้าบึ้งเป็นตูดแมวแบบนั้นอีกวินาทีเดียว ฉันจะเดินออกไปเรียกแท็กซี่กลับคอนโดฯ จริงๆ ด้วยนะ!" เสียงใสๆ ที่ติดจะหงุดหวินเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักสุดหรูบนชั้นเพนต์เฮาส์ คิมหันต์สะดุ้งเล็กน้อยราวกับคนทำความผิดคาหนังคาเขา ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่ถูกปลดกระดุมออกสองเม็ดเพื่อระบายความร้อน ชะงักมือที่กำลังจะหยิบแก้วไวน์บนโต๊ะกระจกใส เต็นท์ไม่ได้ขู่... แววตากลมโตที่จ้องมองมานั้นเอาจริงเสียยิ่งกว่าตอนที่เจ้าตัวปฏิเสธงานดีไซน์มูลค่าเจ็ดหลักเสียอีก "ใครทำหน้าบึ้ง ปล่อยข่าวลือมั่วซั่วอีกแล้วนะคุณ" คิมหันต์สวนกลับตามสันดาน ปากหนาเม้มเข้าหากันนิดๆ ก่อนจะยอมวางแก้วไวน์ลงแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังอิตาลีสีชาเข้มฝั่งตรงข้าม แม้จะพยายามทำฟอร์มวางมาดประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพล แต่หูสองข้างที่แดงก่ำจนเห็นได้ชัดนั้น ฟ้องความเขินอายชนิดที่ต่อให้เอาช้างมาฉุดก็ปิดไม่มิด เต็นท์ถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างระอา "ปากแข็งไม่เปลี่ยนเลยนะคะคุณคิมหันต์... เมื่อกี้ใครกันนะที่ยืนเก๊กหน้ายักษ์ใส่ฉันอยู่ตั้งครึ่งชั่วโมง แถมยังไม่ยอมปริปากพูดสักคำ นึกว่าอมพะนำอะไรไว้ในปากซะอีก" "ก็..." ประธานหนุ่มอ้ำอึ้ง ดวงตาคมกริบหลบวูบไปมองพรมราคาแพงเบื้องล่าง มือหนายกขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองแก้เก้อ "ใครใช้ให้คุณไปยืนยิ้มระรื่นอยู่กับไอ้กรณ์มันสองคนล่ะ... แล้วอีกอย่าง วันนี้คุณควรจะกลับคอนโดฯ พร้อมผมตั้งแต่เลิกประชุม ไม่ใช่แอบแฝตัวไปกินชาบูกับเพื่อนสนิทของคุณโดยไม่บอกผมก่อน" นี่แหละตัวตนที่แท้จริงของคิมหันต์... ประธานหนุ่มสายซึนผู้ทรงอำนาจในสายตาคนนอก แต่พอลับหลังกลับกลายเป็นเด็กผู้ชายขี้หึงคนหนึ่งที่พยายามหาข้ออ้างเข้าข้างตัวเองอย่างไร้เหตุผล เต็นท์มองภาพนั้นแล้วหัวเราะในลำคอเบาๆ ความโกรธเคืองเรื่องความหึงห่วงอย่างไร้เหตุผลเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่ค่อยๆ แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างช้าๆ ร่างบางขยับตัวลุกขึ้นจากโซฟาฝั่งของตน เดินตรงเข้าไปหาคนที่นั่งทำหน้ามึนตึงแล้วทิ้งตัวลงนั่งเบียดชิดลงบนโซฟาตัวเดียวกัน จนไหล่บางแนบชิดกับอกแกร่งของอีกฝ่าย คิมหันต์สะดุ้งเฮือก ร่างสูงเกร็งขึ้นโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุคลิกเฉพาะตัวของเต็นท์ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนหัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนเซ็นสัญญาโปรเจกต์ร้อยล้าน "ทำ... ทำอะไรของคุณเนี่ยเต็นท์ ขยับมาใกล้เกินไปแล้วนะ" เสียงทุ้มเอ็ดเบาๆ แต่ดวงตากลับมองตามมือบางที่เอื้อมมาแตะลงบนปกเสื้อเชิ้ตของเขาอย่างไม่วางตา "ใกล้แค่นี้ทำเป็นตื่นเต้นเหรอคะคุณประธาน" เต็นท์กระซิบชิดริมหางตา แววตาพราวระยับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "ไหนบอกหน่อยสิคะ ว่าที่คุณทำตัวงี่เง่าใส่ฉันตลอดทั้งสัปดาห์เนี่ย... เป็นเพราะอะไรกันแน่ หึงเหรอคะ หรือว่าแค่กลัวเสียหน้าที่มีภรรยาปลอมๆ ออกไปลอยชายกับคนอื่น" คำถามพุ่งตรงชนิดไม่เผื่อทางหนีทีไล่ทำเอาคิมหันต์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบตัวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเต็มไปด้วยแรงดึงดูดบางอย่างที่ร้อนรุ่มและเข้มข้นจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคมกริบเลิกมองหนี คิมหันต์หันกลับมาสบตากับนัยน์ตากลมโตคู่สวยที่มองตรงมาอย่างคาดคั้น ความซึนและกำแพงหนาเตอะที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีพังทลายลงในวินาทีนั้น เมื่อปลายนิ้วอุ่นของเต็นท์เอื้อมขึ้นมาสัมผัสเบาๆ ที่สันจกลงบนโครงหน้าคมคาย "ผมไม่ได้กลัวเสียหน้า..." คิมหันต์เอ่ยเสียงแหบพร่า น้ำเสียงที่เคยดุดันและเย่อหยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นพร่าที่ซ่อนความเปราะบางไว้อย่างแนบเนียน ดวงตาคู่นั้นไหวระริกยามจ้องมองริมฝีปากอิ่มของคนตรงหน้า "แต่ผมกลัว... กลัวว่าวันหนึ่งที่คุณรู้ว่าความรู้สึกของผมมันเกินเลยไปจากคำว่าสัญญาบ้าๆ นั่นแล้วคุณจะเดินหนีหายไป" เต็นท์ชะงัก ลลมหายใจติดขัดไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวรากับจะหลุดออกมานอกอก คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่จริงใจจนสัมผัสได้จากแววตาคู่นั้น ทำให้ความรู้สึกอึดอัด คลุมเครือ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาสลายหายไปในพริบตา "คุณ... พูดว่าอะไรนะคะ?" เต็นท์ถามย้ำ ราวกับกลัวว่าตัวเองหูฝาดไป คิมหันต์ถอนหายใจยาวเหยียด ราวกับปลดปล่อยภูเขาออกจากอก มือหนายื่นออกไปรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น จนร่างทั้งสองแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ปลายจมูกโด่งคมชนเข้ากับแก้วใสของเต็นท์พอดี ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มจนขนลุกชัน "ผมบอกว่า... ผมรักคุณ" คิมหันต์พูดซ้ำ ชัดถ้อยชัดคำโดยไม่หลบสายตาอีกต่อไป ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงจัดอย่างเห็นได้ชัด แต่แววตานั้นจริงจังและมั่นคงยิ่งกว่าสิ่งใด "ไอ้สัญญาแต่งงานปลอมๆ บ้าบออะไรนั่น ผมไม่สนใจมันตั้งแต่แรกแล้ว เต็นท์... คนที่ผมอยากให้ยืนข้างๆ ในฐานะคู่ชีวิต ไม่ใช่มีนตรา ไม่ใช่ใครหน้าไหนทั้งนั้น... แต่เป็นคุณ เป็นคุณคนนี้คนเดียวตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้" ห้องทั้งห้องเหมือนหยุดหมุน โลกทั้งใบเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันของคนทั้งคู่ เต็นท์เม้มริมฝีปากแน่นพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกตื้นตันที่กำลังเอ่อล้นขึ้นมาขอบตา ดวงตากลมโตคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำใส "ปากร้ายแบบนี้... อยู่ๆ มาบอกรักกันใครจะไปตั้งตัวทันเล่าคะ" เต็นท์พึมพำเสียงสั่น แต่ริมฝีปากกลับระบายรอยยิ้มกว้างออกมาทั้งน้ำตา มือบางเลื่อนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ "ถ้าตั้งตัวไม่ทัน งั้นก็ไม่ต้องตั้ง..." คิมหันต์กระซิบชิดริมฝีปากอุ่นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนและคลั่งรักขั้นสุด "ให้ผมแสดงให้ดูแทนก็แล้วกัน..." สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากหนาก็กดทับลงมาบนกลีบปากนุ่มของคนตรงหน้าทันที ไร้ซึ่งความลังเล มีเพียงความโหยหา อ่อนหวาน และความรู้สึกอัดอั้นที่ถูกถ่ายทอดผ่านจูบที่ลึกซึ้งและเนิ่นนาน เต็นท์หลับตาลงรับสัมผัสวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย วงแขนเรียวเกี่ยวรั้งลำคอแกร่งให้เข้ามาใกล้ชิดยิ่งขึ้น ปล่อยให้ความอบอุ่นและค่ำคืนนี้โอบกอดหัวใจทั้งสองดวงเข้าไว้ด้วยกันอย่างไร้ข้อกังขาใดๆ แต่ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและเคลิบเคลิ้มถึงขีดสุด เสียงกริ่งประตูกลับดังขึ้นลั่นห้อง ขัดจังหวะความสุขของทั้งคู่ลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ! เต็นท์สะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากอกแกร่งทันที คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหวิน ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาอีกครั้งอย่างหัวเสีย ใครกันที่กล้าบังaชาญบุกมาขัดจังหวะสำคัญในยามวิกาลแบบนี้! ประธานหนุ่มสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยสีหน้าถมึงทึง ก้าวเท้ายาวๆ ไปยังประตูหน้าห้องด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ มือหนาบิดลูกบิดประตูแล้วกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ทว่า... ร่างที่ยืนยิ้มระรื่นอยู่เบื้องหลังบานประตู กลับไม่ใช่พนักงานส่งของ หรือแม้แต่เพื่อนสนิทอย่างกรณ์... แต่เป็น 'มีนตรา' ในชุดเดรสเข้ารูปสั้นจุ๊ดจู๋ พร้อมด้วยกระเป๋าเดินทางใบโตที่ถูกวางกองไว้แทบเท้าเธอนั่นเอง! ♥ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาอินและฟินไปกับความซึนของท่านประธานด้วยนะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ ♥ - หมอกไม้ไผ่