ข้าวผัดรถไฟหอมกรุ่นมัดใจสามี

"ถ้าสะใภ้ใหญ่บ้านลู่คิดจะกินข้าวขาวกับเนื้อหมูสามชั้นกันตามลำพังสองผัวเมียโดยไม่แบ่งปันพ่อแม่ผู้เฒ่า เกรงว่าศีลธรรมของคนในหมู่บ้านเราคงต้องถูกชะล้างด้วยน้ำลายจนหมดสิ้นแล้วกระมัง!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของป้าสะใภ้รองจ้าว ดังแหวขึ้นมาทันทีที่ผลักประตูรั้วไม้ไผ่เข้ามาอย่างไร้มารยาท ตามติดมาด้วยร่างท้วมๆ ของแม่สามีจอมเคี่ยวที่เชิดหน้าชูคอทำท่าทางราวกับเจ้าสำนักผู้ถือครองความถูกต้องแห่งยุคสมัย ซูหยินไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือลนลานแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่กำลังถือทัพพีไม้ผัดข้าวอยู่ในครัวยังคงนิ่งสงบ เธอวางทัพพีลงช้าๆ หันกลับมามองแขกไม่ได้รับเชิญทั้งสองด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันชัดเจน "โอ้... ลมอะไรหอบป้าสะใภ้รองกับแม่มาถึงเรือนของฉันได้ล่ะคะนี่? หรือว่าจมูกของพวกท่านจะไวต่อกลิ่นเนื้อหมูเสียยิ่งกว่าสุนัขพันธุ์ดีเสียอีก ถึงได้รู้ว่าบ้านเรากำลังทำอาหารดีๆ กินกัน" น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงด้วยเข็มพิษเอ่ยขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า ทำให้แม่สามีถึงกับหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธ "นังตัวดี! ปากคอเราะร้ายขึ้นทุกวันนะหลินซูหยิน! นั่นไม่ใช่ของเธอคนเดียว มันเป็นทรัพยากรของครอบครัวลู่! ลูกชายฉันเป็นทหารส่งเงินมาให้... แกมีสิทธิ์อะไรมาแอบกินของดีๆ ลับหลังพวกฉัน!" แม่สามีตบโต๊ะเสียงดังลั่นจนถ้วยชามสั่นสะเทือน เป่าเปาและเป่าเป้ยที่กำลังนั่งรอความอร่อยอยู่ข้างเตาถึงกับสะดุ้งโหยง โผเข้ากอดขาแม่ด้วยความหวาดกลัว ซูหยินก้าวออกมายืนบังลูกแฝดไว้ รัศมีเยือกเย็นและทรงอำนาจแผ่ออกมาจากร่างของอดีตนักโภชนาการมือหนึ่งจนคนแก่ทั้งสองชะงักไปวูบหนึ่ง "เงินเดือนของลู่ถิง เป็นเงินที่เขาเอาชีวิตไปแลกมาในกองทัพค่ะ ไม่ใช่เงินบำเหน็จบำนาญของใครหน้าไหนในตระกูลลู่ที่จะมาแบมือขอส่วนบุญได้ตามอำเภอใจ และที่สำคัญ..." ซูหยินก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว สายตากดดันจนอีกฝ่ายต้องถอยหลัง "ถ้าพวกท่านยังกล้าส่งเสียงโง่ๆ รบกวนเวลาอาหารของสามีฉัน... อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" "เธอ... แกมันสะใภ้อกตัญญู!" "พอได้แล้วครับ!" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง ลู่ถิงที่เพิ่งเดินกลับมาจากแปลงนา ก้าวเข้ามาในครัวด้วยใบหน้าเรียบตึง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าทหารสีเขียวเข้มแผ่ไอเย็นเยียบออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที เขาไม่ได้มองหน้าแม่หรือป้าสะใภ้ด้วยซ้ำ สายตาคมกริบทอดมองเพียงภรรยาและลูกน้อยด้วยความห่วงใย ก่อนจะตวัดกลับไปมองผู้มาเยือนทั้งสองด้วยแววตาดุจพญามาร "แม่ครับ... นี่คือเรือนของผม เงินทุกหยาดหยดที่ผมใช้ซื้อข้าวของเหล่านี้ มาจากหยาดเหงื่อของผมและภรรยา ถ้าพวกท่านยังไม่เลิกนิสัยเที่ยวมาปล้นชิงข้าวของในบ้านผม... อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจฐานะลูกชายก็แล้วกัน" น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาดราวกับคมมีด ทำให้แม่สามีถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางรู้ดีว่าบุตรชายคนนี้พูดคำไหนคำนั้น ยิ่งพักหลังมานี้ลู่ถิงแสดงออกชัดเจนว่าปกป้องภรรยาแค่ไหน นางจึงทำได้เพียงฮึดฮัดกระทืบเท้าแล้วลากป้าสะใภ้รองออกไปจากบ้านอย่างจำยอม ท่ามกลางเสียงสาปแช่งเบาๆ ที่ไล่หลังมา เมื่อความวุ่นวายผ่านพ้นไป บรรยากาศอบอุ่นจึงกลับคืนมาอีกครั้ง ซูหยินระบายลมหายใจยาวเหยียด ก่อนจะหันไปสบตากับสามีที่ยืนมองเธออยู่ รอยยิ้มอ่อนโยนผุดขึ้นบนใบหน้าคมคายของลู่ถิง เขายื่นมือมาลูบกลุ่มผมนุ่มของภรรยาเบาๆ "เหนื่อยหน่อยนะหยินหยิน" "ไม่เหนื่อยเลยค่ะ ถ้าได้เห็นหน้าคุณสามีกับลูกๆ" ซูหยินยิ้มหวาน ก่อนจะหันไปจัดการกับกระทะเหล็กตรงหน้าต่อ "เอาล่ะค่ะ วันนี้ฉันจะทำให้คุณกินเมนูพิเศษที่คุณไม่เคยลิ้มลองที่ไหนมาก่อนแน่ๆ" ในมิติลับ ซูหยินแอบหยิบข้าวสวยหอมมะลิเก่าที่หุงจนเม็ดเรียงตัวสวยเงางาม ข้าวชนิดนี้ผ่านการเก็บรักษาด้วยอุณหภูมิที่เหมาะสม เม็ดข้าวมีความเหนียวนุ่มและกลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์ นำมาพักไว้จนเย็นสนิท เพื่อให้เวลาผัดเม็ดข้าวจะไม่เกาะติดกันเป็นก้อน ตามด้วยกุ้งแม่น้ำตัวโตเนื้อแน่นสีส้มอมชมพูที่เธอแอบเอามาจากซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติลับ ปอกเปลือกผ่าหลังดึงเส้นดำออกอย่างประณีต หมักด้วยเกลือทะเลเล็กน้อยและเหล้าจีนชั้นดีเพื่อให้เนื้อกุ้งเด้งสู้ฟัน และที่ขาดไม่ได้คือ "ไข่ไก่สดอนามัย" สีทองอร่าม ที่จะเคลือบเม็ดข้าวทุกเม็ดให้กลายเป็นสีทองสมชื่อเมนู ซูหยินจุดเตาไฟฟืนให้ลุกโชน ตั้งกระทะเหล็กใบเก่งจนร้อนจัด เทน้ำมันหมูเจียวหอมๆ ลงไปเล็กน้อย เสียง "ฉู่..." ดังสนั่นพร้อมกับกลิ่นหอมของมันหมูที่ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัว เธอนำไข่ไก่ตีจนเข้ากันดีเทลงไปในกระทะร้อนๆ ใช้ตะหลิวคนอย่างรวดเร็วจนไข่ฟูเนียนเป็นสีเหลืองทองราวกับแพรไหม จากนั้นจึงใส่เนื้อกุ้งลงไปผัดคลุกเคล้าจนส่งกลิ่นหอมหวานของเนื้อกุ้งสุกกำลังดี เนื้อกุ้งเปลี่ยนเป็นสีส้มสดใสน่ารับประทาน ขั้นตอนสำคัญมาถึงแล้ว... ซูหยินเทข้าวสวยเย็นลงไปในกระทะ เสียงกระทบกันของเม็ดข้าวและกระทะเหล็กดังระรัว มือเรียวตวัดตะหลิวผัดกลับไปมาอย่างคล่องแคล่วและเป็นจังหวะ เม็ดข้าวทุกเม็ดเคลือบด้วยไข่สีทองและน้ำมันหมูจนเป็นประกายระยิบระยับ เติมเกลือสมุทร พริกไทยขาวป่นละเอียด และต้นหอมซอยสีเขียวสดเพิ่มสีสัน กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวผัดกุ้งไข่ทองคำพวยพุ่งทะลุออกไปนอกหน้าต่าง กระจายไปทั่วบริเวณบ้าน จนใครที่ได้กลิ่นต่างก็ต้องกลืนน้ำลาย ซูหยินตักข้าวผัดร้อนๆ ใส่จานกระเบื้องเคลือบสีขาวลายคราม จัดเรียงเนื้อกุ้งตัวโตไว้ด้านบนอย่างสวยงาม โรยด้วยผักชีเล็กน้อยเพื่อตัดเลี่ยน สีสันของจานนี้ช่างเย้ายวนใจเสียเหลือเกิน เธอยกจานข้าวผัดวางลงตรงหน้าลู่ถิงที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร พร้อมกับส่งตะเกียบให้ "ข้าวผัดกุ้งไข่ทองคำค่ะ... ลองชิมดูสิคะคุณสามี ว่าถูกปากทหารกล้าอย่างคุณไหม" ลู่ถิงมองจานตรงหน้าด้วยความทึ่ง กลิ่นหอมหวนที่ลอยเข้าจมูกปลุกความหิวโหยในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบเม็ดข้าวสีทองอร่ามพร้อมกับเนื้อกุ้งชิ้นโตเข้าปากเป็นคำแรก วินาทีที่ข้าวผัดสัมผัสกับปลายลิ้น ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มก็เบิกกว้างขึ้นทันที! สัมผัสแรกคือความนุ่มหนึบของเม็ดข้าวที่ไม่แข็งและไม่เละจนเกินไป รสชาติความหวานตามธรรมชาติของข้าวผสมผสานกับความมันกลมกล่อมของไข่เคลือบผิวได้อย่างลงตัว ตามด้วยเนื้อกุ้งที่เด้งสู้ฟัน แตกซ่านรสชาติความหวานฉ่ำของกุ้งสดในโพรงปาก กลิ่นหอมของพริกไทยขาวและต้นหอมช่วยชูรสให้กลมกล่อมลึกล้ำโดยไม่ต้องปรุงแต่งอะไรเพิ่มเติมน มันคือความอร่อยระดับภัตตาคารหรู... ไม่สิ อร่อยยิ่งกว่าอาหารฝีมือเชฟหลวงในเมืองหลวงเสียอีก! ลู่ถิงนิ่งงันไปชั่วขณะ สมองของชายหนุ่มขาวโพลน ลืมสิ้นทุกความเหน็ดเหนื่อยจากการฝึกทหาร ลืมแม้กระทั่งบรรยากาศรอบตัว เขารีบคีบคำที่สองเข้าปากอย่างลืมตัว ดวงตาคมเข้มทอประกายระยิบระยับด้วยความทึ่งและซาบซึ้งใจ อาหารฝีมือภรรยาคนนี้... อร่อยจนทำให้เขารู้สึกว่าโลกใบนี้ช่างงดงามเหลือเกิน และเขาก็ไม่มีวันลืมรสชาตินี้ไปได้ชั่วชีวิต ซูหยินยืนกอดอกอมยิ้มมองปฏิกิริยาของสามีอย่างพึงพอใจ แต่ทว่า... ในจังหวะที่ลู่ถิงกำลังจะตักคำที่สามเข้าปากนั้นเอง *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรง ตามมาด้วยเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของเพื่อนบ้านผู้คุ้นเคย ที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของซูหยินแข็งค้างไปทันที "ผู้กองลู่! ซูหยิน!แย่แล้ว! ทางกองพลส่งคนมารับตัวด่วน! บอกว่ามี 'แขกสำคัญ' จากเมืองหลวงเดินทางมาถึงค่ายทหารแล้ว และเขา... กำลังมุ่งหน้ามาที่บ้านของพวกเธอตอนนี้เลย!" [ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ/ค่ะ - หลินฮวายุคปฏิรูป]