ตามง้องอน

“ถ้าจะมาเพื่อพ่นคำแก้ตัวเดิมๆ ผมแนะนำให้คุณหันหลังกลับไปซะ เพราะผมไม่อยากเปลืองเวลาฟังนิทานก่อนนอนของท่านประธาน” เสียงเรียบเฉยของเต็นท์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัว ร่างบางนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง มือเรียวเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตไปมาอย่างไม่ใส่ใจ ทั้งที่หัวใจในอกข้างซ้ายกำลังเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมา คิมหันต์หยุดยืนอยู่กลางห้อง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดราคาเหยียบแสนดูหมองลงถนัดตาเมื่อเจอสายตาเย็นชาของคนตรงหน้า เขาสูดหายใจเข้าลึก พยายามข่มอารมณ์ฉุนเฉียวที่มักจะพุ่งขึ้นมาเวลาถูกยั่วประสาท แต่ทว่าครั้งนี้... เขารู้ดีว่าตนเองเป็นฝ่ายผิด “เต็นท์ อย่าดื้อได้ไหม” น้ำเสียงของคิมหันต์แหบพร่า “ที่ฉันไปหามีตรา... มันมีเหตุผลเรื่องธุรกิจที่ครอบครัวบังคับมา ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง” “ธุรกิจ?” เต็นท์แค่นยิ้ม มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความประชดประชัน “ธุรกิจกับคู่หมั้นเก่าที่เพิ่งกอดกันกลมในงานการกุศลน่ะเหรอครับ? เออ... เป็นกลยุทธ์การขายที่แปลกใหม่ดีนะ ผมได้รับความรู้ใหม่แล้ว” คิมหันต์สาวเท้าเข้ามาหาเร็วขึ้นจนเต็นท์เผลอกระถดตัวหนี แต่คนตัวสูงกว่ากลับไวกว่า เขาโน้มตัวลงกักขังร่างบางไว้ใต้แขนแกร่งทั้งสองข้าง กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์ผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เต็นท์คุ้นเคยทำเอาคนตัวเล็กชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เขาก็รีบดึงสติกลับมาทันที “อย่าใช้มาตรการเผด็จการแบบนี้กับผม คุณคิมหันต์” เต็นท์เงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบอย่างไม่ลดละ “ผมไม่ใช่ลูกน้องคุณ และเราก็ไม่ได้มีสัญญาผูกมัดอะไรที่ต้องทำตามคำสั่งคุณทั้งนั้น... อ้อ ลืมไป สัญญานั่นมันหมดค่าตั้งแต่วันที่คุณเลือกคนอื่นแล้ว” “ฉันเลือกใคร! เต็นท์ ฟังนะ... คนที่ฉันอยากให้เป็นเจ้าของชีวิตไม่ใช่มีตรา แต่เป็นคนขี้งอนที่นั่งอยู่ตรงหน้านี้!” คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากคนที่ขึ้นชื่อว่า ‘ซึนเดเระ’ ตัวพ่อทำเอาห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน เต็นท์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่หัวใจที่ควรจะอ่อนยวบกลับเตือนให้เขารู้ว่า... คิมหันต์ต้องได้รับบทเรียนเสียบ้าง “งั้นเหรอคะ?” เต็นท์แกล้งทำเสียงเนือย “แต่ขอโทษที พอดีผมกำลังวางแผนจะไปพักร้อนที่ภูเก็ตกับเพื่อนซักอาทิตย์ คงไม่มีเวลามาสนใจ ‘คนขี้งอน’ อย่างที่คุณว่าหรอกค่ะ เชิญคุณไปจัดการ ‘ธุรกิจ’ ของคุณต่อเถอะ” เต็นท์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พยายามเดินเลี่ยงออกไป