แผนซ้อนกลในงานชุมนุมยุทธภพ

กลิ่นอายสุราหมักร้อยปีและกลิ่นอายโลหิตจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกันภายใต้โคมกระดาษสีชาดนับพันดวงที่แขวนเรียงรายตระการตา ณ หอประชุมใหญ่ตระกูลหลิน งานชุมนุมยุทธภพครั้งประวัติศาสตร์กำลังดำเนินไปท่ามกลางเสียงหัวร่อต่อกระซิกและการประจบสอพลอของเหล่าสำนักใหญ่ ทว่าเบื้องหลังหน้ากากแห่งคุณธรรมอันจอมปลอมเหล่านั้น กลับซ่อนไว้ซึ่งคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือดคอหอยกันได้ทุกเมื่อ หลี่จิ่วเหยาซ่อนมือเรียวบางที่สวมถุงมือหนังไหมสีดำสนิทไว้ใต้แขนเสื้อกว้าง นางแย้มยิ้มบางเบาจนแทบมองไม่เห็น สตรีในชุดผ้าแพรต่วนสีม่วงเข้มปักลายดอกเหมันต์ปะทะลมหนาวผู้นี้ ดูราวกับคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ผู้ไร้เดียงสา หากแต่ปลายนิ้วเรียวยาวกลับซุกซ่อนเข็มพิษเจ็ดราตรีที่พร้อมปลิดชีพคนได้ในชั่วพริบตา "เจ้าเกร็งเกินไปแล้ว... จิ่วเหยา" เสียงกระซิบต่ำทุ้งที่ดังอยู่ข้างใบหูนั้นเย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็ง มู่หรงเฉินในคราบองครักษ์ติดตามผู้เงียบขรึม ยืนโน้มกายเข้าหาingนางเล็กน้อยตามมารยาท ไหล่กว้างในชุดเสื้อผ้าสีเทาเข้มแผ่ไอสังหารจางๆ ที่ถูกสะกดกลั้นไว้อย่างแนบเนียน ดวงตาคมปลาบดั่งกระบี่โบราณกวาดมองไปทั่วห้องโถงอย่างระแวดระวัง "ข้าเพียงแต่คิดว่า... หมาป่าเหล่านี้หิวกระหายเกินไปต่างหาก" หลี่จิ่วเหยาตอบกลับด้วยเสียงที่เบายิ่งกว่าเสียงถอนหายใจ นัยน์ตาคู่หงส์กวาดมองไปยังประมุขพรรคกระบี่โลหิตที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน "ดูท่าหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่บันทึกบัญชีลับการค้ามนุษย์และคัมภีร์ต้องห้าม คงจะถูกเก็บไว้ในห้องลับใต้ดินหลังแท่นบูชาฟ้าดินสินะเพคะ" "อืม... แต่อุปสรรคไม่ใช่พวกมัน" มู่หรงเฉินปรายตามองไปยังเงาร่างลึกลับหลายร่างที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านมุก "แต่เป็นคนของสำนักตรวจสอบกฎเกณฑ์ที่แฝงตัวมาต่างหาก พวกมันจ้องจะจับผิดเราตั้งแต่ก้าวเข้าประตูมาแล้ว" บรรยากาศรอบกายอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ท่ามกลางเสียงบรรเลงพิณและเสียงหัวเราะรื่นเริง ทั้งสองร่างยังคงรักษาท่าทีสงบเยือกเย็น ดั่งเช่นพยัคฆ์ร้ายที่กำลังหมอบรอจังหวะตะครุบเหยื่อ ในยุทธภพนี้ไม่มีมิตรแท้และศัตรูถาวร มีเพียงผลประโยชน์และคมกระบี่ที่ตัดสินว่าใครคือผู้รอดชีวิต ในวินาทีนั้นเอง เสียงประโคมฆ้องสำริดก็ดังสนั่นหวั่นไหว ประมุขหลินเจ้าภาพงานชุมนุมก้าวออกมายกจอกสุราคารวะเหล่าชาวยุทธด้วยรอยยิ้มจอมปลอม ก่อนจะกล่าวประกาศกร้าวถึงวาระสำคัญของการประชุมครั้งนี้—การพิพากษาความผิดของสำนักกระบี่ไร้พ่าย! สายตาทุกคู่ในห้องโถงพากันพุ่งตรงมายังจุดที่มู่หรงเฉินและหลี่จิ่วเหยา đứngอยู่ราวกับศารทูลนับร้อยดอก การแฝงตัวเข้ามาในครั้งนี้เปรียบเสมือนการเดินเหยียบย่างอยู่บนคมดาบที่อาบยาพิษ หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียว ศพของทั้งคู่อาจไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะถูกประจานไว้ที่หน้าประตูสำนัก หลี่จิ่วเหยาเหลือบมองชายหนุ่มข้างกาย นางเห็นสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน และประกายตาวาวโรจน์ที่ฉายแววความแค้นฝังหุ่นในอดีต มือใหญ่ของมู่หรงเฉินเลื่อนไปกุมด้ามกระบี่ที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างเผลอไผล นิ้วมือเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดขี่ข่มเหง "อย่าเพิ่งวู่วาม..." หลี่จิ่วเหยาเอื้อมมือไปแตะหลังมือของเขาแผ่วเบา สัมผัสจากปลายนิ้วเย็นเฉียบของนางเปรียบเสมือนกระแสธาราอันชุ่มฉ่ำที่ช่วยดับไฟโทสะในอกของมู่หรงเฉินให้สงบลงชั่วขณะ "เป้าหมายของเราคือบัญชีลับ... ไม่ใช่การล้างบางพวกมันตอนนี้" มู่หรงเฉินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นปราณกระบี่ในร่างที่กำลังเดือดพล่าน เขาก้มลงมองสตรีข้างกาย ดวงตาคู่นั้นอ่อนแสงลงชั่วพริกตา ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านหัวใจที่ด้านชามานานปี ท่ามกลางดงศัตรูและกลิ่นอายความตาย มีเพียงนางเท่านั้นที่ยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่ร่วมเป็นร่วมตายกับเขาอย่างแท้จริง "ขอบใจเจ้า..." เขาเอמהพึมพำลอดไรฟัน ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาไร้ความรู้สึกดังเดิม ในจังหวะที่ความสนใจของทุกคนพุ่งไปที่การปราศรัยของประมุขหลิน หลี่จิ่วเหยาก็กระตุกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น นางส่งสัญญาณมือลับให้มู่หรงเฉินเตรียมตัว ทั้งสองอาศัยจังหวะชุลมุนขณะที่แขกเหรื่อกำลังดื่มอวยพร หลบฉากเข้าไปในความมืดหลังม่านปักลายมังกรทองอย่างแนบเนียน กลิ่นอับชื้นและกลิ่นอายอักขระเวทโบราณโชยแตะนาสิกทันทีที่ประตูห้องลับใต้ดินเปิดออก บันไดศิลาทอดยาวลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง ราวกับปากของอสูรร้ายที่รอคอยการกลืนกินผู้บุกรุก มู่หรงเฉินชักกระบี่ออกจากฝักช้าๆ แสงสีฟ้าครามเรืองรองขับไล่ความมืดรอบกายให้ถอยร่น ปราณกระบี่อันแข็งแกร่งแผ่พุ่งออกรอบทิศทางเพื่อสำรวจกลไกค่ายกล "ระวัง..." หลี่จิ่วเหยาร้องเตือนพร้อมกับซัดเข็มพิษใส่ผนังด้านข้างอย่างแม่นยำ เสียงโลหิตกระทบพื้นดังขึ้นพร้อมกับร่างขององครักษ์เงาที่ร่วงหล่นลงมาจากเพดาน ทว่า... ก่อนที่ทั้งสองจะได้ก้าวเข้าสู่ห้องลับเบื้องล่าง เสียงปรบมือเยาะหยันก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่พวกเขานึกไม่ถึงที่สุด—คนผู้ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้ ก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม และในมือของมัน... คือบัญชีลับเล่มนั้นที่พวกเขากำลังตามหา! ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านลมหนาวและหยาดโลหิตนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - หิวเยี่ยนซี