คืนแรกใต้ชายคาเดียวกัน

“แขกผู้ใหญ่ระดับนั้น… มาถึงหน้าประตูบ้านเราแล้วหรือคะ?” ซูหยินรีบวางตะหลิวที่เปื้อนคราบน้ำมันลงข้างกระทะ เสียงหัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองศึก ความตื่นตระหนกแล่นผ่านดวงตาเพียงชั่ววูบก่อนที่เธอจะปรับสีหน้าให้เรียบเฉยตามสัญชาตญาณนักสู้ ลู่ถิงที่ยืนอยู่ข้างกายกระชับมือที่สากระคายของเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยออกอย่างรวดเร็วราวกับจะบอกให้เธอวางใจ “อย่ากังวลไปเลยซูหยิน อยู่ข้างหลังผม” ลู่ถิงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่น แววตาของชายหนุ่มทอประกายเด็ดเดี่ยวในแบบฉบับของทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน เขาก้าวเท้าฉับๆ ไปที่ประตูไม้เก่าคร่ำคร่า สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเปิดต้อนรับแขกที่ไม่มีใครคาดคิด ชายสูงวัยในชุดเครื่องแบบที่ดูภูมิฐานแม้จะดูเรียบง่ายยืนเด่นตระหง่านอยู่หน้าบ้าน แววตาคมกริบของเขากวาดมองสำรวจทั่วบริเวณอย่างใจเย็น ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ซูหยินที่เดินตามหลังลู่ถิงมาติดๆ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำซุปกระดูกหมูที่เธอกำลังเคี่ยวค้างไว้ในมิติลับลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ กระตุ้นความรู้สึกอบอุ่นที่ตัดกับสถานการณ์อันตึงเครียดภายนอกได้อย่างประหลาด การสนทนาในคืนนั้นยาวนานและเต็มไปด้วยการหยั่งเชิง แม้ซูหยินจะสามารถจัดการมื้ออาหารต้อนรับแขกผู้สูงศักดิ์ได้อย่างไร้ที่ติด้วยวัตถุดิบคุณภาพดีจากมิติของเธอ แต่บรรยากาศภายใต้ชายคาบ้านพักนายทหารหลังน้อยกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กระทั่งแขกสำคัญจากเมืองหลวงจากไปในยามดึกสงัด เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความเหนื่อยล้าที่กัดกินไปทั่วทุกอณูขุมขน เป่าเปาและเป่าเป้ยหลับปุ๋ยไปนานแล้วบนเตียงเล็กในห้องข้างๆ สองสามีภรรยาที่แทบจะไม่ได้แตะต้องร่างกายกันเลยนับตั้งแต่วันที่เธอทะลุมิติมา กลับต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ทำให้ลมหายใจแทบหยุดชะงัก เมื่อลู่ถิงเดินเข้ามาในห้องนอนเล็กๆ ที่มีเตียงเตาเดียวเป็นที่พึ่งพิง “วันนี้... คุณเหนื่อยมากแล้ว ซูหยิน” ลู่ถิงเอ่ยขึ้นขณะปลดกระดุมเสื้อทหารออกอย่างเชื่องช้า แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดวูบไหวทำให้เงาร่างของเขาดูสูงใหญ่จนน่าหวั่นใจ ซูหยินรีบแทรกตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนหนา แกล้งหลับตาแน่นจนขนตาขยับไหว เธอได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของเขาเดินอ้อมมาที่เตียง ก่อนที่น้ำหนักตัวที่กดทับลงมาบนฟูกจะทำให้พื้นที่ข้างกายยุบตัวลง กลิ่นอายของผู้ชาย กลิ่นสบู่ก้อนราคาถูกผสมกับกลิ่นแดดจางๆ จากชุดทหารของเขาอบอวลอยู่รอบตัวเธอ ลู่ถิงนอนนิ่ง เกร็งตัวจนซูหยินสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวของกล้ามเนื้อต้นแขนที่พาดผ่านใกล้ๆ เธอ หัวใจของเขากำลังเต้นแรง... แรงเสียจนเธอนึกสงสัยว่าเขาจะแอบได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของเธอหรือไม่ “ซูหยิน...” เสียงกระซิบพร่าของเขาลอยผ่านความมืด “ผมรู้ว่าคุณยังไม่หลับ” เธอเม้มปากแน่น พยายามบังคับลมหายใจให้สม่ำเสมอ แกล้งทำเป็นละเมอพลิกตัวเข้าหาผนัง ทว่ามือหนาของลู่ถิงกลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ไม่ใช่การรั้งเพื่อครอบครอง แต่เป็นการจับยึดด้วยความทะนุถนอมอย่างที่สุด “ขอบคุณนะ” เขาเอ่ยแผ่วเบา “ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างผม... ในวันที่ทุกอย่างดูเหมือนจะพังทลาย” ความเย็นชาที่เธอเคยสร้างกำแพงไว้ดูเหมือนจะทลายลงในวินาทีนั้น ซูหยินลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืด เธอมองเห็นเพียงเค้าโครงใบหน้าคมสันของสามีในนามที่เริ่มจะกลายเป็นเจ้าของหัวใจเธอโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ—กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าที่ผสมผสานกับน้ำหอมในมิติลับ—ดูเหมือนจะทำให้สติสัมปชัญญะของลู่ถิงกระเจิดกระเจิง เขาขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน ทว่า ในขณะที่ความเงียบกำลังทำหน้าที่ของมันให้ลึกซึ้งที่สุด เสียงเคาะประตูบ้านก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะห้วงเวลาแห่งความโรแมนติกอย่างรุนแรง ลู่ถิงผงะลุกขึ้นนั่งทันที ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงดุดันดุจราชสีห์ที่ถูกปลุก “ผู้กองลู่! แย่แล้วครับ! ที่คลังเสบียงมีคนแอบลักลอบนำสินค้าล็อตใหญ่เข้าไปซ่อนไว้... แถมตราประทับบนหีบห่อพวกนั้น มันเป็นตราเดียวกับที่คุณเคยรายงานเรื่องการทุจริตไว้!” ลู่ถิงหันมามองซูหยิน ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่คาดเดาไม่ได้ ซูหยินรู้ทันทีว่าคืนนี้ความสงบสุขได้จบสิ้นลงแล้ว และสิ่งที่จะเผชิญหน้าในวันพรุ่งนี้อาจเป็นพายุครั้งใหญ่ที่กวาดล้างทุกความร่ำรวยและฐานะที่เธอเพิ่งสร้างมากับมือ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับซูหยินนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!