แต่คิมหันต์กลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น แรงบีบที่ไม่ได้รุนแรงแต่หนักแน่นนั้นส่งผ่านความรู้สึกโหยหามาให้จนเต็นท์ใจสั่น “อย่าไป” เสียงของคิมหันต์สั่นเครือเล็กน้อย “อย่าไปจากฉัน... ถ้าคุณไม่พอใจที่คุณเห็น ฉันจะยกเลิกโปรเจกต์ทั้งหมดที่เกี่ยวกับมีตรา ต่อให้ต้องเสียเงินมหาศาลฉันก็ยอม แต่ได้โปรด... อย่าทำเหมือนฉันไม่มีตัวตนแบบนี้” เต็นท์จ้องมองคนตรงหน้า สายตาของประธานหนุ่มที่เคยเย็นชาและหยิ่งยโส บัดนี้มีเพียงความเว้าวอนและร่องรอยของความอ่อนแอที่หาดูได้ยาก มันเป็นภาพที่ทำให้กำแพงในใจของเต็นท์พังทลายลงอย่างช้าๆ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังคงใบหน้าเรียบเฉยไว้ “งั้นพิสูจน์สิคะ” เต็นท์เอ่ยเสียงเบา “พิสูจน์ให้ผมเห็นว่าคุณเลือกผมจริงๆ ไม่ใช่แค่เพราะคุณไม่อยากเสีย ‘ของเล่น’ ชิ้นโปรดไป” คิมหันต์เม้มปากแน่น ความโกรธขึ้งในใจถูกแทนที่ด้วยความห่วงหาอาทรอย่างท่วมท้น เขาโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมฝีปากบาง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงกรอบหน้า เต็นท์รับรู้ได้ถึงความรุ่มร้อนที่คุกรุ่นอยู่ในอกของอีกฝ่าย ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความหวานล้ำ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับการปรากฏตัวของคนที่พวกเขาไม่ต้องการเจอที่สุดในเวลานี้ “คิมคะ! มีนเอาเอกสารมาให้เซ็น... อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ไม่คิดว่าคุณเต็นท์จะอยู่ที่นี่ด้วย” มีนตราเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยด ทว่าสายตาที่จ้องมองมายังเต็นท์นั้นกลับแฝงไปด้วยความอาฆาตพยาบาท เธอวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานของคิมหันต์อย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้คนทั้งคู่โดยไม่เกรงใจ “ดูเหมือนคุณคิมกำลังมี ‘ภารกิจสำคัญ’ อยู่สินะคะ งั้นมีนไว้ค่อยมาใหม่ก็ได้ค่ะ แต่ว่าเรื่องสัญญาการลงทุนที่พ่อของมีนคุยไว้... หวังว่าคุณคิมจะยังไม่ลืมนะคะ” เต็นท์หรี่ตามองผู้หญิงตรงหน้า ก่อนจะหันกลับไปสบตาคิมหันต์ที่กำลังขบกรามแน่นด้วยความไม่พอใจ เขาเหยียดยิ้มบางๆ แล้วดึงมือตัวเองออกจากการเกาะกุมของคิมหันต์ “เชิญคุยธุรกิจกันให้สนุกนะครับท่านประธาน ผมขอตัวไปจัดกระเป๋าไปภูเก็ตดีกว่า... อ้อ แล้วก็ไม่ต้องตามไปนะครับ เพราะผมไม่อยากให้ทริปพักผ่อนของผมต้องมี ‘แขกที่ไม่ได้รับเชิญ’ ตามไปด้วย” เต็นท์หันหลังเดินออกจากห้องไปโดยไม่รอคำตอบ ทิ้งให้คิมหันต์ยืนเคว้งคว้างอยู่ตรงนั้นด้วยสายตาที่ลุกเป็นไฟด้วยความหงุดหงิด โดยที่มีนตรายืนแสยะยิ้มอยู่ข้างหลัง ราวกับแผนการร้ายบางอย่างเพิ่งเริ่มต้นขึ้นในวินาทีนั้นเอง ♥️ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับความรักที่แสนจะวุ่นวายของคู่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ ♥️ - หมอกไม้ไผ่