กลยุทธ์หยาดฝนโปรย

กลิ่นอายโลหิตจางๆ คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝนแรกที่กำลังโปรยปรายลงมายังระเบียงหินอ่อนของตำหนักพยัคฆ์คำรณ ปลายนิ้วเรียวระหงของหลี่จิ่วเหยาตวัดพู่กันขนกระเรียนเขียนอักษรจีนบนกระดาษสาด้วยความนิ่งสงบ ทว่าทุกจังหวะการลากเส้นกลับเปี่ยมด้วยพลังปราณพิษสีครามที่ซ่อนเร้นอย่างแนบเนียน ภายนอกตำหนักนี้ เหล่ามือสังหารจากพรรคอสูรโลหิตกำลังคืบคลานเข้ามาดั่งเงาพญายม พวกมันคิดว่านางคือหมากตัวหนึ่งที่ไร้ทางสู้ หลังถูกต้อนให้จนมุมในเขตแดนรกร้างแห่งนี้ ทว่า... ในยุทธภพนี้ ผู้ที่กำชัยชนะไม่ใช่ผู้ที่มีกำลังกล้าแข็งที่สุด หากแต่คือผู้ที่มองเห็นหมากตลบหลังก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้วางกระดาน "คุณหนูหลี่... เวลาหมดลงแล้ว ข้าว่าท่านควรส่งคัมภีร์โลหิตทมิฬออกมาแต่โดยดี ดีกว่าปล่อยให้ร่างอันบอบบางนี้ต้องแหลกสลายคามือพวกเรา" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังขึ้นจากเงาดำเบื้องหน้า หน้าต่างกระดาษถูกซัดจนแหลกละเอียดด้วยลมปราณอันดุร้าย ร่างของ "อู๋ซาน" ผู้อาวุโสลำดับสามแห่งพรรคอสูรโลหิตปรากฏขึ้นพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาของมันกวาดมองนางด้วยความกระหายเลือด หลี่จิ่วเหยาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง นางยังคงจดจ่ออยู่กับการตวัดพู่กันอักษรตัวสุดท้าย รอยยิ้มเย้ยหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างบางเบาราวกับภาพลวงตา "เจ้าคิดว่าข้ากำลังรอความตาย... หรือกำลังรอให้พวกเจ้าเดินเข้ามาในหลุมพรางที่ขุดไว้กันแน่เล่า อู๋ซาน?" น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังจนทำให้ผู้อาวุโสพรรคอสูรโลหิตถึงกับชะงักไปชั่วขณะ อู๋ซานขมวดคิ้วแน่น สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างในบรรยากาศ รอบกายของมันเวลานี้เริ่มมีละอองฝนสีม่วงจางๆ ลอยคว้าง กลิ่นหอมหวานประหลาดรัญจวนใจแต่กลับแฝงไว้ด้วยไอสังหารแผ่ซ่านทะลุผ่านผิวหนัง "พิษหยาดฝนร้อยวิญญาณ... เจ้าใช้พิษตั้งแต่เมื่อไหร่!" อู๋ซานตื่นตระหนก มันรีบโคจรลมปราณคุ้มกันกายทันที ทว่าสายเกินไปเสียแล้ว หยาดฝนที่โปรยปรายลงมากระทบหลังคาและพื้นระเบียงหาใช่หยดน้ำธรรมชาติไม่ แต่มันคือค่ายกลพิษที่หลี่จิ่วเหยาซุกซ่อนไว้ด้วยการใช้กระดาษยันต์หลอมรวมกับไอพิษแห่งเหมันต์ตลอดสามวันที่ผ่านมา ในขณะเดียวกัน ที่ลานกว้างเบื้องล่าง มู่หรงเฉินยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางสายฝน ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ไม่เปียกปอนแม้แต่น้อย กระบี่ไร้พ่ายในฝักสั่นระริกส่งเสียงคำรามก้องฟ้า ราวกับรับรู้ได้ถึงจิตสังหารที่พรั่งพรูเข้ามา เหล่ามือสังหารนับร้อยชีวิตพรูออกมาจากความมืดล้อมรอบเขาไว้หมดสิ้น "มู่หรงเฉิน วันนี้คือวันตายของเจ้า! สำนักกระบี่ไร้พ่ายจะสูญสิ้นในคืนนี้!" หัวหน้ามือสังหารตะโกนก้องพร้อมพุ่งทะยานเข้าใส่ด้วยกระบี่คมกริบที่อาบยาพิษร้ายแรง ดวงตาคมกราดดั่งเหยี่ยวของมู่หรงเฉินฉายแววเยียบเย็น ประมุขหนุ่มไม่แม้แต่จะขยับตัวหนี ร่างของเขาพลันเลือนรางกลายเป็นภาพติดตา (Afterimage) *ฉับ!* ประกายกระบี่สีเงินยวดยิ่งกว่าสายฟ้าแลบผ่าผ่านความมืดมิดเพียงชั่วพริบตาเดียว ร่างของหัวหน้ามือสังหารหยุดชะงักกลางอากาศ ก่อนที่ลำคอจะปรากฏเส้นบางสีแดง และร่างนั้นก็แยกออกเป็นสองส่วนอย่างไร้เสียงร้อง! นี่คือวิถีกระบี่ที่แท้จริง—ไร้ร่องรอย ไร้ความปรานี และเฉียบคมจนแม้แต่ความตายยังต้องหลีกทาง "กลยุทธ์หยาดฝนโปรย มิได้มีไว้เพื่อฆ่าพวกเจ้าตั้งแต่แรก..." เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจดังแว่วมาจากเบื้องบน หลี่จิ่วเหยายืนสง่างามอยู่บนขอบระเบียง นาบด้วยสายฝนพิษที่ตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นเส้นสายอัคคีสีครามพุ่งเข้าพันธนาการร่างของอู๋ซานไว้จนขยับเขยื้อนไม่ได้ ผู้อาวุโสพรรคอสูรโลหิตกระอักโลหิตสีดำออกมาคำโต ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทรมาน มู่หรงเฉินกวาดสายตาขึ้นมองสตรีผู้ยืนอยู่เหนือหยาดฝนและกองเลือด สายตาของทั้งคู่ประสานกันท่ามกลางความโกลาหล ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและร้อนรุ่มยิ่งกว่าไฟประลัยกัลป์ไหลวนอยู่ในอกของคนทั้งสอง แม้จะเป็นแผนการที่เสี่ยงอันตรายถึงชีวิต แต่หลี่จิ่วเหยาก็สามารถตลบหลังศัตรูได้อย่างงดงามไร้ที่ติ สมกับเป็นนางผู้ซ่อนคมดาบไว้ภายใต้รอยยิ้ม ทว่า ในวินาทีที่ชัยชนะควรจะเป็นของพวกเขา เสียงปรบมือปริศนาก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังตำหนัก... "ช่างเป็นกลยุทธ์ที่ล้ำเลิศ และกระบี่ที่เหี้ยมเกรียมสมคำร่ำลือจริงๆ... แต่น่าเสียดายนัก ที่หมากกระดานนี้ ยังมีผู้เล่นคนที่สามที่พวกเจ้าคาดไม่ถึง" สิ้นเสียงนั้น อักษรโลหิตสีดำสนิทก็พวยพุ่งขึ้นจากใต้พื้นดิน ล้อมรอบตัวมู่หรงเฉินและหลี่จิ่วเหยาไว้ในพริบตา พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างหนึ่งที่ก้าวออกมาจากม่านหมอก—บุคคลที่ทำให้สีหน้าเยือกเย็นของมู่หรงเฉินถึงกับถอดสีลงทันที! หวังว่ารี้ดที่น่ารักทุกท่านจะชื่นชอบและอินไปกับการหักเหลี่ยมเฉือนคมในตอนนี้ รวมถึงเคมีอันเข้มข้นของตัวละครทั้งสองนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!