เสียงกระบี่ร่ำร้อง

"อาจารย์ของเจ้า...ฝากความคิดถึงมาถึงเจ้าด้วย มู่หรงเฉิน" ประโยคสุดท้ายนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในความเงียบงันอันเย็นเยียบของคุกใต้ดินตระกูลหลี่ หยาดโลหิตสีชาดหยดหนึ่งไหลรินจากมุมปากของหลี่จิ่วเหยา หยดลงบนพื้นหินศิลาอัคนีจนเกิดเสียง 'ซ่า' ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาเล็กน้อยจากฤทธิ์ของพิษสลายปราณที่กัดกินร่างนางมาสามวันสามคืน ทว่าดวงตาหงส์คู่นั้นกลับมิได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มหยันราดอกเหมันต์ที่ผลิบานกลางพายุหิมะ มู่หรงเฉินยืนนิ่งงันดั่งรูปสลักหยกขาว ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีหมึกสะท้อนประกายความเยือกเย็น กระบี่ไร้พ่ายที่เหน็บอยู่ข้างกายสั่นสะเทือนเบาๆ คล้ายมันรับรู้ถึงคลื่นอารมณ์อันบ้าคลั่งที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในจิตใจของเจ้านาย คำว่า 'อาจารย์' คือเกล็ดมังกรที่ผู้ใดก็ลูบคมไม่ได้ และนั่นคือบาดแผลลึกที่ไม่มีวันจางหาย "เจ้าพูดว่ากระไรนะ..." น้ำเสียงของมู่หรงเฉินแหบพร่า ทว่ากลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว หลี่จิ่วเหายกยิ้มมุมปาก นางหัวเราะเบาๆ อย่างน่าเวทนา เลือดสดๆ ไหลเปรอะเปื้อนอาภรณ์สีขาวสะอาดจนกลายเป็นสีแดงฉาน "คนผู้นั้น...ก่อนตายยังคงเอ่ยนามของเจ้า... มู่หรงเฉิน ลูกศิษย์รักผู้โง่งอม... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการตายของเขาเป็นเพียงอุบัติเหตุในแดนเซียน?" *เปรี้ยง!* ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ทั่วทั้งคุกใต้ดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ปราณกระบี่ไร้ขอบเขตระเบิดทะลักออกจากร่างของมู่หรงเฉินในเสี้ยววินาทีนั้นเอง กำแพงศิลาหนาเตอะที่เคลือบด้วยอักขระผนึกมารนับร้อยบทแตกร้าวออกเป็นใยแมงมุม ประตูเหล็กกล้าหนาเก้าชั้นส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดก่อนจะบิดงอและปลิวหายไปในพริบตา! นี่คือพลังของประมุขแห่งสำนักกระบี่ไร้พ่าย ผู้บรรลุวิถีกระบี่ขั้นไร้ลักษณ์! ฝุ่นควันตลบอบอวล ทว่ามู่หรงเฉินกลับไม่สนใจสิ่งใด ร่างของเขาก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวที่ทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างรวดเร็วดั่งภูตผี มือเรียวยาวดุจหยกสลักยื่นออกไปช้อนร่างบอบบางที่ไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาแนบอก สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบราวกับคนใกล้ตายของนาง หัวใจที่ด้านชามานานนับปีกลับกระตุกวูบอย่างเจ็บปวด "อย่าตาย..." น้ำเสียงของมู่หรงเฉินสั่นเทาเล็กน้อย เป็นครั้งแรกในรอบหลายสิบปีที่บุรุษผู้เย็นชาผู้นี้แสดงความรู้สึกเปราะบางออกมา "ข้ายังไม่อนุญาตให้เจ้าตาย... เจ้าต้องบอกความจริงทั้งหมดแก่ข้า!" หลี่จิ่วเหงาซบใบหน้าซีดเซียวลงบนบ่ากว้าง