ความลับเรื่องงานราชการ

“ถ้าคุณยังคิดจะเข้ามาวุ่นวายกับไร่ของผมอีกเพียงก้าวเดียว อย่าหาว่าผมไม่เตือนเรื่องผลที่จะตามมา” เสียงทุ้มต่ำของศิลาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในยามค่ำคืน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดสีเข้มกางเกงคาร์โก้ทหารยืนตระหง่านขวางทางเข้าส่วนหลังของร้านอาหาร ภายในมือเขากำลังถืออุปกรณ์สื่อสารขนาดเล็กที่หน้าจอดับสนิท ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องไปยังเงาดำที่เพิ่งถอยกรูดออกไปจากแนวรั้วของรินรดา รินรดาเดินถือถาด ‘ชาดอกไม้ป่าผสมน้ำผึ้งป่า’ ออกมาพอดี เธอชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นบรรยากาศที่ตึงเครียดผิดปกติ กลิ่นอายความใจดีในฐานะเชฟหายไปสิ้น เหลือเพียงความเด็ดขาดของหญิงสาวที่ผ่านการปกป้องสมบัติของตัวเองมานับครั้งไม่ถ้วน “มีคนมาด้อมๆ มองๆ อีกแล้วหรือคะ… ผมหมายถึง ครับ” รินรดาแก้คำพูดให้เป็นธรรมชาติที่สุดเมื่อเห็นสายตาของชายหนุ่ม เธอวางถาดลงบนโต๊ะไม้สักเก่าแก่ “คนของป้าสะใภ้คุณอีกหรือเปล่า?” ศิลาหันกลับมา แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาว เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้แล้วนั่งลงตรงข้าม “ไม่ใช่คนของป้าผมครับ ครั้งนี้ดูเหมือนจะเป็นพวกที่สนใจ ‘แหล่งวัตถุดิบ’ ในร้านคุณมากกว่า” รินรดานั่งลงพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “แหล่งวัตถุดิบ? พวกเขาคงไม่คิดว่าผมมีดีแค่ผักออร์แกนิกหรอกใช่ไหม” “พวกเขารู้ว่าวัตถุดิบของคุณมันมีอะไรพิเศษกว่าของทั่วไป กลิ่นหอม ความสด และรสชาติที่กินแล้วเหมือนได้เติมพลังงานชีวิต ใครได้ลิ้มลองก็ยากจะลืม” ศิลานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดในสิ่งที่เก็บงำมานาน “ริน... ที่ผมมาพักร้อนที่นี่ไม่ใช่เพราะแค่อยากลาพักผ่อนแบบคนทั่วไปหรอกนะครับ” รินรดาชะงักมือที่กำลังรินชาลงในถ้วยดินเผา “หมายความว่าอย่างไรครับ?” “มีรายงานว่ามีการลักลอบขนส่งสิ่งของผิดกฎหมายผ่านเส้นทางป่าหลังหมู่บ้านนี้ และร่องรอยบางอย่างมันพุ่งเป้ามาที่ร้านของคุณ... ไม่ใช่เพราะคุณเกี่ยวข้อง แต่เพราะ ‘ความลับ’ ในพื้นที่มิติลับของคุณมันดึงดูดพลังงานบางอย่างที่พวกนั้นต้องการจะครอบครอง” ศิลาหยิบมีดพกออกมาวางบนโต๊ะ แสงจันทร์ส่องกระทบใบมีดจนเกิดประกายวาวโรจน์ “ผมถูกส่งมาเพื่อสืบสวนเงียบๆ และ... เพื่อปกป้องคุณจากการถูกพวกมันลากเข้าไปพัวพัน” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอรู้ดีว่ามิติลับของเธอมีผลกระทบต่อสิ่งรอบข้าง แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะดึงดูด ‘อันตราย’ ระดับนี้เข้ามา “คุณกำลังบอกว่า... การที่ร้านผมขายดีผิดปกติจนพวกญาติตัวดีอิจฉา มันเป็นแค่เศษเสี้ยวของปัญหาใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้นใช่ไหมครับ” รินรดาถามเสียงเรียบแต่หนักแน่น “ใช่ครับ และผมคงปล่อยให้คุณเผชิญมันคนเดียวไม่ได้” ศิลาเอื้อมมือไปกุมมือรินรดาไว้แน่น “พรุ่งนี้เช้า ผมจะพาคุณเข้าไปในจุดที่ผมพบสัญญาณความผิดปกติ แต่นั่นหมายความว่าคุณต้องยอมให้ผมช่วยจัดการทุกอย่าง รวมถึงการเปิดเผยตัวตนของพวกที่กำลังจับจ้องร้านคุณอยู่ในเงามืดนี้ด้วย” รินรดามองลึกลงไปในดวงตาของชายตรงหน้า เธอเห็นความจริงใจที่มากกว่าคำว่า ‘เพื่อนบ้าน’ หรือ ‘คนรู้จัก’ แต่มันคือความตั้งใจที่จะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องทุกอย่างที่เป็นของเธอ “ถ้าอย่างนั้น” รินรดาหยิบกระปุกเครื่องเทศกลิ่นหอมฟุ้งออกมาจากผ้ากันเปื้อน “เรามาเริ่มจัดการพวกหนูสกปรกกันเถอะครับ เริ่มจากเมนูเด็ดที่จะทำให้พวกที่แอบมองอยู่ต้องเปิดเผยตัวออกมาเองในคืนนี้” เชฟสาวเดินเข้าไปในครัว หยิบปลาแม่น้ำสดๆ ที่เพิ่งได้มาจากมิติลับเนื้อขาวนวลชวนน้ำลายสอ เธอเตรียมพริกแกงสูตรพิเศษที่ใส่สมุนไพรหายากจนกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณ กลิ่นหอมที่ทรงพลังจนคนในรัศมีหลายร้อยเมตรต้องหยุดชะงัก ขณะที่ศิลากำลังจะช่วยรินรดาโขลกเครื่องแกง เสียงปืนเก็บเสียงดัง ‘ปัง’ เบาๆ ทะลุเข้ามาในห้องครัว กระสุนฝังลงบนเขียงไม้ข้างตัวศิลาพอดี ทิ้งรอยร้าวและเศษไม้กระจัดกระจาย ทั้งคู่ชะงักทันที ศิลาคว้าตัวรินรดาหลบลงใต้เคาน์เตอร์ครัวด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ก่อนที่เขาจะกระซิบเสียงต่ำข้างหูเธอ “พวกมันไม่ได้มาคนเดียว และพวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา... ริน อยู่ตรงนี้ ห้ามออกไปจนกว่าผมจะบอกว่าปลอดภัย” เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ดังขึ้นที่หน้าประตูร้าน พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังสนั่นเหมือนต้องการจะพังเข้ามาในวินาทีนี้! ฟาร์มเมอร์สุขใจ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมานะครับ