อำลาชนบท มุ่งสู่ยุคปฏิรูปเศรษฐกิจ

เสียงสะท้อนของระฆังสถานีรถไฟดังก้องกังวาน บดบังเสียงโวยวายและคราบน้ำตาจอมปลอมของแม่สามีและเหล่าญาติพี่น้องตระกูลลู่ที่พากันมาส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนอยู่ที่ชานชาลาได้อย่างหมดจด ใบหน้าของป้าสะใภ้ใหญ่บิดเบี้ยวด้วยความริษยา ขณะพยายามชะเง้อมองกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่หลินซูหยินสะพายอยู่ "ซูหยิน เจ้าสะใภ้ตัวดี! คิดจะหนีไปเสวยสุขในเมืองหลวงแล้วทิ้งหนี้สินกองโตไว้ให้ทางนี้อย่างนั้นรึ? ไหนล่ะเงินเก็บที่เจ้าซ่อนไว้ เอาออกมาแบ่งกันเสียดีๆ!" เสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีดังทะลุเสียงหวูดรถไฟที่กำลังพ่นควันสีเทาทึบออกมาต้อนรับผู้โดยสาร หลินซูหยินปรายตามองหญิงแก่จอมสูบเลือดสูบเนื้อด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก นางไม่ได้ปริปากต่อความยาวสาวความยืดให้เสียเวลาอันมีค่า มือเรียวบางตบเบาๆ ลงบนกระเป๋าผ้าใบหนาที่บรรจุสมบัติและเงินสดจากการค้าขายในมิติลับ ซึ่งปลอดภัยจากการถูกปล้นชิงอย่างแน่นอนแล้ว "เงินของข้า หามาด้วยหยาดเหงื่อและความสามารถของตนเองค่ะ ถ้าอยากได้นัก ไฉนไม่ลองไปหาทางทำมาหากินเองดูเล่า? มัวแต่นั่งแบมือขอคนอื่น ระวังบั้นปลายชีวิตแม้แต่โลงศพก็ยังไม่มีใครหามให้นะคะ" คำพูดราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ทำให้แม่สามีถึงกับหน้าเขียวคล้ำ อ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก ได้แต่ชี้หน้าสั่นเทาด้วยความแค้นเคือง ทว่าไร้ซึ่งความกล้าที่จะพุ่งเข้ามาหาเรื่องเหมือนเก่า ในวินาทีนั้นเอง อ้อมแขนแข็งแกร่งและอบอุ่นของลู่ถิงก็โอบกอดเข้ามาทางด้านหลัง ร่างสูงใหญ่ของสามีทหารหนุ่มยืนหยัดเป็นโล่กำบังอันมั่นคงให้ภรรยาและลูกแฝด เขาไม่ได้กล่าวคำหยาบคายสักคำ แต่แววตาดุดั่งพญาอินทรีย์ที่กวาดมองไปยังญาติผู้พี่และมารดา กลับทำให้ทุกคนต้องถอยกรูดโดยอัตโนมัติ "ภรรยาและลูกของผม ผมดูแลเองได้ดีกว่าอยู่ที่นี่แน่ครับ และต่อจากนี้... ทางใครทางมัน" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของลู่ถิงเอ่ยขึ้นอย่างเด็ดขาด ก่อนจะหันมาประคับประคองซูหยินและลูกแฝดก้าวขึ้นบันไดรถไฟท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาของคนทั้งหมู่บ้าน เป่าเปาและเป่าเป้ยในชุดเสื้อผ้าเนื้อดีที่ซูหยินแอบหยิบออกมาจากมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ต ต่างพากันซบหน้าลงกับไหล่กว้างของบิดาอย่างปลอดภัย เด็กน้อยทั้งสองถือซาลาเปาไส้หมูสับร้อนๆ คนละลูก กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งนุ่มๆ และน้ำซุปชุ่มฉ่ำลอยฟุ้งไปทั่วโบกี้รถไฟชั้นสองที่ค่อนข้างสะอาดสะอ้าน "ท่านแม่คะ... ในเมืองมีไก่ทอดชิ้นโตๆ ให้เป่าเป้ยกินอีกไหมคะ?" เสียงใสแจ๋วเอ่ยถามขณะเคี้ยวซาลาเปาตุ้ยๆ ซูหยินยิ้มละมุน ลูบศีรษะลูกสาวตัวน้อยด้วยความรักใคร่ "มีสิคะลูก ทั้งไก่ทอดหอมกรุ่น ขนมเค้กเนื้อนุ่ม และทุกอย่างที่ลูกอยากกิน แม่สัญญาว่าจะสร้างชีวิตที่ดีที่สุดให้พวกเราในเมืองใหญ่ค่ะ" รถไฟสายมุ่งสู่เขตเศรษฐกิจพิเศษเริ่มเคลื่อนตัวออกจากชานชาลา ช้าๆ แต่ทว่ามั่นคง ทัศนียภาพชนบทอันแห้งแล้งและผู้คนใจแคบค่อยๆ ถอยร่นหายไปเบื้องหลัง แทนที่ด้วยผืนป่าและทุ่งนาที่กำลังเปลี่ยนผ่านเข้าสู่ยุคสมัยใหม่แห่งการปฏิรูป ลู่ถิงนั่งลงเคียงข้างภรรยา มือหนาเอื้อมมาเช็ดคราบแป้งที่มุมปากให้ซูหยินอย่างอ่อนโยน แววตาคมกริบฉายประกายความรักลึกซึ้งและคำมั่นสัญญาที่ไร้คำพูด "เหนื่อยไหมซูหยิน? ต่อไปนี้... ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำให้คุณต้องลำบากใจอีกเด็ดขาด" ซูหยินซบศีรษะลงบนไหล่กว้างของสามี สูดกลิ่นอายความอบอุ่นที่คุ้นเคย หัวใจพองโตด้วยความสุขและความตื่นเต้นกับอนาคตที่กำลังรออยู่เบื้องหน้า ยุค 80 แห่งโอกาสและความมั่งคั่งกำลังอ้าแขนรับพวกเขาทั้งครอบครัวแล้ว! ทว่า... ในขณะที่รถไฟกำลังวิ่งผ่านอุโมงค์มืดทึบช่วงรอยต่อระหว่างเขตจังหวัด จู่ๆ ประตูเชื่อมโบกี้ด้านหลังก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายแปลกหน้าในชุดสูทสากลเรียบร้อย ทว่าแววตากลับซ่อนความลับบางอย่างไว้ภายใต้กรอบแว่นสีทอง เขาก้าวตรงมาหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะของครอบครัวลู่ ก่อนจะวางนามบัตรสีทองหรูหราลงตรงหน้าซูหยินพร้อมรอยยิ้มปริศนา "คุณลู่... คุณซูหยิน ยินดีต้อนรับสู่เมืองหลวงครับ... ดูเหมือนว่าสินค้า 'ปริศนา' ที่คุณซูหยินซ่อนไว้ในมิติ จะเป็นที่ต้องการของคนระดับสูงในกระทรวงเศรษฐกิจเสียแล้วล่ะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" มาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!