คำเตือนจากนายทหาร

กลิ่นหอมเอียนของน้ำมันหมูเก่าและกลิ่นอับของสัญญาเงินกู้ปลอมๆ ยังติดอยู่ที่ปลายนิ้วของรินรดา เมื่อผู้กองศิลาก้าวเข้ามาในครัวหลังร้าน พร้อมกับถาดไม้ที่วางหม้อดินเผาเดือดปุดๆ ของซุปไก่ตุ๋นยาจีนส่งกลิ่นหอมรัญจวนใจ ทว่าแววตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกลับไม่มีความผ่อนคลายเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย "วางลงตรงนั้นก่อนเถอะครับศิลา คุณทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปสนามรบอีกแล้วนะ" รินรดาเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากการหั่นรากบัวสดๆ ที่เพิ่งเก็บมาจากมิติลับ เนื้อสัมผัสกรอบฉ่ำและสีขาวนวลสะท้อนแสงไฟในครัว เป็นวัตถุดิบชั้นเลิศที่จะเปลี่ยนมื้อค่ำนี้ให้กลายเป็นโอชะ "สนามรบยังคาดเด้าง่ายกว่าพวกเหลือบไรในตระกูลคุณครับริน" ศิลาวางถาดลงอย่างเบามือ ก่อนจะเดินเข้าไปประชิดด้านหลัง รวบเอวบางไว้ด้วยท่อนแขนแข็งแกร่งอย่างถือวิสาสะ แต่น้ำเสียงที่กระซิบข้างใบหูนั้นกลับจริงจังจนน่าใจหาย "ผมเพิ่งได้ข่าววงในมาจากสถานีตำรวจภูธร... อาของคุณกับป้าสะใภ้กำลังเดินเรื่องเอกสารแจ้งความเท็จเรื่องที่คุณลักขโมยโฉนดที่ดินและทรัพย์มรดก" มีดในมือของเชฟสาวชะงักกึก รินรดายกมุมปากขึ้นรอยยิ้มเยдя รัศมีไอเย็นแผ่ออกมาจากร่างราวกับเชฟมือฉมังผู้พร้อมจะแล่เนื้อเถือหนังปลาในขั้นตอนเดียว เธอวางมีดลง หันกลับมาเผชิญหน้ากับแผงอกกว้างของชายหนุ่มที่พร้อมจะเป็นเกราะกำบังให้เธอเสมอ "แจ้งความเท็จเหรอครับ? ช่างกล้าหาญเสียจริง ทั้งที่ชื่อในโฉนดแปลงนั้นเป็นชื่อของแม่ฉันตั้งแต่ก่อนพวกมันจะแต่งเข้าบ้านเสียอีก" ดวงตากลมโตฉายแวววาววับด้วยความกรุ่นโกรธแต่นิ่งสงบ "พวกมันคงคิดว่าฉันเป็นเด็กสาวซื่อๆ คนเดิมที่ยอมให้สูบเลือดสูบเนื้อจนหมดตัวสินะครับ" "พวกเขาไม่ได้แค่คิดจะเอาทรัพย์สินครับริน" ศิลาใช้ปลายนิ้วเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของเขา "แผนของพวกมันคือการใช้หมายจับกุมตัวคุณออกฉุกเฉินในช่วงเวลาที่ร้านกำลังเปิดบริการ เพื่อทำลายชื่อเสียงร้านออร์แกนิกของคุณให้ย่อยยับในชั่วข้ามคืน... และเมื่อคุณไม่มีทางสู้ พวกมันก็จะบังคับให้คุณเซ็นยกสิทธิ์ร้านนี้แลกกับการถอนแจ้งความ" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ครัวชั่วขณะ มีเพียงเสียงเดือดของซุปไก่ยาจีนที่ส่งเสียงปุดๆ ราวกับกำลังเดือดดาลแทนเจ้าของบ้าน รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในใจหวนนึกถึงแปลงผักออร์แกนิกในมิติลับและน้ำผึ้งป่าเดือนห้าที่เพิ่งเก็บเกี่ยวได้ การจะโค่นล้มคนพวกนี้ เธอไม่ต้องใช้กำลังเลยแม้แต่น้อย แค่ปล่อยให้ความโลภย้อนกลับมากลืนกินพวกมันเองก็เพียงพอแล้ว "ถ้าอย่างนั้น..." รินรดาแย้มยิ้มพราย รอยยิ้มที่ทำให้ผู้กองหนุ่มถึงกับใจกระตุก "เราก็ควรจะต้อนรับแขกไม่ เชิญกลุ่มนี้ให้สมเกียรติหน่อยดีไหมครับผู้กอง? ไหนๆ พวกเขาก็อุตส่าห์ลงทุนสร้างละครฉากใหญ่ให้เราชมแล้ว" ศิลากระตุกยิ้มมุมปาก ความดุดันแบบนายทหารฉายชัดในแวว "ผมจัดการประสานงานกับสารวัตรเจ้าของพื้นที่ไว้เรียบร้อยแล้วครับ ทุกอย่างอยู่ในกำมือเรา แค่รอให้ปลาติดเบ็ด... แต่ก่อนจะถึงเวลานั้น คุณต้องทานซุปนี่ก่อน หน้าคุณซีดหมดแล้วริน" เขาตักซุปไก่ตุ๋นร้อนๆ ใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบ กลิ่นหอมของโสมและเก๋ากี้ลอยฟุ้งกระตุ้นความหิว รินรดารับมาซดคำหนึ่ง ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย พร้อมๆ กับสมองที่ประมวลแผนการเอาคืนอย่างไร้ความปรานี ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลงท่ามกลางกลิ่นหอมของอาหารและไออุ่นจากชายหนุ่ม เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้นรัวเร็วผิดปกติ ตามด้วยเสียงทุบและเสียงโวยวายแหลมสูงของป้าสะใภ้ที่คุ้นเคยดีดังทะลุเข้ามาในความเงียบยามค่ำคืน "รินรดา! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! แกซ่อนตัวอยู่ในนั้นใช่ไหม อีหลานเนรคุณ! ตำรวจมากับฉันแล้ว เตรียมตัวติดคุกหัวโตได้เลย!" ศิลาหันไปสบตากับรินรดา รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นพร้อมกันที่มุมปากของคนทั้งคู่ เกมกระดานตานี้... ฝ่ายที่กำลังจะเดินหมากตาจนตัวจริง หาใช่เชฟสาวเจ้าของร้านลับแห่งนี้ไม่ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของฟาร์มเมอร์สุขใจเสมอมานะครับ