สายตาคมปลาบดั่งคมดาบ

"น้ำชาจอกนี้... รสชาติฝาดเฝื่อนราวกับความแค้นที่ยังชำระไม่หมดสิ้น เกรงว่าประมุขมู่หรงคงไม่ทราบวิธีเลือกใบชา กระมังคะ" สุ้มเสียงนุ่มนวลทว่าบาดลึกราวกับปลายเข็มอาบยาพิษดังขึ้นทำลายความเงียบงันภายในห้องโถงรับรองของโรงเตี๊ยมสกุลหลี่ บรรยากาศรอบกายอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก เมฆฝนสีนิลทอดตัวต่ำปกคลุมทั่วท้องนภาภายนอก ราวกับฟ้าดินกำลังกดทับความขัดแย้งของคนทั้งคู่ให้ระเบิดออกในคราเดียว หลี่จิ่วเหยา นั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม ปลายเรียวนิ้วขาวผ่องดั่งหยกกำลังหมุนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีชาดในมือช้าๆ แววตาคู่คมกริบดั่งหงส์ทอดมองบุรุษเบื้องหน้าอย่างไม่เกรงกลัว รัศมีกดดันระดับปรมาจารย์กระบี่ที่แผ่ออกมาจากตัวมู่หรงเฉินไม่ระคายผิวนาทีนี้แม้แต่น้อย มู่หรงเฉิน นั่งนิ่งราวกับรูปปั้นหินสลัก อาภรณ์สีดำสนิทปักลายเมฆาด้วยด้ายเงินสะท้อนประกายเย็นเยียบ ดวงตาคมปลาบดั่งคมดาบจ้องเขม็งมาที่นาง ราวกับต้องการกรีดทะลวงเข้าไปในจิตใจของสตรีเบื้องหน้าเพื่อค้นหาความลับ ด้ามกระบี่วิญญาณ "ไร้พ่าย" ที่วางพาดอยู่บนตักส่งเสียงครางฮือเบาๆ ยามเมื่อจิตสังหารของเจ้าของพุ่งพล่าน "ฝาดเฝื่อนหรือไม่... ขึ้นอยู่กับว่าผู้ดื่มมีใจบริสุทธิ์หรือซ่อนเร้นแผนการใด" มู่หรงเฉินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปีในหุบเขาไร้ลักษณ์ "คุณหนูหลี่... เจ้าอ้างตัวว่าเป็นเพียงสตรีตกอับผู้หนึ่ง เหตุใดจึงล่วงรู้ถึงค่ายกลสะกดวิญญาณของสำนักกระบี่ไร้พ่ายได้? หรือว่า... ผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์สังหารล้างสำนักเมื่อสามปีก่อน แท้จริงแล้วคือตระกูลหลี่ของเจ้ากันแน่" สิ้นคำพูด ประกายกระบี่ไร้รูปก็พุ่งทะยานออกจากร่างของมู่หรงเฉินทันที แรงกดดันมหาศาลทำให้ระเบียงไม้รอบด้านลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะพังทลายลงมาในพริบตา ลมปราณกระบี่แหลมคมพุ่งตรงเข้ากดทับลำคอระหงของหลี่จิ่วเหยาจนผิวเนื้อขึ้นรอยแดงจางๆ ทว่า หลี่จิ่วเหยาหาได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นางแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มแต่กลับซ่อนไว้ซึ่งคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือดคอหอยคนได้ทุกเมื่อ "ประมุขมู่หรงร้อนใจเกินไปแล้วนะคะ..." นางเอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อย "ท่านใช้สายตาคมปลาบดั่งคมดาบนี้ขู่  ขวัญผู้คนมานักต่อนัก แต่เกรงว่าจะใช้ผิดคนเสียแล้ว หากตระกูลหลี่ของข้ามีความสามารถถึงขั้นบงการเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อนได้จริง ป่านนี้... ศีรษะของท่านคงไม่ได้อยู่บนบ่าเพื่อมานั่งจิบชาไร้รสชาติกับข้าในยามนี้หรอกกระมัง" คำพูดแทงใจดำนั้นทำคอมู่หรงเฉินชะงักไปชั่วลมหายใจ แววตาเย็นชาไหววับวูบหนึ่งด้วยความทรงจำอันเจ็บปวด ภาพโลหิตของอาจารย์ที่หลั่งรินในคืนฝนตกพรั่งพรูเข้ามาในห้วงความคิด ความแค้นสุมอกทำให้ปราณกระบี่ในกายปั่นป่วนจนเกือบควบคุมไม่อยู่ "ปากกล้าดีนี่..." มู่หรงเฉินขบกรามแน่น ฝ่ามือหนากำด้ามกระบี่แน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน "เจ้าคิดว่าความรู้เรื่องพิษและวิชาแพทย์ตื้นเขินของเจ้า จะปกป้องตระกูลหลี่จากการล้างบางได้หรือ?" "ข้าไม่เคยคิดจะใช้มันเพื่อปกป้องตระกูล..." หลี่จิ่วเหยาค่อยๆ วางถ้วยชาลง เสียงกระทบเบาๆ ดังสะท้อนในความเงียบ นางลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างระหงก้าวเข้าไปประชิดบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าไร้พ่ายอย่างไม่เกรงกลัว กลิ่นอายหอมละมุนจางๆ คล้ายกลิ่นดอกเหมยในเหมันตฤดูโชยปะทะนาสิกของมู่หรงเฉิน ทำเอาลมปราณที่กำลังเดือดพล่านของเขาชะงักงันไปชั่วขณะ นางโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะชิดกับใบหูของเขา กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำในความเงียบสงบ "แต่ข้าใช้มัน... เพื่อรอวันที่จะได้ควักหัวใจที่เย็นชาไร้ความรู้สึกของประมุขมู่หรงออกมาดูต่างหากเล่า ว่ามันทำด้วยน้ำแข็งจริงๆ หรือไม่..." บรรยากาศในห้องโถงหยุดนิ่งราวกับเวลาถูกแช่แข็ง มู่หรงเฉินนิ่งค้างไปกับความกล้าหาญเกินมนุษย์ของสตรีผู้นี้ ดวงตาคมปลาบหันกลับมาสบตากับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและทรนงอย่างจัง ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่รดริน ทว่า... ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งสูงถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังขึ้นกะทันหันจากเบื้องล่างโรงเตี๊ยม พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลง "รายงานท่านประมุข! สำนักมารโลหิตนำกำลังล้อมโรงเตี๊ยมไว้หมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" มู่หรงเฉินผุดลุกขึ้นยืนทันที สัญชาตญาณนักฆ่าและประมุขสำนักกระบี่ตื่นตัวเต็มที่ เขากวาดสายตามองหลี่จิ่วเหยาที่ยังคงมีรอยยิ้มเย้ยหยันประดับบนริมฝีปาก ก่อนที่ประตูห้องโถงจะถูกระเบิดออกด้วยแรงปราณสีเลือดอันชั่วร้าย พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างคุ้นเคยที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "ฮ่าๆๆ มู่หรงเฉิน... เจ้าหนีไม่ thoát พ้นหรอก วันนี้คือวันตายของเจ้า!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปกับหลิวเยี่ยนซีนะคะ