หน้ากากที่ถูกกระชาก

โลหิตอุ่นร้อนหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนพื้นหินอ่อนศิลาขาว เสียงนั้นเบายิ่ง แต่กลับก้องกังวานในโสตประสาทของชาวยุทธนับพันชีวิตที่รายล้อมลานพิธีบูรพา ราวกับเสียงอสุนีบาตฟาดผ่าลงกลางใจ มู่หรงเฉินยืนนิ่งงัน กระบี่ไร้พ่ายในมือขวาพลันสั่นระริก ปลายคมกระบี่หยดหยาดโลหิตสีชาดที่เพิ่งรีดเค้นออกจากร่างของทรราชผู้เรืองอำนาจ ทว่าดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับไม่ได้มองศัตรูเบื้องหน้า หากแต่จ้องมองร่างบอบบางในชุดอาภรณ์สีม่วงเข้มที่ทรุดลงสู่อ้อมแขนของเขาอย่างช้าๆ หลี่จิ่วเหยา... สตรีผู้ซ่อนคมดาบและพิษร้ายไว้ภายใต้รอยยิ้มเย้ยหยัน บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดดั่งกระดาษริมฝีปากไร้สีเลือด มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่ มุมปากของนางยังมีคราบโลหิตไหลริน "เจ้า... ไม่น่าเอาตัวมารับกระบวนท่านี้แทนเรา" น้ำเสียงของมู่หรงเฉินแหบพร่าและสั่นเทาเล็กน้อย ความเย็นชาดั่งน้ำแข็งที่สะสมมานานนับปี ถูกความร้อนรุ่มของความตระหนกแผดเผาจนละลายหายไปในพริบตา "ประมุขมู่... ท่านยังคงโง่เขลาในเรื่องของหัวใจเช่นเคย" หลี่จิ่วเหยาแค่นหัวเราะเบาๆ ดวงตาหงส์คู่นั้นมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "พิษเก้าอัคคี... มิได้มีไว้สังหารข้า แต่มันมีไว้เพื่อ... เปิดทางให้ท่านได้เห็น..." นางยังไม่ทันกล่าวจบ ประโยคทั้งหมดก็ถูกกลืนหายไปด้วยเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนมาจากความมืดเบื้องหลังม่านหมอกพิธี *แปะ... แปะ... แปะ...* เสียงปรบมือดังขึ้นสามครั้ง ช้าๆ แต่มั่นคง ท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่าเจ้าสำนักและยอดฝีมือทั่วทั้งยุทธภพที่ต่างถอยร่นด้วยความหวาดกลัว ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีทองปักลายพยัคฆ์เมฆาค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากเงามืดของเสาหินมังกรสวรรค์ ใบหน้าครึ่งบนถูกสวมทับด้วยหน้ากากทองคำรูปอสูรไร้พักตร์ ดวงตาที่ลอดผ่านช่องหน้ากากคู่นั้นเปี่ยมด้วยความเหี้ยมเกรียมและอำนาจวาสนาที่เหนือกว่าผู้ใด "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริงความรักของหนุ่มสาว..." ซุ่มเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณ "น่าเสียดาย... ที่ดอกไม้สวยงามมักเหี่ยวเฉาก่อนเวลาอันควรเสมอ" มู่หรงเฉินตวัดสายตาคมกริบดั่งใบมีดไปยังผู้มาใหม่ รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกจากร่างจนพื้นหินรอบตัวแตกร้าวเป็นทางยาว "หลุมศพของอาจารย์ข้า... และความพินาศของสำนักกระบี่ไร้พ่ายเมื่อสิบปีก่อน ฝีมือเจ้าใช่หรือไม่!" ผู้สวมหน้ากากทองคำหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่ห้อ ร่างนั้นหยุดยืนห่างออกไปเพียงสิบก้าว ก่อนจะเอื้อมมือไปปลดหน้ากากทองคำออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงท่ามกลางเสียงสูดปากด้วยความตกใจของชาวยุทธที่ดังระงมไปทั่ว "พี่ใหญ่..." หลี่จิ่วเหยาพึมพำออกมาด้วยเสียงอันแผ่วเบา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเจ็บปวดและแค้นเคือง ชายผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า... หาใช่คนอื่นไกล หากแต่เป็นผู้อาวุโสสูงสุดแห่งหุบเขาเซียนบูรพา ผู้ซึ่งได้รับความเคารพยกย่องว่าเป็นเสาหลักแห่งคุณธรรมของยุทธภพ "ไป๋จื่อ tian" ผู้มีศักดิ์เป็นถึงสหายร่วมสาบานของอดีตเจ้าสำนักกระบี่ไร้พ่ายผู้ล่วงลับ! "ตกใจมากอย่างนั้นหรือ น้องรอง... หรือว่า เจ้าสำนักมู่?" ไป๋จื่อเทียนแย้มยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานบ้าคลั่ง "คุณธรรมและความยิ่งใหญ่ในยุทธภพนี้ ล้วนเป็นเพียงเครื่องมือของคนโง่เขลาเบื้องล่าง โลหิตของพวกเจ้าทั้งสองในวันนี้ จะเป็นกุญแจดอกสุดท้ายที่ปลดผนึกพลังแห่งกระบี่ไร้พ่ายที่แท้จริงให้ตกเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว!" สิ้นคำพูด ร่างของไป๋จื่อเทียนก็ระเบิดพลังปราณสีดำทมิฬพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เมฆหมอกเหนือลานพิธีแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด อัคคีพิษสวรรค์นับพันสายพรั่งพรูลงมาราวกับหามطرทัณฑ์ มุ่งตรงมายังจุดที่มู่หรงเฉินและหลี่จิ่วเหยายืนอยู่ มู่หรงเฉินสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาสะท้อนประกายความเด็ดเดี่ยว เขากอดร่างของหลี่จิ่วเหยาไว้แนบอก มือซ้ายกระชับด้ามกระบี่ไร้พ่ายมั่น ปราณกระบี่เก้าชั้นฟ้าถูกรีดเค้นจนถึงขีดสุด เสียงคำรามของกระบี่ดังลั่นสะท้านฟ้าดิน ในเมื่อฟ้าดินไม่ให้ความยุติธรรม เขาก็จะใช้คมกระบี่ในมือนี้แหละ เป็นผู้พิพากษาชะตากรรมด้วยตนเอง! ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านลมหนาวและหยาดโลหิตนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - หิวเยี่ยนซี