ประกาศกร้าว: ขอแยกบ้านเดี๋ยวนี้!

เอกสารสีน้ำตาลอ่อนในมือของเฒ่าแก่ซุนสั่นเทาเล็กน้อย สายตาของชาวบ้านนับสิบชีวิตที่เบียดเสียดกันอยู่หน้าสถานีคอมมูนต่างเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง เสียงอื้ออึงเซ็งแซ่ดังระงมราวกับรังแตนถูกไม้เขี่ย เมื่อข่าวใหญ่ระดับแผ่นดินสะเทือนขวัญแพร่สะพัดออกไปในชั่วพริบตา "นะ... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! คนจากเมืองหลวงถึงกับถือใบหย่าและพินัยกรรมมรดกมาตามหาแม่ลูกแฝดตระกูลลู่เชียวหรือ?" เสียงกระซิบกระซาบดังมาจากป้าข้างบ้านผู้ชอบสอดรู้สอดเห็นนางหนึ่ง ดวงตาของนางเป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็นระคนสมเพชเวทนา ขณะที่แม่สามีจอมเคี่ยวแห่งตระกูลลู่ถึงกับหน้าถอดสี ร่างอวบอ้วนสั่นสะท้านด้วยความตกใจปนความโลภที่พุ่งทะยานขึ้นมาถึงขีดสุดเมื่อได้ยินคำว่า 'มรดกชิ้นโต' หลินซูหยินยืนนิ่งสงบ นางไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ใบหน้ารูปไข่ยังคงเรียบเฉย แววตาคู่คมกวาดมองผู้คนที่กำลังรุมล้อมด้วยความรู้สึกเย้ยหยันอยู่ในที ในมิติลับของนางเวลานี้ อุปกรณ์การแพทย์และวัตถุดิบทำอาหารชั้นเลิศยังคงวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ ความอดทนของนางต่อครอบครัวสามีจอมสูบเลือดสูบเนื้อนี้ได้ขาดสะบั้นลงอย่างสมบูรณ์แล้ว "หลินซูหยิน! เธอยังจะมีหน้ามายืนนิ่งอยู่อีกรึ?" แม่สามีแผดเสียงแหลมสูงพุ่งแหวกฝูงชนเข้ามา มือหยาบกร้านพยายามจะพุ่งเข้ามากระชากแขนของนางด้วยความโกรธเกรี้ยว "สามีส่งเงินมาให้ไม่ขาดสาย แต่เธอแอบซ่อนเงินไว้ที่ไหน คายออกมาเดี๋ยวนี้! แล้วนี่ผู้ชายจากเมืองหลวงอะไรนั่นมันหมายความว่ายังไง เธอนอกใจลูกชายฉันไปมีคนอื่นแล้วใช่ไหม ถึงมีคนเอาใบหย่ามาให้ถึงที่นี่!" ซูหยินเบี่ยงตัวหลบสัมผัสอันน่ารังเกียจนั้นอย่างนิ่มนวล นางกวาดสายตาคมกริบมองแม่สามีผู้เห็นแก่ตัว ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของนางราบเรียบแต่ทรงพลังจนทุกคนรอบข้างต้องเงียบเสียงลงเพื่อฟัง "นอกใจหรือคะ? คุณแม่พูดจาระวังปากหน่อยนะคะ ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันตากหน้าทำนาหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน เลี้ยงดูลูกแฝดตาดำๆ ทั้งสองคนด้วยหยาดเหงื่อแรงงานของตัวเอง เงินที่พี่ลู่ถิงส่งมาแม้แต่สตางค์แดงเดียวคุณแม่ก็ผลาญไปกับการซื้อของฟุ่มเฟือยให้ลูกสาวคนโปรดของท่านจนหมดเกลี้ยง! แบบนี้ยังกล้ามาทวงบุญคุณกับฉันอีกหรือคะ?" คำพูดที่แทงใจดำทำเอาแม่สามีหน้าชาดิก อ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก ท่ามกลางเสียงฮือฮาของชาวบ้านที่เริ่มหันมาซุบซิบกันด้วยความจริงที่ถูกเปิดเผย แต่ซูหยินยังไม่หยุดแค่นั้น นางก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างระหงแผ่กลิ่นอายความเด็ดเดี่ยวออกมาอย่างชัดเจน นางหันไปสบตากับชายแปลกหน้าสวมสูทสากลดูมีฐานะผู้ถือเอกสารสำคัญคนนั้น ก่อนจะประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่ดังฟังชัดไปทั่วบริเวณ "ในเมื่อพวกท่านปฏิบัติกับฉันและลูกเหมือนไม่ใช่คน... วันนี้ต่อหน้าธารกำนัลทุกคน ฉัน—หลินซูหยิน ขอประกาศตรงนี้เลยนะคะว่า... ฉันขอแยกบ้าน! และขอทวงคืนทรัพย์สินทุกบาททุกสตางค์ที่สามีของฉันส่งมา รวมถึงสิทธิ์ในกองมรดกที่เป็นของพวกเราแม่ลูกแต่เพียงผู้เดียว!" สิ้นเสียงประกาศนั้น บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงหัวเราะเยาะเย้ยจะระเบิดออกมาจากปากของบรรดาญาติผู้พี่และเพื่อนบ้านบางคนที่คิดว่านางเสียสติไปแล้ว "ฮ่าๆๆๆ! นังสะใภ้บ้านนอกนี่เพี้ยนไปแล้วกระมัง อยากแยกบ้าน? มือเปล่าล่อนจ้อนอย่างเธอ จะเอาปัญญาที่ไหนมาเลี้ยงลูกแฝดสองคนให้อิ่มท้อง คิดจะไปอดตายข้างถนนหรือยังไง!" เสียงหัวเราะเยาะดังประสานเสียงกันอย่างสนุกสนาน ทุกคนต่างรอคอยที่จะเห็นจุดจบอันน่าสมเพชของสองแม่ลูก ซูหยินเพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและเยnชาจนคนมองรู้สึกหนสันหลังวาบ นางไม่ได้หวาดกลัวคำดูถูกเหล่านั้นแม้แต่น้อย เพราะในมือของนางไม่ได้มีแค่ความทรงจำจากโลกยุคปัจจุบัน แต่ยังมีมิติลับสุดยอดที่จะทำให้คนพวกนี้ต้องอ้าปากค้างจนกรามค้างในไม่ช้า ทว่า ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุดและทุกคนกำลังรอดูว่าชายแปลกหน้าจากเมืองหลวงจะจัดการอย่างไรกับใบหย่าในมือ จู่ๆ ก็มีเงาร่างสูงใหญ่คุ้นตาในชุดทหารสีเขียวเข้มพุ่งแหวกฝูงชนเข้ามาด้วยความเร็วราวกับสายฟ้าแลบ ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมเย็นชาแผ่รังสีสังหารออกมารอบทิศทาง "ใครกล้าบอกว่าจะหย่ากับภรรยาผม... และใครหน้าไหนกล้าไล่ลูกเมียผมออกจากบ้าน!" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับร่างหนาของลู่ถิงที่ก้าวเข้ามาโอบเอวบางของซูหยินเข้าหาตัวอย่างปกป้อง สายตาดุดั่งพญาอินทรีย์กวาดมองไปรอบวงล้อมด้วยความเกรี้ยวกราด ซูหยินเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึงเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีที่ควรจะยังปฏิบัติภารกิจอยู่ชายแดน! **ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" เสมอมานะคะ!**