การต่อสู้ในชั้นศาลเบื้องต้น

แฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำตาลเข้มถูกวางลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง *ตุบ* แรงกระแทกนั้นมากพอจะทำให้ปลายนิ้วของป้าสะใภ้ผู้เคยถือไพ่เหนือกว่ามาตลอดหลายปีสะดุ้งโหยง รินรดานั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าแววตาคู่คมกลับพ่นประกายเฉียบคมราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับจนคมกริบ ชุดสูทสีครีมเรียบหรูที่เธอสวมในวันนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อเสริมความน่าเชื่อถือเพียงอย่างเดียว แต่มันคือเกราะป้องกันที่เธอตั้งใจสวมมาเพื่อประกาศสงครามทางกฎหมายอย่างเต็มรูปแบบ "แก... แกคิดว่าเอกสารพวกนี้จะทำอะไรฉันได้รึนังริน!" เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้แผดขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก ใบหน้าอวบอูมที่มักจะเชิดขึ้นด้วยความหยิ่งยโสบัดนี้เริ่มมีเหงื่อซึมตามไรผม "เอกสารกรรมสิทธิ์ที่ดินแปลงริมธาร โฉนดตัวจริงที่ถูกสลักหลังด้วยลายมือปลอม และสัญญาเงินกู้ยืมที่พวกท่านแอบอأمเอาชื่อพ่อฉันไปค้ำประกันโดยไม่ได้รับความยินยอม..." รินรดากวาดสายตามองหน้าคู่กรณีทีละคน น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่น่าเกรงขามจนห้องพิจารณาคดีเบื้องต้นเงียบกริบ "ทนายความฝ่ายดิฉันได้ตรวจสอบลายพิมพ์นิ้วมือและเส้นทางการเงินย้อนหลังสามปีเรียบร้อยแล้วครับ... เอ่อ ขออภัยค่ะ... เรียบร้อยแล้วค่ะ—" รินรดาชะงักไปนิดเมื่อเผลอใช้คำลงท้ายผิดวิสัย แต่เธอก็แก้เกมด้วยการตวัดสายตากลับมามองผู้พิพากษาด้วยความมั่นใจ "เรียบร้อยแล้วครับท่าน" ผู้พิพากษาวัยกลางคนสวมแว่นสายตาก้มลงพิจารณาเอกสารในมือ ชายสูงวัยขมวดคิ้วมุ่นขณะไล่สายตาอ่านข้อความทีละบรรทัด บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดเสียจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจฟึดฟัดของญาติฝ่ายจำเลยที่เริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้ ที่มุมห้องด้านหลังสุด ผู้กองศิลาในชุดไปรเวทเสื้อยืดสีพื้นทับด้วยแจ็คเก็ตสนามรบ ยืนกอดอกพิงผนังด้วยท่าทีผ่อนคลาย ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นคอยกวาดตามองความเคลื่อนไหวของทนายฝ่ายตรงข้ามตลอดเวลา มือหนาข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า กุมเหรียญตราโลหะในกระเป๋าไว้แน่นเพื่อเตือนสติว่า เขาพร้อมจะยื่นมือเข้ามาจัดการทุกอย่างทันทีหากภรรยาของเขาเพลี่ยงพล้ำ แม้ว่าในความเป็นจริงแล้ว รินรดาจะแสดงให้เห็นชัดเจนเสียยิ่งกว่าชัดเจนว่า เธอรับมือกับฝูงเหลือบไรเหล่านี้ได้อย่างสบายๆ โดยไม่ต้องออกแรงสักแอะ "ท่านครับ ทางเรามีพยานปากเอกเพิ่มเติม เป็นเจ้าหน้าที่จากสำนักงานที่ดินอำเภอ ที่จะมายืนยันว่าการโอนกรรมสิทธิ์เมื่อสองปีก่อน มีการปลอมแปลงเอกสารราชการอย่างชัดเจน" รินรดายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองถวายแด่ผู้พิพากษา เพล้ง! เสียงกระเป๋าถือราคาแพงของป้าสะใภ้หลุดจากมือร่วงกระแทกพื้นจนเครื่องสำอางข้างในกระจายเกลื่อน หน้าของนางซีดเผือดราวกับคนไข้อดนอนมาสามวัน "นัง... นังเด็กอกตัญญู! แกกล้ามากนะที่เอาตำรวจมาเล่นงานครอบครัวตัวเอง!" ป้าสะใภ้กรีดร้องด้วยความเหลืออด พยายามจะพุ่งตัวข้ามโต๊ะเข้ามาตบแต่งรินรดา แต่ทว่า— *พรึบ!* ร่างสูงใหญ่ของร้อยเอกศิลาเคลื่อนกายเข้ามาขวางกั้นราวกับกำแพงเหล็ก มือแกร่งคว้าข้อมือของป้าสะใภ้ไว้ได้ทันก่อนจะถึงตัวภรรยา แรงบีบที่พอเหมาะพอเจาะทำให้ป้าสะใภ้ต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวดโดยไม่ต้องใช้ความรุนแรงแม้แต่น้อย "กรุณารักษามารยาทในห้องพิจารณาคดีด้วยครับ คุณป้า" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงไม่กี่คำ แต่นายทหารหนุ่มแผ่รังสีความกดดันออกมาจนคนทั้งห้องต้องกลืนน้ำลายฝืดคอ ศิลากวาดสายตาดุจพญาอินทรีมองไปยังทุกคนในตระกูลนั้น "ถ้าใครยังกล้าแตะต้องภรรยาผมแม้แต่ปลายนิ้ว อย่าหาว่าผมไม่เตือนเรื่องคดีหมิ่นประมาทและการข่มขู่พยาน" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเธอบ่งบอกถึงความอุ่นใจอย่างที่สุด เคมีระหว่างเชฟสาวผู้สตรองกับนายทหารสายเปย์ผู้เงียบขรึมแต่ปกป้องเธอได้เสมอคนนี้ ทำให้บรรยากาศการสู้รบในชั้นศาลที่ควรจะเคร่งเครียด กลับอบอวลไปด้วยความมั่นคงทางความรู้สึกอย่างประหลาด "ศาลขอสั่งพักการพิจารณาคดีเป็นเวลาสิบหนาที เพื่อให้ฝ่ายจำเลยได้ปรึกษาทนายความส่วนตัว... ผู้พิพากษาเคาะค้อนลงบนโต๊ะ *ปัง!*" รินรดาลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม เธอเก็บเอกสารทั้งหมดใส่กระเป๋าอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปมองหน้าญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อที่ตอนนี้ทรุดตัวลงนั่งคอตกบนเก้าอี้ด้วยความสิ้นหวัง เกมนี้เธอไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่เธอมาเพื่อทวงคืนทุกสิ่งที่ควรจะเป็นของเธอและพ่อกลับคืนมาทั้งหมด หลังเสร็จสิ้นกระบวนการเบื้องต้นในภาคเช้า รินรดาและศิลาก็เดินทางกลับมายังร้านอาหารออร์แกนิกของเธอ ทว่าทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถ กลิ่นหอมเย้ายวนใจของเครื่องเทศและเนื้อย่างรมควันก็ลอยมาแตะจมูก ทะลักออกมาจากห้องครัวด้านหลังจนผู้กองหนุ่มถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "กลิ่นอะไรเนี่ย?" ศิลาเลิกคิ้วมองภรรยาด้วยความแปลกใจ รินรดายิ้มกริ่ม ดวงตาพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "ของขวัญฉลองชัยชนะรอบแรกของเรายังไงล่ะคะ... เอ๊ย