เผชิญหน้ากันครั้งแรกหลังทะลุมิติ

ควันสีขาวนวลพวยพุ่งขึ้นประสานกับกลิ่นหอมหววนของน้ำตาลเคี่ยวกับซีอิ๊วหมักโบราณ ลอยฟุ้งกระจายอบอวลไปทั่วบริเวณกระท่อมปลายนาอันทรุดโทรม กลิ่นหอมเย้ายวนใจของหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่เคี่ยวจนเนื้อนุ่มเปื่อยละลายในปาก ช่างเป็นกลิ่นที่ทรงพลังเสียจนสามารถปลุกคนให้ตื่นจากภวังค์ความเหนื่อยล้าได้ในพริบตาเดียว หลินซูหยินยืนอยู่หน้าเตาฟืนขนาดเล็ก แววตาคมกริบฉายแววพึงพอใจขณะใช้ทัพพีไม้คนหมูในหม้อดินเผาอย่างระมัดระวัง บนใบหน้าผุดผ่องไร้เครื่องสำอางแต่กลับงดงามเปล่งปลั่งตามธรรมชาติ มีรอยเปื้อนเขม่าจางๆ เล็กน้อย ยิ่งขับเน้นให้ดวงหน้าหวานหยาดเยิ้มดูมีชีวิตชีวาขึ้นไปอีก มือเรียวบางตักน้ำซุปชิมรสชาติเล็กน้อยก่อนจะพึงยิ้มออกมาบางเบา รสชาติกลมกล่อมเค็มหวานกำลังพอดี—นี่แหละคืออาวุธชิ้นแรกที่จะใช้ตบหน้าพวกญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อในตระกูลลู่ให้หน้าชาไปตามๆ กัน หลังจากที่พวกมันส่งเสียงโวยวายอยากกินหมูตุ๋นนักหนา งั้นวันนี้เธอก็จะจัดให้อย่างสาสม! "แม่จ๋า... กลิ่นหอมจังเลยจ่ะ เป่าเปาหิวท้องกิ่วหมดแล้วนะ" เสียงเล็กใสแจ๋วของเด็กชายตัวกลมดังขึ้น พร้อมกับมือป้อมๆ ที่ดึงชายเสื้อกั๊กของมารดาเบาๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับจ้องมองหม้อดินเผาไม่วางตา เคียงข้างกันนั้นคือเป่าเป้ย เด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังใช้มือปัดเศษฝุ่นออกจากชุดผ้าฝ้ายเก่าๆ ของตัวเอง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ด้วยความอยากอาหาร หลินซูหยินรีบวางทัพพีลงในทันที เธอย่อตัวลงโอบกอดลูกแฝดทั้งสองเข้าสู่อ้อมอกด้วยความรักใคร่อย่างสุดซึ้ง ผิวพรรณของเด็กทั้งสองในยามนี้ไม่ได้แห้งกร้านและผอมโซเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว แก้มทั้งสองข้างอ้วนท้วนเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด เนื่องจากซูหยินแอบนำสารอาหารและวัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตมาบำรุงลับๆ ทุกวัน ใครเล่าจะกล้าปล่อยให้ลูกน้อยของเธอต้องอดอยากปากแห้งท่ามกลางยุค 80 อันแร้นแค้นนี้ "อดใจรอก่อนนะเด็กดี เดี๋ยวแม่จะตักราดข้าวให้คนละชามโตๆ เลย วันนี้เราจะได้กินเนื้อหมูฉ่ำๆ จนพุงกางกันไปข้างหนึ่งเลยค่ะ" ซูหยินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาข้างแก้มของลูกสาวอย่างทะนุถนอม ทว่า ในจังหวะนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเดินแคบๆ ลัดเลาะผ่านทุ่งนามาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูกระท่อมที่เปิดอ้าซ่ารับลม ซูหยินชะงักมือเล็กน้อย เธอหันขวับไปมองผู้มาเยือนทันทีด้วยสัญชาตญาณระแวดระวังภัย เผื่อว่าจะเป็นพวกแม่สามีใจร้ายหรือป้าสะใภ้จอมหาเรื่องยกโขยงกันมาทวงของกินอีกรอบ แต่ทว่า ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึกไปชั่วขณะ ร่างสูงใหญ่สมส่วนในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ดูคุ้นตา ยืนนิ่งสนิทอยู่ตรงกรอบประตู แผงอกกว้างและไหล่ผผายเต็มไปด้วยพลังความเข้มแข็งแบบฉบับชายชาติทหาร ใบหน้าคมคายดั่งได้รับการแกะสลักอย่างประณีตคิ้วหนาคมเข้มจมูกโด่งเป็นสันคม และดวงตาคู่คมกริบที่มักจะฉายแววเยือกเย็นเด็ดขาดในยามอยู่ในค่ายทหาร ทว่าในวินาทีนี้... ดวงตาทั้งคู่กลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย จ้องมองมาที่ร่างของเธอและลูกแฝดด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกตะลึง งุนงง และระคนไปด้วยความประหลาดใจอย่างที่สุด นั่นคือ "ลู่ถิง"—สามีตามกฎหมายที่แต่งงานกันแล้วถูกส่งตัวกลับไปประจำการที่ค่ายทหารทางเหนือ ปล่อยให้เธอต้องเผชิญชะตากรรมเลี้ยงลูกแฝดตามลำพังท่ามกลางเสียงนินทาและรังแกของคนในหมู่บ้าน! ลู่ถิงยืนนิ่งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความกังวลใจมหาศาลที่ตีตรวนอยู่ในอกตลอดการเดินทางกลับบ้านนับร้อยลี่มลายหายไปในพริบตา เขานึกมาตลอดทางว่าภรรยาและลูกๆ อาจจะกำลังอดมื้อกินมื้อ ซูบผอมจนเหลือแต่กระดูก