สามีกลายร่างเป็นทาสเมียสายเปย์

"สิบหยวนกับอีกห้าสิบเหมานี่... คือกำไรจากการขายขนมเปี๊ยะไส้ทะลักและหมูแผ่นปรุงรสในตลาดมืดเมื่อวานนี้ค่ะแม่" หลินซูหยินวางปึกธนบัตรเก่าๆ ลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบ เสียงตบกระดาษเบาๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องครัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของแป้งสาลีและน้ำตาลทรายแดง ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองร่างสูงใหญ่ของลู่ถิงที่ยืนนิ่งค้างอยู่หน้าเตาฟืน สามีหนุ่มของเธอกำลังถือตะหลิวไม้ค้างไว้กลางอากาศ ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยร่องรอยตากแดดตากลมตามประสาชายชาติทหารฉายแววตะลึงงันอย่างปิดไม่มิด ตั้งแต่ภรรยาตัวน้อยของเขาเปลี่ยนไป นางไม่เพียงแต่พลิกฟื้นฐานะครอบครัวที่เคยฝืดเคืองให้กลับมาร่ำรวยเงียบๆ ได้อย่างน่าอัศจรรย์ ทว่าฝีมือการค้าขายและการดูแลสองแฝดเป่าเปาเป่าเป้ยก็ยังเป็นเลิศจนเขาอดรู้สึกทึ่งไม่ได้ เด็กชายเป่าเปาและเด็กหญิงเป่าเป้ยที่นั่งเคี้ยวซาลาเปานมสดอยู่บนม้าตัวเตี้ยส่งเสียงหัวเราะคิกคัก ชอบใจที่เห็นท่านพ่อหน้าตาตื่นราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ "ท่านพี่... ท่านมองอะไรหรือคะ? เงินพวกนี้ยังไม่ใช่ทั้งหมดหรอกนะคะ ถ้าขยายกิจการหมักซีอิ๊วในมิติลับสำเร็จ ยอดขายเดือนนี้คงทะยานไปไกลกว่านี้อีกค่ะ" ซูหยินเอ่ยยิ้มๆ พลางยื่นมือไปหยิบผ้ากันเปื้อนมาผูกเอว ท่าทางคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงไม่มีความอ่อนแอของผู้หญิงยุคเจ็ดสิบให้เห็นแม้แต่น้อย ลู่ถิงสูดลมหายใจเข้าลึกจนอกกว้างขยาย เขาไม่ได้สนใจเงินสิบกว่าหยวนนั้นเลยแม้แต่น้อย ในยุคสมัยนี้เงินจำนวนดังกล่าวอาจมากพอจะซื้อแป้งได้หลายชั่ง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของนายทหารหนุ่มเต้นระรัวไม่ใช่ตัวเลขมูลค่า ทว่าคือความสามารถและความเด็ดเดี่ยวของหญิงสาวตรงหน้าต่างหาก หลายวันก่อน แม่สามีตัวแสบกับบรรดาญาติฝ่ายสามีเพิ่งจะบุกมาอาละวาดถึงหน้าบ้านหวังจะสูบเลือดสูบเนื้อตักตวงผลประโยชน์จากพวกเขา คิดหรือว่าคนอย่างหลินซูหยินจะยอมก้มหัวให้นางมารร้ายพวกนั้น? เพียงแค่คำพูดไม่กี่ประโยคพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่ตอกกลับไปจนหน้าชา ญาติพวกนั้นก็แทบจะวิ่งหนีหางจุกตูดแทบไม่ทัน ภาพเหตุการณ์เหล่านั้นยังคงวนเวียนอยู่ในความทรงจำของลู่ถิง ภรรยาของเขาไม่เพียงแต่ปกป้องลูกแฝดได้ดีเยี่ยม นางยังปกป้องศักดิ์ศรีของเขาในฐานะผู้นำครอบครัวได้อย่างหมดจดโดยที่เขาแทบไม่ต้องออกแรงขยับปากเลยด้วยซ้ำ "ซูหยิน..." ลู่ถิงวางตะหลิวลงในกระทะอย่างเบามือ เขาเดินสาวเท้ายาวๆ เข้ามาหยุดยืนตรงหน้าภรรยา ดวงตาคมกริบที่เคยใช้ตบะข่มขวัญศัตรูในค่ายทหารบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความเวทมนตร์บางอย่างที่ทำเอาซูหยินถึงกับใจสั่นระรัว "มีอะไรหรือคะ? หน้าฉันมีแป้งติดอยู่หรือไง" นางเอียงคอถามด้วยความสงสัย ลู่ถิงไม่ตอบคำถามทันที เขาสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านในสุดอย่างระมัดระวัง หยิบห่อผ้าสีดำเก่าๆ ออกมาห่อหนึ่ง ก่อนจะวางมันลงบนฝ่ามือของภรรยา น้ำหนักของมันหนักอึ้งกว่าเงินสิบหยวนเมื่อครู่หลายเท่าตัวนัก "นี่คืออะไรคะ?" ซูหยินเลิกคิ้วมอง "เงินเก็บทั้งหมดในชีวิตของพี่..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่นและจริงจัง ดวงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของซูหยินราวกับต้องการสาบานตน "เบี้ยเลี้ยงทหารที่พี่สะสมมาตลอดหลายปี เงินรางวัลจากการฝึกซ้อมรบ และเงินสำรองฉุกเฉินทั้งหมด... พี่มอบให้เธอ" ซูหยินกะพริบตาปริบๆ นางก้มลงเปิดห่อผ้าสีดำออกดู ปรากฏว่าเป็นธนบัตรปึกหนาและเหรียญเงินจำนวนมาก รวมมูลค่าแล้วน่าจะเกือบสองร้อยหยวน ซึ่งถือเป็นเงินก้อนโตมหาศาลสำหรับครอบครัวชนบทในยุค 80 นี้! "ท่านพี่... ท่านเอาเงินทั้งหมดให้ฉันดูแล แล้วถ้าเกิดวันหนึ่งฉันเอาเงินพวกนี้ไปใช้จนหมดเกลี้ยง หรือเอาไปลงทุนทำธุรกิจแล้วเจ๊งไม่เป็นท่า ท่านจะไม่เสียดายหรือคะ?" ซูหยินทดสอบถามด้วยแววתะเล้นปนหยหยอกล้อ นางอยากรู้ว่าสามีซื่อบื้อคนนี้จะมีความคิดเห็นอย่างไร ลู่ถิงแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนมุมปากหนา มือใหญ่เอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของภรรยาอย่างเบามือ ท่าทางอ่อนโยนเช่นนี้หากเพื่อนทหารในค่ายมาเห็นคงต้องตกใจจนอ้าปากค้างอย่างแน่นอน "ถ้าเธอเอาไปลงทุนแล้วเจ๊ง พี่ก็แค่กลับเข้าค่ายไปฝึกซ้อมรบแล้วหาเงินมาให้ใหม่..." ลู่ถิงเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนซูหยินได้กลิ่นอายบุรุษจางๆ และกลิ่นสบู่สะอาด "แต่อีกอย่าง... พี่เชื่อฟังน้องทุกอย่าง ตั้งแต่วันที่เราแต่งงานกันมา มีเรื่องไหนที่น้องตัดสินใจแล้วผิดพลาดบ้างล่ะ? เงินก้อนนี้ วางไว้กับพี่ก็เป็นแค่กระดาษไร้ค่า แต่อยู่ในมือของภรรยาที่เก่งกาจอย่างเธอ มันจะกลายเป็นรากฐานของครอบครัวเรา... พี่เชื่อใจเธอ หลินซูหยิน" คำพูดเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่นและจริงใจประดุจขุนเขา ทำเอาหัวใจดวงน้อยของนักโภชนาการสาวจากโลกอนาคตถึงกับกระตุกวูบ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วสรรพang กลิ่นอายความรักความอบอุ่นที่นางโหยหามาตลอดถูกเติมเต็มจนล้นปรี่ กลายเป็น "ทาสเมียสายเปย์" ตัวจริงเสียงจริงที่ยอมมอบทั้งชีวิตและทรัพย์สินให้อยู่ในกำมือของนางแต่โดยดี "พูดเพราะขนาดนี้... กลัวว่าฉันจะไม่ยอมทำอาหารอร่อยๆ ให้กินหรือไงคะ?" ซูหยินแกล้งทำเป็นค้อนใส่เบาๆ แต่รอยยิ้มกว้างที่หุบไม่มิดบนใบหน้ากลับฟ้องชัดเจนว่านางพึงพอใจแค่ไหน "ฮ่าๆๆๆ ถ้าได้กินฝีมือภรรยา ต่อให้ต้องยกสมบัติทั้งชีวิตให้พี่ก็ยินดี" ลู่ถิงหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี ทว่า ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องครัวกำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่นและเสียงหัวเราะของเด็กแฝด ทันใดนั้นเอง... *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังสนั่นหวั่นไหวราวกับมีคนจงใจจะพังมันให้พังครืนลงมา ตามมาด้วยเสียงแหลมปรี๊ดของหญิงวัยกลางคนผู้คุ้นเคยเป็นอย่างดี ซึ่งแผดเสียงแผดลั่นทะลุเข้ามาในบ้านจนทำลายความสงบสุขในพริบตา "อีสะใภ้ตัวดี! หลินซูหยิน! แกเปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เดียวนี้นะ! อย่าคิดว่าซ่อนตัวอยู่ข้างในแล้วจะรอด! แกกล้าดียังไงถึงบังอาจมาสั่งห้ามไม่ให้คนในตระกูลเราเหยียบย่างเข้ามาในบ้านหลังนี้อีก! วันนี้แกต้องชดใช้ค่าเสียหายมาให้หมด ไม่เช่นนั้นฉันจะแหกอกแกให้ดู!" เสียงโวยวายแหลมสูงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... แม่สามีจอมเคี่ยวที่พกพาความแค้นจากคราวก่อนกลับมาพร้อมกับกองกำลังญาติสนิทมิตรสหายกลุ่มใหญ่ที่ถือไม้และจอบเป็นอาวุธครบมือ! ลู่ถิงหุบยิ้มทันที รังสีอำมหิตและไอสังหารของนายทหารผู้ผ่านศึกสงครามพวยพุ่งออกจากร่างหนาในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบหันไปมองประตูหน้าบ้านด้วยแววตาดุดลานเยือกเย็น ทว่า หลินซูหยินกลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยርยอก นางเก็บปึกเงินในห่อผ้าลงในมิติลับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมาคว้าทัพพีไม้ในมือสามีแล้วตบเบาๆ ที่ไหล่เขา "ท่านพี่... ดูเหมือนวันนี้เราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาช่วยทดสอบ 'ความเชื่อฟัง' ของท่านเสียแล้วล่ะค่ะ... ออกไปต้อนรับพวกเขากันหน่อยดีกว่า!" ซูหยินก้าวเดินนำหน้าสามีออกไปด้วยท่าทางสง่างามดั่งพญาหงส์ โดยไม่รู้เลยว่า... ภายใต้ความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้นที่หน้าบ้าน มีเงาร่างปริศนาร่างหนึ่งกำลังแอบปีนกำแพงหลังบ้านเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มชวนขนลุก... และเงาร่างนั้น... ถือหีบไม้ใบเล็กที่สลักลวดลายประหลาดซึ่งซูหยินเคยเห็นมันในตำนานมิติลับเมื่อชาติที่แล้ว! [โปรดติดตามตอนต่อไป] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" มาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!