ครับ!" เธอยิ้มแก้เขินเมื่อเผลอหลุดปากพูดคำเดิมซ้ำอีกรอบ "วันนี้ฉันแอบเข้าไปเก็บสมุนไพรหายากใน 'สวนป่ามหาเสน่ห์' มาตุ๋นกับเนื้อแกะออร์แกนิก ใช้เวลาเคี่ยวไฟอ่อนข้ามคืนจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก" ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ—ทนายความฝ่ายตรงข้ามที่เพิ่งแพ้คดีไปหมาดๆ เดินดุ่มๆ เข้ามาพร้อมกับใบหน้าซีดเซียวและถุงกระดาษแบรนด์เนมใบใหญ่ในมือ "คุณรินรดา... ผม... ผมมีข้อเสนอใหม่" ทนายความหนุ่มกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ขณะที่สายตาของเขากลับเหลือบมองไปยังหม้อดินเผาบนเคาน์เตอร์ที่ส่งควันกรุ่นและกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วร้าน จนแทบจะลืมจุดประสงค์ที่ตัวเองเดินเข้ามาด้วยซ้ำ ศิลาก้าวเข้ามาบังหน้าภรรรยาโดยอัตโนมัติ มือหนาวางทับบนไหล่บางเบา พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบคม "ถ้าจะมาพูดเรื่องถอนฟ้อง เชิญกลับไปครับ เพราะทางเราไม่รับข้อเสนอใดๆ ทั้งสิ้น... นอกจากพวกคุณจะคายสมบัติทั้งหมดที่โกงไปคืนมาให้หมด" ทนายความหน้าเสีย แต่ก่อนที่เขาจะทันได้อ้าปากเถียง เสียงท้องของเขากลับส่งเสียงร้องโครกคราญออกมาดังลั่นร้านท่ามกลางความเงียบงัน กลิ่นหอมเข้มข้นของซุปเนื้อตุ๋นสมุนไพรป่าที่รินรดาเพิ่งเปิดฝาหม้อออกเมื่อครู่ กำลังทำลายสติสัมปชัญญะของทุกคนในรัศมีสิบเมตรจนแทบสิ้นซาก รินรดาตักน้ำซุปร้อนๆ สีอำพันใสใส่ชามเซรามิกเนื้อดี โรยด้วยผักชีฝรั่งซอยและพริกไทยดำป่นใหม่ๆ ควันร้อนพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมของเครื่องเทศที่ลอยไปแตะจมูกทนายความหนุ่มจนเขาถึงกับกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ ขาทั้งสองข้างก้าวเข้ามาหาเคาน์เตอร์โดยอัตโนมัติราวกับถูกสะกดจิต "อยากลองชิมดูสักคำไหมล่ะคะ... เอ่อ... ครับ?" รินรดาเลิกคิ้วถามด้วยรอยยิ้มพิมใจที่ซ่อนความร้ายกาจไว้เต็มเปี่ยม "แต่เกรงใจจัง เมนูนี้ฉันตั้งใจทำไว้ให้สามีฉลองชัยชนะโดยเฉพาะ... ส่วนคุณ ถ้าอยากกินล่ะก็ คงต้องรอให้ลูกความของคุณเซ็นเอกสารโอนที่ดินคืนให้หมดเสียก่อน ถึงจะพอมีสิทธิ์ได้กลิ่นน้ำซุปก้นหม้อนะ" ทนายความหนุ่มหน้าซีดเผือกสลับกับแดงก่ำด้วยความอับอาย ขณะที่ศิลายกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ มือหนายื่นออกไปโอบเอวบางของภรรยาเข้ามาใกล้ พร้อมกับก้มลงกระซิบเบาๆ ข้างใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่ทำเอารินรดาหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ "เมียผมทั้งฉลาด ทั้งทำอาหารเก่งแบบนี้... สงสัยคดีนี้คงไม่ต้องรอถึงศาลฎีกา ฝ่ายโน้นคงยอมจำนนเพราะความหิวตายเสียก่อนแน่ๆ เลยนะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของฟาร์มเมอร์สุขใจเสมอมานะครับ