อาหารเช้าที่ทำให้เด็กๆ ตาโต

กลิ่นหอมหวานของเนยแท้ที่กำลังละลายเคลือบกระทะเหล็กหล่อ พร้อมกับเสียงฉ่าอันแผ่วเบาแต่ชวนน้ำลายสอ ลอยฟุ้งอบอวลไปทั่วห้องครัวดินเหนียวเก่าๆ ในยามสายของวันใหม่ หลินซูหยินใช้ตะหลิวไม้ไผ่พลิกแผ่นแป้งแพนเค้กสีเหลืองนวลกลับด้านอย่างคล่องแคล่ว ผิวสัมผัสด้านนอกกรอบนอกนุ่มในส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจจนเด็กแฝดสองคนที่นั่งรออยู่บนเก้าอี้ตัวเตี้ยถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือมาลูบพุงกะทิของตัวเองกันเป็นแถว "แม่จ๋า... กลิ่นหอมจังเลยค่ะ ลูกชายจอมตะกละของแม่อย่างเป่าเปา ทนไม่ไหวแล้วน้า" เด็กชายเป่าเปาวัยสามขวบส่งเสียงออดอعด้วยความหิวโหย ดวงตากลมโตเป็นประกายจ้องมองกระทะตรงหน้าไม่วางตา ขณะที่เป่าเป้ยฝาแฝดผู้พี่นั่งซบหน้ากับโต๊ะไม้ด้วยความอ่อนล้าเล็กน้อย เนื่องจากอดีตเคยอดมื้อกินมื้อ ร่างกายของทั้งคู่จึงผอมแห้งแรงน้อยจนเห็นซี่โครงรำไร แต่วันนี้... ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป ซูหยินย่อตัวลง ใช้ผ้าสะอาดเช็ดคราบเขม่าที่ข้างแก้มให้ลูกสาวเบาๆ ก่อนจะตักแป้งแพนเค้กชิ้นโตวางลงบนจานกระเบื้องเคลือบสีขาวที่บิ่นเล็กน้อย ราดด้วยน้ำผึ้งป่าสีอำพันที่เธอแอบดึงออกมาจากมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ต ตามด้วยไข่ดาวฟองโตที่ไข่แดงยังเยิ้มสวยน่ากิน "กินเยอะๆ นะคะ วันนี้แม่ทำของอร่อยให้กินจนแก้มตุ่ยเลย" ซูหยินส่งยิ้มอ่อนโยนให้ลูกทั้งสอง เป่าเปาคว้าส้อมไม้ชิ้นเล็กมาจิ้มแพนเค้กเข้าปากคำโต ทันทีที่แป้งนุ่มละมุนลิ้นผสานความหวานหอมของน้ำผึ้งกระจายไปทั่วโพรงปาก ดวงตาของเด็กชายก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตก and ความตื่นเต้นจนแทบจะถลونออกมา "อื้อหือ! อร่อยที่สุดในโลกเลยแม่จ๋า! หวานๆ นุ่มๆ ด้วย!" เป่าเป้ยที่เดิมทีระมัดระวังตัว เมื่อเห็นน้องชายกินอย่างเอร็ดอร่อยจนแก้มตุ่ยป่อง ก็อดใจไม่ไหวตักเข้าปากตามบ้าง รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้มเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน แก้มที่เคยตอบซูบผอมเริ่มมีเลือดฝาดและมีเนื้อมีหนังขึ้นมาบ้างแล้ว ท่ามกลางบรรยากาศความสุขภายในบ้านที่อบอุ่นจนน่าอิจฉา ทว่า ความสุขมักอยู่ได้ไม่นานในตระกูลลู่... เสียงตบเท้าหนักๆ พร้อมเสียงกระแทកประตูไม้เก่าดังปัง! ทำลายความสงบสุขลงทันที "โอ้โฮ! กลิ่นอะไรเนี่ย หอมจนฉุนจมูก! พวกแกแอบซ่อนอะไรกินกันอีกแล้วยะ อีนังสะใภ้ตัวดี!" ร่างท้วมหนาของแม่สามีจอมเคี่ยวพ่วงด้วยสะใภ้รองที่เดินนินทาตามหลังมาติดๆ พรวดพราดเข้ามาในห้องครัวโดยไม่ได้รับเชิญ ดวงตาตี่เล็กกวาดมองจานอาหารตรงหน้าของเด็กแฝดด้วยความริษยาจนแทบจะลุกเป็นไฟ นางพุ่งตรงเข้ามาทำท่าจะคว้าจานแพนเค้กราดน้ำผึ้งป่าของเป่าเปาด้วยความโลภ "เด็กพวกนี้ผอมโซเหมือนผีปอบ จะกินของดีๆ แบบนี้ทำไม เสียดายของเปล่าๆ เอามานี่! บ้านเราไม่ใช่เศรษฐีนะยะ!" ซูหยินไวกว่านางก้าวหนึ่ง เธอสะบัดมือปัดข้อมือของแม่สามีออกอย่างแรงด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่เย็นเยียบจนอีกฝ่ายสะดุ้งโหยง "มือสกปรกแบบนี้ อย่ามาแตะต้องอาหารของลูกฉันค่ะ คุณแม่สามี!" น้ำเสียงของซูหยินราบเรียบแต่น่าเกรงขาม ดวงตาคมกริบจ้องมองผู้สูงอายุตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย ลู่ถิงสามีหนุ่มที่เพิ่งเดินกลับมาจากแปลงนาเพื่อหยิบเครื่องมือ ได้ยินเสียงเอะอะจึงรีบสาวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดตัวภรรยาและลูกทันที ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารเก่ากำยำแผ่รังสีความกดดันออกมาจนแม่สามีและสะใภ้รองต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "แม่ครับ อย่าหาเรื่องภรรยาผมอีกเลย" ลู่ถิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง ดวงตาคมกวาดมองมารดาด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยวและไร้ความลังเล แม่สามีหน้าเสียอับอายจนหน้าดำหน้าแดง นางอ้าปากเตรียมจะแผดเสียงด่าทอชุดใหญ่ตามนิสัยเดิม แต่ยังไม่ทันที่คำหยาบคายหลุดออกจากปาก ประตูรั้วหน้าบ้านก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงตะโกนลั่นของหัวหน้าหมู่บ้านที่หอบหายใจสะดุ้งสะเทือนเข้ามา... "ลู่ถิง! ซูหยิน! แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่ที่หน้าสถานีคอมมูนแล้ว คนจากในเมืองหลวงมาตามหาพวกเธอถึงที่นี่... และเขากำลังถือใบหย่ากับเอกสารมรดกชิ้นโตมาด้วย!" รี้ดเดอร์คะ... ติดตามตอนต่อไปเพื่อลุ้นพร้อมกันนะคะว่าใครคือปริศนาจากเมืองหลวงที่ก้าวเข้ามาพลิกชีวิตครอบครัวนี้!