ร่องรอยในเมืองม่านหมอก

กลิ่นไอน้ำแข็งและกลิ่นอายคาวเลือดลอยอวลปะปนกับสายหมอกหนาทึบของเมืองหน้าด่าน ‘เทียนเหมิน’ เมืองที่ตั้งอยู่บนรอยต่อระหว่างดินแดนรกร้างและหุบเขาเซียน มู่หรงเฉินยืนสงบนิ่งอยู่บนหลังคาโรงเตี๊ยมเก่าแก่ ร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีดำสนิทราวกับกลืนหายไปกับราตรี ปลายกระบี่ไร้พ่ายที่เหน็บอยู่ข้างกายส่งเสียงสั่นพรายเบาๆ คล้ายกำลังกระหายกระแสลมปราณอันชั่วร้ายที่แผ่ซ่านมาจากเบื้องล่าง เบื้องล่างนั้น หลี่จิ่วเหยากำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ผุกร่อนในห้องพักมืดทึบ แสงจากตะเกียงน้ำมันก๊าดกะพริบสลัว สะท้อนใบงดงามที่เย็นชาดั่งรูปสลักหยก นิ้วเรียวราวลำเทียนกำลังคีบเข็มเงินอาบยาพิษหมุนวนไปมาอย่างเชื่องช้า บนโต๊ะเบื้องหน้าของนางคือชิ้นส่วนกระดูกสัตว์ประหลาดที่สลักอักขระโบราณ—มันคือร่องรอยชิ้นแรกของ "คัมภีร์วิญญาณโลหิต" ที่หายสาบสูญไปเมื่อร้อยปีก่อน "เจ้าคิดว่าพวกลัทธิมารจะทิ้งร่องรอยไว้ตื้นเขินเพียงนี้จริงหรือ?" เสียงทุ้มต่ำราวกับน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นที่กรอบหน้าต่าง มู่หรงเฉินก้าวเข้ามาภายในห้องโดยไร้ซึ่งซุ่มเสียง ลมหายใจของเขาเย็นเยียบจนหยดน้ำค้างบนขอบหน้าต่างจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง หลี่จิ่วเหยาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง นางเพียงแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน "ตื้นเขินหรือลึกล้ำ... ย่อมขึ้นอยู่กับว่าผู้ตามหาใช้สมองหรือใช้เพียงคมกระบี่ตัดสิน ประมุขมู่... ท่านมั่นใจนักหรือว่ากระบี่ในมือจะฟันฝ่าม่านหมอกแห่งความโลภของคนในเมืองนี้ได้หมดสิ้น?" บรรยากาศภายในห้องพลันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ความเงียบงันเข้ารุกรานราวกับมีคลื่นพลังปราณมหาศาลกดทับ สตรีผู้นี้มีความเฉียบคมที่ไม่แพ้บุรุษใด นางกล้าต่อปากต่อคำกับประมุขสำนักกระบี่ไร้พ่ายผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมโหด โดยที่ดวงตาสงุยนิ่งคู่นั้นไม่เคยฉายแววหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย "วาจาของเจ้าร้ายกาจไม่แพ้เข็มพิษในมือ" มู่หรงเฉินก้าวเข้าไปประชิด ร่างสูงใหญ่กดดันจนนางต้องเอนตัวหลบเล็กน้อย กลิ่นอายบุรุษอันเข้มข้นปะปนกับกลิ่นสนธยาแผ่ซ่านเข้าจู่โจมประสาทสัมผัส หลี่จิ่วเหยาชะงักไปชั่วลมหายใจ นางสูดหายใจลึกเพื่อระงับความสั่นไหวในอก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาดุดั่งเหยี่ยวคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างเพียงคืบ "หากไม่ร้ายกาจ... ข้าคงกลายเป็นศพเน่าเปื้อนอยู่ในสำนักของท่านไปนานแล้ว" นางกล่าวเสียงกระซิบ แววตาทรนงฉายประกายท้าทาย "แต่หากท่านยังมีเวลามาต่อunด้วยเรื่องไร้สาระ เช่นนั้นก็จงดูนี่เสีย..." นางใช้นิ้วเขี่ยชิ้นกระดูกสัตว์บนโต๊ะให้หมุนไปทางเขา อักขระโบราณบนนั้นเรืองแสงสีชาดขึ้นวาบหนึ่ง กลิ่นอายความตายพวยพุ่งออกมาทันที มู่หรงเฉินหรี่ตาลง คมกระบี่ข้างกายสั่นสะท้านรุนแรงยิ่งขึ้น ปราณกระบี่ไร้พ่ายในร่างพลือดเดือดพล่าน เขารู้ทันทีว่าร่องรอยนี้ไม่ได้ถูกทิ้งไว้โดยบังเอิญ แต่มันคือ "คำท้าทาย" จากผู้ที่กุมความลับเรื่องการตายของอาจารย์เขาเมื่อสิบปีก่อน "สำนักเงาโลหิต..." มู่หรงเฉินพึมพำชื่อนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัว อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยสิ่งใดต่อ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากด้านนอกโรงเตี๊ยม แรงกดดันจากลมปราณระดับหลอมรวมวิญญาณนับสิบสายพุ่งตรงมาปิดล้อมสถานที่แห่งนี้ไว้ทุกทิศทาง แสงคบเพลิงสว่างวาบสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างจนเงาดำทอดยาวบิดเบี้ยว หลี่จิ่วเหยาเก็บเข็มพิษเข้าแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว สีหน้ายังคงราบเรียบเยือกเย็น แต่นัยน์ตากลับไหววับ "ดูท่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญจะมาเร็วกว่าที่คิด" มู่หรงเฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เย็นชา ทรงพลัง และเปี่ยมด้วยความมั่นใจอย่างไร้ผู้ต่อต้าน เขาชักกระบี่ออกจากฝักช้าๆ เสียงโลหะเสียดสีกับฝักดัง *กริ๊ง* ยาวนาน ราวกับเสียงคำรามของพญามังกรที่ตื่นจากการหลับใหล "ดี... ข้ากำลังเบื่อหน่ายกับการตามหาพวกมันอยู่พอดี" ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ปลายกระบี่สีนิลเปล่งประกายแสงเจิดจ้าทะลุผ่านผนังไม้กระดานออกไป เสียงฝีเท้าด้านนอกก็หยุดชะงักลงพร้อมกันอย่างไร้ร่องรอย เสียงลมหายใจของมือสังหารนับร้อยหายวับไปในพริบตา ราวกับพวกมันไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง แทนที่ด้วยเสียงเคาะประตูสามครั้งอย่างเชื่องช้า... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* และเสียงแหบพร่าราวกับเสียงของคนตายจากก้นบึ้งนรกดังทะลุเข้ามาในโสตประสาทของทั้งคู่ *"คุณหนูหลี่... นายท่านของเรามารับตัวท่านกลับบ้านแล้ว"* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปกับหลิวเยี่ยนซีนะคะ