อาหารมื้อแรกที่ไม่สงบสุข

เสียงเคาะประตูกระจกใสกรอบอะลูมิเนียมสีดำสนิทไม่ได้ดังขึ้นแบบสุภาพชนทั่วไป แต่มันมาพร้อมกับน้ำแหลมสูงอันเป็นเอกลักษณ์ของคุณหนูตระกูลดังที่คิดว่าโลกใบนี้หมุนรอบตัวเอง “พี่คิมคะ... มีนทราบ่าวว่าพี่รับคนแปลกหน้าเข้ามาอยู่ด้วย เลยรีบมาดูให้เห็นกับตาว่าใครกันที่กล้าอาจหาญมาแย่งพื้นที่ของมีนตรา!” เต็นท์ที่กำลังยืนใช้ตะหลิวพลิกไข่ดาวในกระทะเทฟลอนราคาแพงถึงกับชะงักมือ ใบหน้าหวานยู่ลงเล็กน้อยด้วยความรำคาญใจที่ถูกขัดจังหวะในยามเช้าอันแสนสงบ... แม้ว่าความสงบนั้นจะไม่ได้มีอยู่จริงตั้งแต่แรกเพราะเจ้าของบ้านหน้ามึนอย่างคิมหันต์ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัว ทำหน้ายักษ์ใส่เขาตั้งแต่สิบนาทีที่แล้ว “เชิญครับคุณมีนตรา ประตูไม่ได้ล็อก” เสียงทุ้มต่ำของคิมหันต์ตวัดตอบกลับไปทางหน้าห้อง ทว่าดวงตาคมกริบกลับไม่ละไปจากร่างโปร่งบางของเต็นท์ที่อยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งกับกางเกงนอนผ้าฝ้ายขาสั้นอวดเรียวขาสวย เต็นท์ตักไข่ดาวลงบนจานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตาอย่างใจเย็น ตั้งใจทำเป็นหูทวนลมกับแขกผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ ทว่าเสียงลากส้นรองเท้าส้นสูงยี่ห้อดังที่กระทบกับพื้นไม้ยางพาราเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ทำให้บรรยากาศในห้องครัวกว้างขวางเริ่มแคบลงทันตาเห็น มีนตราในชุดเดรสผ้าทวีdเข้ารูปสีชมพูอ่อนเดินน치น่องเข้ามาด้วยท่าทางราวกับนางพญา กวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของเต็นท์ ดวงตากลมโตฉาบด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด “อุ๊ย... นี่น่ะเหรอคะคนที่พี่คิมให้เข้ามาพักด้วย หน้าตาไม่ได้มีอะไรโดดเด่นเลยนี่คะ นึกว่าใครที่ไหน ไร้รสนิยมสิ้นดี” มีนตราเชิดหน้าขึ้น เอ่ยจิกกัดด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้หวานหยดแต่แสบแก้วหู เต็นท์วางจานอาหารลงบนโต๊ะอาหารหินอ่อนเสียงดังพอประมาณเพื่อเป็นสัญญาณเตือน เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง หันไปสบตากับผู้หญิงแปลกหน้าที่ถือวิสาสะเข้ามาวิจารณ์คนอื่นในบ้านคนอื่นด้วยรอยยิ้มเย็นเฉียบที่มุมปาก “ขอบคุณสำหรับคำชมนะครับคุณมีนตรา พอดีผมเป็นคนไร้รสนิยม แต่ก็ยังดีกว่าพวกที่เดินเข้าบ้านคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตแถมยังมารยาททรามทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ทั้งที่สถานะก็เป็นแค่... อดีตคู่หมั้นที่ถูกเขี่ยทิ้งไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ?” คำพูดนิ่มนวลแต่เชือดเฉือนทุกอณูทำให้มีนตราหน้าถอดสี กรามเรียวขบเข้าหากันจนสันนูน “กรี๊ด! นอกเหนือจากจะหน้าด้านมาเกาะพี่คิมกินแล้ว ยังปากดีอีกนะแก! รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!” “รู้สิครับ เป็นคนที่ไม่เจียมตัวไงครับ” เต็นท์สวนกลับทันควันโดยไม่ปล่อยให้เธอได้กระดิกตัวพูดต่อ ดวงตากลมโตฉายแววเยาะเย้ยอย่างไม่เกรงกลัว “พอได้แล้วมีนตรา!” เสียงตวาดต่ำๆ จากคิมหันต์ดังแทรกขึ้นท่ามกลางสงครามประสาท พระเอกหนุ่มผละออกจากเคาน์เตอร์ครัว สาวเท้าเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน ร่างสูงใหญ่บังร่างโปร่งของเต็นท์ไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองคุณหนูตระกูลดังด้วยความรำคาญระคนเย็นชา “ที่นี่คอนโดผม คุณไม่มีสิทธิ์มาเอะอะโวยวายไล่ใครทั้งนั้น” มีนตราเบิกตากว้างด้วยความตกใจและน้อยใจระคนโกรธเกรี้ยว “พี่คิม! พี่ไล่มีนเหรอคะ? พี่กล้าไล่มีนเพราะอีตาบ้านี่เหรอ! พี่คิมเปลี่ยนไป... พี่ไม่เคยดุมีนแบบนี้เลยนะ!” “ผมไม่เคยชอบให้ใครล้ำเส้น และคุณก็กำลังล้ำเส้นผมเกินไปแล้ว กลับไปซะ ก่อนที่ผมจะสั่ง รปภ. เชิญคุณออกไปจริงๆ” คิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ไร้ซึ่งเยื่อใยใดๆ จนมีนตราต้องกัดริมฝีปากแน่นด้วยความแค้นเคือง เธอกวาดสายตาอาฆาตมาที่เต็นท์ซึ่งยืนกอดอกมองสถานการณ์ด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับกำลังดูละครตลกเรื่องหนึ่ง “ฝากไว้ก่อนเถอะแก!” มีนตราสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องเสียงดังสนั่น ปัง! เสียงประตูปิดลงตามแรงอารมณ์ ดึงความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องครัวอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับอึมครึมกว่าเดิมหลายเท่า เต็นท์ถอนหายใจออกมาเบาๆ เหล่หางตามองร่างสูงที่ยังคงยืนขวางทางอยู่ “หมดเรื่องสนุกแล้วก็ถอยไปครับ ผมจะกินข้าว” คิมหันต์ไม่ยอมขยับ เขายังคงยืนนิ่ง ดวงตาคมกวาดมองอาหารเช้าบนโต๊ะ—ไข่ดาวที่ขอบไหม้นิดหน่อยกับไส้กรอกที่ทอดจนเกรียม พร้อมด้วยขนมปังปิ้งที่เกือบจะไหม้เกรียม มุมปากหนากระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาพราวระยับด้วยประกายความกวนประสาทที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าบึ้งตึง “หน้าตาอาหารเธอนี่... เหมือนฝีมือคนหัดทำครัวครั้งแรกในชีวิตเลยนะ” คิมหันต์เอ่ยวิจารณ์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงความเย้าแหย่ “ไข่ดาวไหม้เกรียม ไส้กรอกแห้งผาก... นี่เธอตั้งใจทำอาหารให้ฉันกิน หรือตั้งใจจะวางยาพิษฉันทางอ้อมกันแน่ ธีรภัทร?” เต็นท์หรี่ตามองคนตัวโตกว่าทันที ความหงุดหงิดที่เพิ่งสะสมมาจากผู้หญิงคนเมื่อครู่ถูกดึงมาลงที่คนตรงหน้าแทนอย่างช่วยไม่ได้ “ถ้าฝีมือมันแย่จนระคายเคืองสายตาและต่อมรับรสอันสูงส่งของคุณประธานนัก ก็เชิญไส้แห้งตายไปเลยสิครับ ไม่มีใครบังคับให้คุณกินสักหน่อย!” เต็นท์สวนกลับเสียงเฉียบ พลางเอื้อมมือจะหยิบจานข้าวหนี ทว่าเร็วกว่าความคิด มือหนาของคิมหันต์คว้าข้อมือเรียวเอาไว้ทันที แรงบิดเพียงเล็กน้อยทำให้เต็นท์ต้องก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างสูงโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายราคาแพงลอยเข้าแตะจมูกจนหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ “ใครบอกว่าฉันจะไม่กิน...” คิมหันต์ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูกระจ่างใส ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนเต็นท์ขนลุกซู่ “ในเมื่ออุตส่าห์มี ‘เด็กดื้อ’ ทำให้กินทั้งที ต่อให้มันเป็นยาพิษ... ฉันก็เต็มใจกลืนมันลงท้องอยู่ดีนั่นแหละ” คำพูดกำกวมและสายתตาแพรวพราวที่จ้องมองมาทำเอาเต็นท์หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ สติที่กำลังจะต่อปากต่อคำหายวับไปกับตา สมองขาวโพลนจนแทบประมวลผลไม่ทันกับจู่โจมอย่างไร้การตั้งรับของคนสายซึน “ปล่อยเลยนะ! ใครเด็กดื้อของคุณ ปล่อยมือผม!” เต็นท์พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่ยิ่งดิ้น คิมหันต์ก็ยิ่งกระชับวงแขนโอบเอวสอบของเขาเข้ามาใกล้มากขึ้น จนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับแผ่นหลัง... ไม่ส ตอนนี้พวกเขายืนประจันหน้ากันจนหน้าผากแทบจะชนกันอยู่แล้ว ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคมเข้มที่ไหวระริกด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก มันทั้งดุดัน เอาแต่ใจ และ... อบอุ่นจนน่ากลัว ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ครัวดังขึ้นทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นระส่ำ คิมหันต์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะละสายตาออกจากริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างขัดเขิน หน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับข้อความตัวอักษรที่เด้งขึ้นมาหรา เต็นท์เหลือบสายตาไปมองตามสัญชาตญาณ และเพียงแค่กวาดตามองข้อความสั้นๆ ประโยคเดียว หัวใจที่เต้นรัวอยู่เมื่อครู่ก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ท In Medias Res ของจริงกำลังเริ่มต้นขึ้นเมื่อข้อความนั้นปรากฏภาพถ่ายใบเสร็จการโอนเงินจำนวนมหาศาล พร้อมกับข้อความจากบุคคลที่ไม่คาดฝัน... *“พี่คิมคะ... ความลับเรื่องสัญญาแต่งงานปลอมๆ ระหว่างพี่กับเด็กนั่น ฉันส่งให้สำนักข่าวซุบซิบหมดแล้วนะ ถ้าไม่อยากให้อื้อฉาวพรุ่งนี้เช้า... มาเคลียร์กับมีนที่เดิมซะ!”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความปากแข็งของท่านประธานนะคะ! แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!