กระบี่หนึ่งเล่มสยบหมื่นอสูร

“หากเจ้ายังฝืนก้าวมาอีกเพียงก้าวเดียว เลือดของเจ้าจะเป็นสีแดงฉานย้อมพื้นหิมะนี้ให้เป็นสีชาดเสียเถิด” น้ำเสียงของมู่หรงเฉินราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้เหล่าอสูรเงาเบื้องหน้าชะงักงัน เขาไม่ได้แม้แต่จะปรายตาแลพวกมัน ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นจับจ้องเพียงร่างบอบบางของหลี่จิ่วเหยาที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วหุบเขาหมื่นพิษ ลมหายใจของนางแผ่วเบา กลิ่นอายของพิษร้ายในโลหิตของนางเริ่มแปรปรวนจากการฝืนใช้พลัง หลี่จิ่วเหยากระตุกยิ้มที่มุมปาก มือเรียวบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้แขนเสื้อยาวกำกริชพิษไว้แน่น “ท่านประมุขมู่... ท่านเป็นคนเย็นชาเช่นนี้เสมอหรือ? ข้าเพียงแค่กำลังจะบอกว่า วงล้อมนี้มิได้มีเพียงอสูรเงา แต่ยังมี ‘กลไกมรณะ’ ที่ถูกวางไว้ใต้ฝ่าเท้าท่านด้วย” “ข้ารู้” มู่หรงเฉินตอบสั้นๆ ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆ ขยับกาย กระบี่ ‘ไร้พ่าย’ ที่สะพายอยู่กลางหลังเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ ส่งเสียงครางดั่งมังกรที่ตื่นจากภวังค์ ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนของเหล่าอสูรเงาก็ดังสนั่นหวั่นไหว พวกมันพุ่งทะยานเข้าใส่ดั่งคลื่นยักษ์ที่ถาโถมเข้าหาโขดหินกลางมหาสมุทร มู่หรงเฉินไม่ได้ขยับตัวตามสัญชาตญาณการป้องกัน แต่เขากลับก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว—ก้าวที่ทำลายตรรกะแห่งการต่อสู้ “วิชาที่สิบสอง... บรรพกาลไร้รูป” มู่หรงเฉินชักกระบี่ออกจากฝักอย่างแช่มช้า ทว่ากลับเร็วกว่าสายตาจะมองทัน แสงสีเงินวาวโรจน์พุ่งออกจากฝักกระบี่ราวกับดวงดาราที่ร่วงหล่น มันมิใช่การฟาดฟันที่ป่าเถื่อน แต่เป็นการกรีดอากาศเป็นเส้นสายที่งดงามและเยือกเย็น ทุกครั้งที่คมกระบี่สัมผัสอากาศ จะบังเกิดประกายอักขระเวทสีทองสว่างวาบราวกับรอยจารึกแห่งสวรรค์ อสูรเงาตัวที่พุ่งเข้ามาใกล้ที่สุดถูกรอยคมกระบี่กรีดผ่านร่าง ร่างของมันแตกสลายกลายเป็นละอองธุลีสีดำโดยไร้เสียง มู่หรงเฉินเคลื่อนไหวพริ้วไหวราวกับภาพฝัน กระบี่ในมือหมุนวนสร้างม่านพลังคุ้มกันที่มองไม่เห็น ผู้ใดที่กล้าล้ำเส้นเขตแดนกระบี่ของเขา ล้วนต้องสูญสิ้นสลายไปในพริบตา หลี่จิ่วเหยามองแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้นี้ด้วยสายตาที่ซับซ้อน ความเย็นชาที่เขาแสดงออกเพื่อปกป้องนาง บัดนี้มันช่างดูขัดแย้งกับความรู้สึกที่กำลังสั่นคลอนในอกของนางเหลือเกิน เขาเป็นดั่งน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย แต่ความอบอุ่นจากพลังปราณที่แผ่ออกมาคุ้มครองนางนั้น กลับประทับแน่นอยู่ในจิตวิญญาณ “อย่าได้เหม่อลอย” มู่หรงเฉินเอ่ยขึ้นท่ามกลางพายุฝนกระบี่ที่เขาสร้างขึ้น “ข้าไม่ได้มาเพื่อเล่นขายของกับพวกเดนตายเหล่านี้” เขากระแทกสันกระบี่ลงกับพื้นหิมะ แรงปะทะทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน ปราณกระบี่ไร้พ่ายทะลักออกมาจากรอยแยกของแผ่นดิน พุ่งเข้าบดขยี้ฝูงอสูรนับร้อยที่เหลืออยู่จนขาดกระจุย แสงสว่างจ้าจากวิชากระบี่สว่างวาบไปทั่วทั้งหุบเขา ชั่วขณะนั้น ดูราวกับว่าทั่วทั้งโลกเหลือเพียงเขาและนางเท่านั้น ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง มู่หรงเฉินกลับกระอักเลือดออกมาคำโต กระบี่ไร้พ่ายที่เคยเปล่งประกายกลับหมองลงชั่วขณะ ความเย็นชาในดวงตาของเขาสั่นไหว “ท่านมู่!” หลี่จิ่วเหยารีบพุ่งเข้าไปประคองร่างที่กำลังจะทรุดลง “อย่าเข้าใกล้...” มู่หรงเฉินกัดฟันแน่น มือที่ถือกระบี่สั่นระริก “พิษที่อยู่ในอากาศ... เจ้าเผลอสูดดมเข้าไปแล้วใช่หรือไม่?” หลี่จิ่วเหยาชะงักไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดแปลบที่แล่นพล่านไปทั่วเส้นชีพจร นางมองไปรอบกายด้วยสายตาพร่าเลือน ก่อนจะพบว่าท่ามกลางซากศพอสูรเงา มีควันสีม่วงจางๆ ลอยขึ้นมาจากพื้นหิมะที่ถูกคมกระบี่ฟาดฟัน—มันคือ ‘พิษเก้าอเวจี’ ที่มู่หรงเฉินพยายามจะสยบมันด้วยกระบี่ แต่กลับกลายเป็นตัวกระตุ้นให้มันฟุ้งกระจายเสียเอง มู่หรงเฉินคว้าข้อมือของนางไว้แน่น ไอเย็นจากฝ่ามือของเขาพยายามกดทับพิษร้ายในตัวนางไว้ แต่มันกลับทำให้พิษนั้นยิ่งพุ่งพล่านเข้าสู่หัวใจ “เหตุใดท่านจึงโง่เขลาเช่นนี้...” หลี่จิ่วเหยาเค้นเสียงกระซิบพลางยิ้มขมขื่น “ท่านสยบอสูรได้ แต่ท่านกลับสยบ ‘พิษ’ ที่ข้าฝังไว้ในพื้นที่นี้ไม่ได้หรอก” มู่หรงเฉินนิ่งค้างไป ความเย็นชาในแววตาถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง “เจ้า... วางแผนไว้ตั้งแต่ต้นงั้นหรือ?” หลี่จิ่วเหยาขยับเข้าไปใกล้จนลมหายใจรินรดใบหน้าคมคาย “หากข้าไม่ทำเช่นนี้ ท่านคงไม่ยอมเผยช่องโหว่ในใจให้ข้าเห็นหรอก... ประมุขผู้ไร้พ่าย” ทันใดนั้น เงาสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นหลังโขดหินข้างกาย ทั้งสองหันไปมองพร้อมกันโดยสัญชาตญาณ ร่างของบุรุษในชุดคลุมดำสนิทที่ดูคุ้นตายืนตระหง่านอยู่พร้อมกับถือกระบี่เล่มหนึ่งที่รูปร่างเหมือนกับกระบี่ไร้พ่ายของมู่หรงเฉินไม่มีผิดเพี้ยน “เจ้าไม่ได้สยบหมื่นอสูรหรอกมู่หรงเฉิน... เจ้าเพียงแค่เปิดทางให้ ‘สิ่งที่ควรตาย’ ได้หวนคืนมาเท่านั้น” เสียงนั้นแหบพร่าและเยือกเย็นยิ่งกว่าความตาย ร่างนั้นค่อยๆ ก้าวออกมาเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง ซึ่งทำให้มู่หรงเฉินถึงกับใบหน้าซีดเผือดลงทันตาเห็น หลิวเยี่ยนซีหวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับความเข้มข้นในบทนี้นะคะ