โลหิตแลกความจริง

กรรไกรเงินเล่มนั้นจมลึกลงไปในเนื้อเยื่อสีม่วงคล้ำบริเวณหัวไหล่ขวา ปลายคมโลหะกรีดผ่านเส้นเอ็นและกล้ามเนื้ออย่างไร้ซึ่งความปรานี เสียงเฉือนของเนื้อสดๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องหับมืดสลัว กลิ่นคาวเลือดตีรวนปะปนกับกลิ่นหอมเย็นของสมุนไพรตระกูลอัคคีจนฉุนกึก หลี่จิ่วเหยาไม่แม้แต่จะเปล่งเสียงครางสักแอะ เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าขาวซีดจนสะท้อนกับแสงตะเกียงน้ำมัน ทว่าดวงตากลมโตคู่นั้นกลับแข็งกร้าวและดุดันดั่งสัตว์ป่าที่กำลังจนตรอก "หากเจ้ายังขยับเขยื้อนอีกเพียงนิดเดียว แขนข้างนี้ของเจ้าคงต้องถูกตัดทิ้งเพื่อรักษาชีวิต" เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืด มู่หรงเฉินยืนกอดอกพิงเสาไม้ สายตาคมกริบดั่งใบกระบี่จับจ้องทุกอากัปกิริยาของสตรีตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งความรู้สึก ทว่าแววตากลับฉายประกายความระแวดระวังและสงสัยระคนกัน เขาเป็นถึงประมุขสำนักกระบี่ไร้พ่าย ผู้ผ่านสมรภูมิและคมดาบมานับไม่ถ้วน แต่กลับไม่เคยพบเห็นผู้ใดที่ลงมือผ่าตัดรักษาพิษร้ายด้วยตนเองอย่างไร้ความลังเลเช่นนี้มาก่อน "ข้าดูแลชีวิตตนเองมานานเกินกว่าจะให้ท่านมาสั่งสอนแล้วกระมัง... ประมุขมู่หรง" หลี่จิ่วเหยาเค้นเสียงลอดไรฟัน ริมฝีปากที่แห้งผากระSายยิ้มเยาะหยันทั้งที่เม็ดเหงื่อไหลย้อยลงมาตามโครงหน้า นางใช้มือซ้ายที่สั่นเทานิดๆ คีบลิ่มเลือดสีดำสนิทออกมาจากแผลสดๆ โยนลงบนจานกระเบื้องที่ส่งเสียงกระทบกันกริ๊ง พิษสลายวิญญาณในกายของนางรุนแรงเกินกว่าจะปล่อยไว้ หากช้ากว่านี้อีกหนึ่งเค่อ (๑๕ นาที) เส้นชีพจรทั่วร่างคงแตกซ่านเป็นจุล แต่ในจังหวะที่นางเอื้อมมือไปหยิบขวดหยกบรรจุผงยาห้ามเลือด ปลอกแขนผ้าแพรสีนิลที่รัดแน่นอยู่บนข้อมือซ้ายก็เกิดเลื่อนหลุดลงมาครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นรอยแผลเป็นประหลาดที่ประทับอยู่บนผิวเนื้อเนียนละเอียด รอยแผลนั้นหาใช่รอยดาบหรือรอยกระบี่ทั่วไป หากแต่เป็นรอยประทับรูป ‘ดอกบัวโลหิตเจ็ดกลีบ’ อันเป็นสัญลักษณ์ต้องห้ามแห่งพรรคนอกรีตที่สำนักกระบี่ไร้พ่ายตามล่ากวาดล้างมาตลอดสามปีเต็ม! บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบขึ้นมาทันตาเห็น มู่หรงเฉินไม่พูดพร่ำทำเพลง ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้ามาประชิดตัวนางด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ มือหนาดั่งคีมเหล็กคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวเล็กของนางไว้แน่นราวกับจะบดขยี้ให้แหลกคามือ แรงกดมหาศาลทำให้แผลที่เพิ่งเย็บเสร็จฉีกขาดออกอีกครั้ง โลหิตสีแดงฉานไหลทะลักย้อมอาภรณ์สีขาวของนางจนน่ากลัว "นี่คืออะไร?" น้ำเสียงของมู่หรงเฉินเย็นเยือกยิ่งกว่าน้ำค้างกลางเหมันต์ ปราณกระบี่ไร้พ่ายแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขากดทับจนลมหายใจของหลี่จิ่วเหยาติดขัด หลี่จิ่วเหยาไม่ได้สะดุ้งตกใจอย่างที่ควรจะเป็น นางเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของเขา นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความเย้ยหยันและรอยยิ้มอันร้าวรานที่กรีดลึกถึงขั้วหัวใจ "ท่านอยากรู้จริงๆ หรือ... ประมุขมู่หรงผู้ยิ่งใหญ่" นางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและแค้นเคือง "สัญลักษณ์นี้คือสิ่งที่พวกท่าน—สำนักกระบี่ไร้พ่ายของท่าน มอบให้แก่ตระกูลหลี่เมื่อสิบปีก่อนอย่างไรเล่า!" มู่หรงเฉินชะงักไปชั่วขณะ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาวาบหนึ่ง ตระกูลหลี่แห่งเมืองหลิงโจวถูกกวาดล้างเพราะถูกกล่าวหาว่าฝึกวิชาต้องห้ามและคิดทรยศต่อยุทธภพ แต่ในเวลานั้น เขายังเป็นเพียงศิษย์เอกที่ต้องทำตามคำสั่งของอาจารย์ ไม่เคยล่วงรู้เบื้องลึกเบื้องหลังที่แท้จริง "เจ้าเป็นคนตระกูลหลี่..." เขากล่าวเสียงพร่า สายตาที่มองนางเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความเคลือบแคลงสงสัย กลายเป็นความซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา "ทายาทคนสุดท้ายแห่งสำนักแพทย์สวรรค์... หลี่จิ่วเหยา" "ถูกต้อง! ข้าคือคนที่พวกท่านตามล่าหาตัว เพื่อปิดปากความจริงเรื่องคัมภีร์โลหิตสวรรค์ที่อาจารย์ของท่านแย่งชิงไป!" หลี่จิ่วเหยาตะโกนใส่หน้าเขา หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้เอ่อคลอเบ้าแต่ไม่ยอมไหลร่วงหล่น นางใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายผลักอกเขาออกเต็มแรง แม้ร่างกายจะอ่อนแอจนแทบล้มพับ "ฆ่าข้าสิ! ลงมือเลย! เหมือนกับที่พวกท่านทำกับคนนับร้อยในตระกูลของข้าอย่างไรเล่า!" มู่หรงเฉินนิ่งงัน กระบี่ในฝักข้างกายสั่นระริกราวกับรับรู้ถึงความสับสนในจิตใจของผู้เป็นนาย เขามองหญิงสาวตรงหน้าผู้ซึ่งไม่เพียงแต่กุมความลับเรื่องพิษร้าย แต่ยังกุมความจริงอันดำมืดที่สำนักกระบี่ไร้พ่ายพยายามปกปิดมาตลอดสิบปี ทว่า... ก่อนที่มู่หรงเฉินจะได้เอื้อทําวาจาใดออกมา เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากด้านนอกเรือนพัก แรงอัดมหาศาลทำให้ผนังไม้พังครืนลงมาเป็นแถบ ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ร่างในชุดดำสนิทนับสิบคนพุ่งทะยานเข้ามาทางช่องว่างที่พังทลาย พร้อมกับเงากระบี่นับร้อยที่ทอประกายเย็นเยียบพุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ และผู้นำกลุ่มมือสังหารนั้น... กลับสวมหน้ากากเงินรูปอสูรที่มู่หรงเฉินจำได้แม่นยำว่าเป็นสัญลักษณ์ของคนสนิทในสำนักของตนเอง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปกับหลิวเยี่ยนซีนะคะ