หรือไม่ก็คงกำลังร้องไห้ฟูมฟายเพราะทนความกดดันจากแม่และพี่ชายไม่ไหว แต่ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าเขานี้คืออะไรกัน?! กระท่อมปลายนาที่เคยสกปรกและอับชื้น บัดนี้กลับสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อหมูตุ๋นลอยตลบอบอวลชวนน้ำลายสอ ภรรยาของเขาที่เคยเนื้อตัวมอมแมมและหวาดกลัวผู้คน กลับยืนอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทีสง่างาม ผิวพรรณผุดผ่องเปล่งประกายราดรดด้วยออร่าของความมั่นใจ แถมลูกแฝดทั้งสองยังดูอ้วนท้วนสมบูรณ์ แก้มป่องจนน่าฟัด ชนิดที่เด็กในเมืองใหญ่ยังต้องอิจฉา! ความเงียบงันปกคลุมอยู่ชั่วอึดใจ ทั้งสองฝ่ายต่างจ้องมองกันผ่านม่านควันจางๆ ของหม้ออาหาร ลู่ถิงขยับริมฝีปากหนาเล็กน้อยราวกับจะเอ่ยคำพูดบางอย่างออกมา แต่เสียงนั้นกลับติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อซูหยินเป็นฝ่ายได้สติก่อน นางเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างประเมินสถานการณ์ ดวงตากลมโตประกายความเจ้าเล่ห์เล็กน้อยแต่นิ่งสงบเป็นที่สุด สามีผู้ซื่อสัตย์ที่เนื้อเรื่องในนิยายบรรยายไว้ว่า 'คลั่งรักเงียบๆ แต่ปากหนัก' ปรากฏตัวเร็วกว่ากำหนดถึงสามวันเต็ม! ซูหยินกวาดสายตามองสำรวจร่างสูงใหญ่ของสามีตั้งแต่หัวจรดเท้า สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความดุดันและบารมีที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา สมแล้วที่เป็นนายทหารระดับผู้กองที่ผ่านสนามรบมาจริงๆ ทว่าแววตาที่เขากำลังมองมาที่เธอนั้น... ไม่มีร่องรอยของความรังเกียจเดียดฉันท์เหมือนที่คนในครอบครัวตระกูลลู่ปฏิบัติกับเธอเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความลึกล้ำยากหยั่งถึงและความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้น "คุณ... กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?" หลินซูหยินเป็นฝ่ายเปิดปากทำลายความเงียบขึ้นก่อน น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่กังวานชัดเจน ไม่มีความหวาดกลัวหรือลนลานเจือปนแม้แต่น้อย ลู่ถิงยังคงนิ่งอึ้ง เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาในกระท่อมทีละก้าวอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝันที่ตื่นมาแล้วจะสลายหายไป สายตาคมกริบกวาดมองเครื่องเรือนที่จัดวางเป็นระเบียบ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าหวานละมุนของภรรยาที่กำลังส่งยิ้มบางๆ ให้เขาอย่างมีความหมาย "ฉัน... เพิ่งมาถึง" ลู่ถิงตอบเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเล็กน้อย ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นในอก ภรรยาตรงหน้าเขาคนนี้... ช่างดูแตกต่างจาก "หลินซูหยิน" คนเดิมที่เขาเคยจำได้ราวกับเป็นคนละคน นางเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ กลายเป็นหญิงสาวที่มีเสน่ห์เย้ายวนใจและเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างประหลาด ทว่า ก่อนที่ลู่ถิงจะได้เอ่ยถามไถ่เรื่องราวความเป็นมาทั้งหมด เสียงเคาะประตูรั้วไม้ไผ่ด้านนอกก็ดังขึ้นโครมคราม ตามด้วยเสียงแหลมสูงแสบแก้วหูที่ตะโกนแผดเสียงเข้ามาทันทีอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียง "นังตัวดีซูหยิน! กลิ่นหมูตุ๋นบ้านแกมันลอยไปถึงลานตากข้าวแล้วนะ! รู้จักแบ่งให้บ้านใหญ่กินก่อนสักชามสองชามหรือยังวะ? อย่าคิดว่าทำกินคนเดียวแล้วจะรอดพ้นสายตาฉันนะเฟ้ย!" เสียงนั้นคือเสียงของ "ป้าสะใภ้ใหญ่" ตัวแสบประจำตระกูลผู้ขึ้นชื่อเรื่องการรีดไถและหน้าด้านหน้าทนที่สุดในหมู่บ้าน! หลินซูหยินหรี่ตาลงรอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นที่มุมปากทันที นางหันกลับไปมองหน้าสามีที่เพิ่งก้าวเข้ามาในบ้านได้ไม่ถึงห้านาที ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเฉียบคมชนิดที่ทำเอาลู่ถิงถึงกับนัยน์ตาหดแคบลงด้วยความตกใจ "ดูท่าทางวันนี้... เราคงมีแขกไม่ได้รับเชิญมาร่วมโต๊ะอาหาร 'มื้อพิเศษ' ด้วยกันเสียแล้วล่ะค่ะคุณสามี" ขอขอบพระคุณคุณรี้ดทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" มาโดยตลอดนะคะ!