แผนย้ายครอบครัวเข้าเมือง

"ถ้าพวกเราย้ายไปอยู่ในเมืองหลวงของมณฑล แล้วทิ้งบ้านหลังนี้ไว้ให้แม่สามีกับน้องสะใภ้จอมเปรตกลุ่มนั้นดูแลกันเอง สตรีแก่บ้านลู่คงได้อกแตกตายคาลานบ้านแน่ๆ ค่ะพี่ถิง" หลินซูหยินวางสมุดบัญชีเล่มหนาลงบนโต๊ะไม้เก่าเสียงดังปึง พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ฉาบด้วยความเจ้าเล่ห์อย่างงดงาม นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนตัวเลขยอดเงินออมที่เพิ่งจากการขายสมุนไพรและอาหารแปรรูปในตลาดมืดเมื่อวานนี้ ตัวเลขสามหลักที่ยาวเหยียดนั้นมากพอจะซื้อตึกแถวทำเลทองในตัวเมืองได้ถึงสองคูหาอย่างสบายๆ ลู่ถิงที่กำลังนั่งเหลาไม้ของเล่นให้ลูกแฝดเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบทอประกายอบอุ่นระคนตามใจภรรยา เขาวางมีดแกะสลักลงแล้วลุกขึ้นเดินมาโอบไหล่บางของภรรยาไว้ หลุบตามองตัวเลขในสมุดบัญชีแวบหนึ่งก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่มั่นคง "พี่ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ที่ไหนที่มีน้องหยินและลูก ที่นั่นคือบ้าน... อีกอย่าง ทางกองทัพเองก็กำลังจะอนุมัติเรื่องบ้านพักข้าราชการในเมืองให้พี่พอดี หากเราซื้อตึกแถวเพิ่มอีกสักห้องเพื่อเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตตามที่น้องวางแผนไว้ รับรองว่ากิจการของพวกเราต้องถูกกฎหมายและเติบโตจนพวกญาติที่ชอบสูบเลือดสูบเนื้อไม่มีวันตามทันแน่ค่ะ" คำว่า 'ค่ะ' ที่หลุดออกมาจากปากนายทหารร่างยักษ์ผู้เคร่งขรึม ทำให้ซูหยินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกคักออกมา นางเอี้ยวตัวไปหยิกเอวสามีเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว "แหม... เดี๋ยวนี้หัดพูดจาเอาใจภรรยาเก่งขึ้นนะพี่ถิง ระวังเถอะค่ะ เดี๋ยวเป่าเป๋ามาเห็นเข้าจะล้อเอา" "หม่าม้า... ปะป๊า... กลิ่นหอมอะไรหรอฮะ?" เสียงใสแจ๋วของเป่าเป๋าที่เพิ่งตื่นนอนดังขึ้น พร้อมกับร่างกลมป้อมในชุดเสื้อผ้าลายดอกไม้ที่วิ่งเตาะแตะเข้ามาซุกที่ชายกระโปรงของซูหยิน ตามด้วยเป่าเป้ยแฝดน้องขยี้ตาเดินตามมาติดๆ สองพี่น้องจมูกไวราวกับลูกสุนัข ได้กลิ่นหอมกรุ่นของซาลาเปาไส้หมูสับเห็ดหอมที่แม่ซูหยินแอบหยิบออกมาจากมิติลับเมื่อครู่ ซูหยินย่อตัวลงอุ้มลูกแฝดขึ้นมาหอมแก้มซ้ายแก้มขวาคนละฟุดฟิด กลิ่นแป้งเด็กหอมละมุนผสมกับกลิ่นไอน้ำอุ่นๆ จากเตาไฟทำให้หัวใจของอดีตนักโภชนาการสาวพองโต นี่แหละคือความสุขที่แท้จริงในยุค 80 สโลว์ไลฟ์ในชนบทได้มอบความสงบมามากพอแล้ว ถึงเวลาที่ครอบครัวตระกูลลู่จะต้องก้าวเข้าสู่สนามการค้าในเมืองใหญ่เพื่อกอบโกยความมั่งคั่งอย่างเต็มตัวเสียที "วันนี้แม่ทำซาลาเปาร้อนๆ กับนมถั่วเหลืองคั้นสดๆ ให้เด็กดีทานกันให้อิ่มท้องนะจ๊ะ เพราะพรุ่งนี้เช้าตรู่... พวกเราจะนั่งเกวียนเข้าเมืองกันแล้ว!" ซูหยินประกาศเสียงใส ดวงตากลมโตของเป่าเป๋าและเป่าเป้ยเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น การเข้าเมืองสำหรับเด็กวัยสามขวบหมายถึงขนมอร่อยๆ และของเล่นแปลกตา ตกดึกของคืนนั้น ภายในบ้านเรือนไทยประยุกต์หลังเก่าที่เงียบสงบ ความจริงอันน่าตกใจก็มาเคาะประตูบ้าน เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังรัวและหยาบคายราวกับจะพังลงมา ทำให้ลู่ถิงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ปัง! ปัง! ปัง! "ลู่ถิง! นังสะใภ้ตัวดี! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกแกซ่อนเงินไว้ในบ้านคายออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีจอมเคี่ยวแผดดังลั่นทะลุความมืดเข้ามา พร้อมกับเสียงโวยวายของบรรดาญาติพี่น้องที่ยกโขยงกันมากลางดึกราวกับฝูงแร้งลง ซูหยินไม่ได้มีสีหน้าตกใจแม้แต่น้อย นางเพียงแต่เหยียดยิ้มเย็นชาที่มุมปาก วางตะเกียงลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น หันไปสบตากับลู่ถิงที่กำลังลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ดูท่าทาง... พวกเขาคงได้ข่าวเรื่องที่เราจะย้ายเข้าเมืองกันแล้วล่ะค่ะพี่ถิง" ซูหยินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยประกายตาดุดัน "ในเมื่อพวกเขารนหาที่เอง คืนนี้เรามาสะبรัน (สะสาง) บัญชีแค้นให้จบกันไปข้างหนึ่งเลยดีกว่าค่ะ" ลู่ถิงพยักหน้ารับช้าๆ แววตาของนายทหารหนุ่มฉายแววเย็นเยียบ "ตามใจน้องเลยค่ะ ใครกล้าแตะต้องภรรยาและลูกของพี่... คืนนี้พี่จะทำให้พวกมันจำไปจนวันตาย" เสียงประตูรั้วไม้กำลังจะพังลงในอีกไม่กี่อึดใจ ทว่าขณะที่ซูหยินกำลังจะก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับเหล่าญาติจอมสูบเลือดที่หน้าบ้านนั้นเอง เสียงเคาะประตูด้านหลังบ้านซึ่งไม่ควรจะมีใครมาในยามวิกาลก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเป็นจังหวะ... ก๊อก ก๊อก ก๊อก... พร้อมกับเงาร่างลึกลับของสตรีในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีดำสนิทที่แอบย่องเข้ามาทางแปลงผักหลังบ้าน พร้อมกับยื่นซองจดหมายสีแดงฉานที่มีตราประทับลับจากเมืองหลวงส่งให้ซูหยินผ่านช่องหน้าต่าง พร้อมกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "คุณนายลู่... รีบหนีไปเถอะค่ะ! คนที่พวกคุณกำลังจะไปซื้อตึกแถวด้วยในเมือง... เขาไม่ใช่คนธรรมดา และตอนนี้ 'เขา' กำลังตามล่าตัวคุณอยู่!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" มาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!