กลิ่นอายจางๆ ของสนเหมันต์และกลิ่นคาวเลือดผสมผสานกันจนน่าใจหาย นางยิ้มขื่นในอกเสื้อของเขา "หึ... ห่วงข้า หรือว่ากลัวจะไม่ได้รู้ความลับกันแน่..." "เจ้ากล้าต่อรองกับข้าหรือ?" มู่หรงเฉินก้มลงมองนาง แววตาคู่คมฉายแววทั้งดุดันและปวดร้าวในเวลาเดียวกัน ภายนอกคุกใต้ดิน บัดนี้เสียงระฆังเตือนภัยของตระกูลหลี่ดังสนั่นหวั่นไหว แสงคบเพลิงนับพันสว่างวาบราวกับกลางวัน เงาร่างของผู้อาวุโสและยอดฝีมือตระกูลหลี่พุ่งทะยานเข้ามาล้อมรอบพื้นที่รกร้างแห่งนี้ไว้ทุกด้าน เสียงตะโกนก้องด้วยความโกรธเกรี้ยวประสานกันระงม "บังเกิดอภินิหารอันใดขึ้น! ผู้ใดกล้าบุกรุกคุกใต้ดินตระกูลหลี่!" "จับตัวมันไว้! อย่าให้มันหนีไปได้!" มู่หรงเฉินหาได้ใส่ใจเสียงเห่าหอนของสุนัขจนตรอกเหล่านั้นไม่ เขากระชับร่างของหลี่จิ่วเหยาไว้แน่น มือซ้ายตวัดขึ้นกลางอากาศอย่างไร้ร่องรอย กระบี่ไร้พ่ายหลุดออกจากฝักส่งเสียงคำรามก้องฟ้า ประกายแสงสีฟ้าครามเจิดจ้าตัดผ่านความมืดมิดราวกับดาราตกดิน "เกาะข้าไว้ให้แน่น" เขากล่าวเสียงต่ำ ชิดริมฝีปากลงที่ข้างใบหูของนางอย่างแผ่วเบา จนหญิงสาวรู้สึกวูบวาบไปทั่วร่างท่ามกลางสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน "มู่หรงเฉิน... ข้าเป็นเพียงสตรีพิษตระกูลตกอับ เหตุใด... เหตุใดเจ้าจึงต้องเอาชีวิตมาทิ้งกับข้าที่นี่ด้วย" หลี่จิ่วเหยาเอ่ยถาม เสียงของนางเบาหวิวแต่กลับชัดเจนในโสตประสาทของเขา "เพราะเจ้าคือคนเดียวที่รู้ว่า... ดาบที่สังหารอาจารย์ข้า ปักอยู่ที่ใด" มู่หรงเฉินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ทว่าอ้อมแขนที่โอบกอดนางกลับกระชับแน่นขึ้นอย่างไร้ช่องว่าง *ฉึบ!* กระบี่ไร้พ่ายแผ่รังสีคมปลาบจนแหวกมิติออกเป็นร่องลึก มู่หรงเฉินพาหลี่จิ่วเหยาทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรี ท่ามกลางกระแสลมปราณที่ระเบิดออกกวาดล้างศัตรูที่ดาหน้าเข้ามาจนกระเด็นกระดอนราวกับใบไม้ร่วง ทว่าในวินาทีที่ทั้งสองกำลังจะพ้นจากเขตอาคมของตระกูลหลี่นั้นเอง เงามืดสายหนึ่งก็พุ่งตัดหน้าเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ชวนให้ขนหัวลุก "คิดจะไป... ง่ายดายเช่นนั้นหรือ มู่หรงเฉิน?" ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งตระกูลหลี่ปรากฏกายขึ้น พร้อมกับกระบี่โลหิตในมือที่อาบด้วยควันพิษสีดำสนิท และสิ่งที่อยู่ในมืออีกข้างของมัน ทำให้มู่หรงเฉินต้องหยุดชะงักกลางอากาศ ลมหายใจสะดุดกุนั่นคือป้ายวิญญาณสลักชื่อของ 'อาจารย์' ที่ควรจะอยู่ในห้องโถงลับของสำนักกระบี่ไร้พ่าย! หลี่จิ่วเหยาเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพนั้น นางกระซิบข้างหูกระชับเสื้อของเขาแน่นขึ้นทันที "ระวัง... นั่นไม่ใช่คนของตระกูลหลี่... เขาคือ..." หลิวเยี่ยนซีขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในยุทธภพอันเหน็บหนาวนี้ด้วยกันนะคะ