ศึกชิงป้ายคำสั่ง

"ศิษย์พี่... ไม่พบกันนาน ฝีมือของท่าน... ยังคง 'เฉียบคม' เหมือนเดิมหรือไม่?" เสียงทุ้มต่ำกังวานราวกับเสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดของโถงใหญ่ตระกูลหลี่ ป้ายคำสั่งหยกโบราณที่สลักลวดลายพยัคฆ์เหินนภาสะท้อนแสงโลหิตจากโคมไฟอัคคี มันถูกวางอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์สีชาดราวกับเดิมพันแห่งความเป็นความตายของยุทธภพในยุคสมัยนี้ มู่หรงเฉินไม่แม้แต่จะชายตามองป้ายคำสั่งแผ่นนั้น นัยน์ตาคมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็งของประมุขหนุ่มแห่งสำนักกระบี่ไร้พ่ายทอดมองไปยังร่างระหงที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ร่างของสตรีผู้หนึ่งซึ่งซ่อนประกายพิษร้ายไว้ภายใต้รอยยิ้มเยือกเย็น—หลี่จิ่วเหยา "เจ้ากล้าดียังไง ถึงนำของสิ่งนี้มาล่อเสือออกจากถ้ำ, จิ่วเหยา" น้ำเสียงของมู่หรงเฉินราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ ทว่ากลับกดดันจนเหล่าผู้วิสุทธิ์จากสำนักใหญ่นับสิบชีวิตที่รายล้อมอยู่รอบโถงถึงกับต้องกุมด้ามกระบี่โดยไม่รู้ตัว ปราณกระบี่ไร้พ่ายแผ่ซ่านออกจากร่างของเขาอย่างไร้รูปร่าง แต่มันกลับทำให้เศษฝุ่นละอองในอากาศแหลกสลายเป็นผุยผง หลี่จิ่วเหายกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นงดงามแต่กลับอาบเคลือบด้วยยาพิษไร้ลักษณ์ที่นางปรุงขึ้นเอง นางก้าวเท้าเข้ามาใกล้เขาอย่างไม่เกรงกลัว กลิ่นอายหอมเย็นของดอกเหมันต์ปะปนกับกลิ่นอายโลหิตจางๆ ลอยกรุ่นอยู่ระหว่างคนทั้งสอง "เสือรึ? ท่านคิดว่าตัวเองเป็นเสือผู้ยิ่งใหญ่ที่ไร้เทียมทานในใต้หล้าจริงหรือ, ศิษย์พี่" นางเอ่ยเสียงแผ่วเบา ทว่าทุกคำกลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "สำนักกระบี่ไร้พ่ายของท่านครอบครองยุทธภพมานานเกินไปแล้ว... ป้ายคำสั่งพยัคฆ์เพลิงนี้ ไม่ใช่แค่สิทธิ์ในการครอบครองแร่ทิพย์เก้าสวรรค์ แต่มันคือโซ่ตรวนที่ผูกมัดวิญญาณของอาจารย์ที่ล่วงลับไปแล้วของพวกเราไว้ด้วย! ท่านกล้าปฏิเสธหรือว่า ท่านไม่รู้ว่าเบื้องหลังป้ายคำสั่งนี้ซ่อนความอัปยศอะไรไว้!" *เคร้ง!* ประกายกระบี่สีครามสว่างวาบขึ้นในพริบตา ปลายกระบี่ไร้พ่ายจ่ออยู่ที่ลำคอระหงของหลี่จิ่วเหาทันทีโดยไม่มีใครทันมองว่าเขาชักกระบี่ออกจากฝักตั้งแต่เมื่อใด ความเย็นเยียบของคมกระบี่เสียดสีกับผิวเนื้อจนเกิดรอยเลือดสีแดงสดซึมออกมาเล็กน้อย ทว่าหญิงสาวกลับไม่สะทกสะท้าน นางเพียงแต่เงยหน้าขึ้นสบตาเขา นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าอันหล่อเหลาแต่ไร้หัวใจของเขาอย่างชัดเจน "ฆ่าข้าสิ... เหมือนกับที่ท่านเคยเมินเฉยต่อความตายของอาจารย์เมื่อสิบปีก่อนอย่างไรเล่า" นางกระซิบเสียงพร่า ท้าทายความอดทนขีดสุดของเขา บรรยากาศในโถงใหญ่ตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ เหล่าผู้อาวุโสจากสำนักใหญ่ต่างก้าวเท้าเข้ามารุมล้อม เตรียมชักอาวุธเข้าหักล้าง การแย่งชิงป้ายคำสั่งในครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องผลประโยชน์ของสำนัก แต่เป็นการชำระสะสางหนี้เลือดที่ค้างคามานานนับทศวรรษ มู่หรงเฉินขบกรามแน่น สันกรามคมสันนูนเด่นขึ้นด้วยความโกรธกรุ่นที่ถูกกดทับไว้ ปราณกระบี่ในกายของเขาปั่นป่วนจนเสื้อคลุมสีดำสนิทสะบัดพริ้วไหวตามแรงลมปราณ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะกดปลายกระบี่ให้ลึกลงไปอีกเพียงนิดเพื่อปิดปากสตรีผู้กล้าท้าทายอำนาจของเขา สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นรอยแผลเป็นลึกที่ข้อมือซ้ายของนาง—รอยแผลที่เกิดจากการใช้เลือดของตนเองหลอมพิษเพื่อช่วยชีวิตเขาในคืนวันฝนพรำเมื่อหลายปีก่อน หัวใจที่ด้านชาดั่งน้ำแข็งของประมุขหนุ่มกระตุกวาบอย่างรุนแรง ความทรงจำอันเจ็บปวดไหลทะลักเข้ามาในห้วงความคิดราวกับเขื่อนแตก "เจ้ามันดื้อรั้นไม่เปลี่ยน..." มู่หรงเฉินเค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาที่เคยเย็นชาฉายประกายความเจ็บปวดวูบหนึ่งก่อนจะถูกกลบฝังด้วยความดุดันเช่นเดิม "ข้าไม่ได้ดื้อรั้น... ข้าแค่กำลังทวงคืนความยุติธรรมที่ท่านหลงลืมต่างหาก!" หลี่จิ่วเหาสะบัดข้อมืออย่างรวดเร็ว กลุ่มควันสีม่วงเข้มพวยพุ่งออกมาจากแขนเสื้อของนางเข้าปกคลุมทั่วทั้งโถงในพริบตา กลิ่นหอมหวานเอียนชวนให้วิงเวียนศีรษะแผ่กระจายไปทั่ว "ระวัง! นางใช้พิษไร้ลักษณ์สวรรค์!" ผู้อาวุโสสำนักกระบี่ร้องตะโกนลั่น ในความโกลาหลนั้น ร่างของหลี่จิ่วเหากลับถอยหลังหายลับไปในม่านควัน ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะใสกระจ่างที่ก้องกังวานบาดลึก "ถ้าท่านอยากได้ป้ายคำสั่งนี้คืน... ก็จงตามข้ามาที่ 'หุบผาอสูรโลหิต' ตามลำพัง... ศิษย์พี่!" มู่หรงเฉินสะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่ง พลังปราณมหาศาลก็กวาดกลุ่มควันพิษจนสลายหายไปในพริบตา ภาพเบื้องหน้าปรากฏเพียงความว่างเปล่า และบนโต๊ะไม้จันทน์... ป้ายคำสั่งหยกโบราณได้หายไปแล้ว เหลือไว้เพียงหยดเลือดหยดหนึ่งที่หยดลงมาเป็นทางยาวนำทางสู่หุบผามรณะ ทว่า ก่อนที่เขาจะทันก้าวเท้าทะยานร่างไล่ตามเงาร่างนั้น ประตูหินหนักอึ้งของโถงใหญ่ก็ปิดกระแทกลงมาเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเงาร่างนับร้อยที่ปรากฏขึ้นบนหลังคาคานเรือน แสงกระบี่นับพันเล่มพุ่งตรงลงมาจากฟากฟ้า ปิดกั้นทุกเส้นทางหลบหนี และท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนนั้น เสียงปรบมือเยียบเย็นก็ดังขึ้นจากเบื้องบน พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะยังมีชีวิตอยู่— "ช้าก่อน... ประมุขมู่หรง ดูเหมือนว่า... เจ้าจะเดินมาติดกับดักที่พวกเราเตรียมไว้ต้อนรับ 'เจ้าสำนักคนใหม่' เสียแล้วกระมัง?" หวังว่ารี้ดที่น่ารักทุกท่านจะชื่นชอบและอินไปกับความดุเดือดเชือดเฉือนบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!