มิติลับอัจฉริยะและการสำรวจทรัพยากร

ความมืดสนิทปกคลุมทั่วทั้งหมู่บ้านหง Heping ในยุค 1980 เสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมแข่งกับเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของสองแฝดเป่าเปาและเป่าเป้ยที่นอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มฝ้ายเก่าๆ ทว่าอุ่นหนา หลินซูหยินลืมตาขึ้นในความมืด ดวงตาคู่คมกริบเปล่งประกายความตื่นตัว ไม่มีร่องรอยความง่วงงุนแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่ผ่านการทำงานหนักมาบ้างค่อยๆ ดึงแขนเสื้อขึ้นอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้รบกวนลู่ถิง สามีหนุ่มนายทหารที่นอนหลับอยู่ข้างกาย ร่างสูงใหญ่ของเขานอนตะแคงหันมาทางเธอ แขนแกร่งข้างหนึ่งพาดผ่านที่นอนราวกับคอยปกป้องคุ้มครองภรรยาและลูกโดยสัญชาตญาณ แม้ในยามหลับใหล ลู่ถิงก็ยังคงให้ความรู้สึกมั่นคงปลอดภัยแก่คนรอบข้างเสมอ ซูหยินสูดลมหายใจเข้าลึก พริบตาเดียวร่างของเธอก็หายวับไปจากเตียงไม้เก่าๆ ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า *ยินดีต้อนรับกลับสู่ซูเปอร์มาร์เก็ตอัจฉริยะค่ะท่านประธานหลิน!* เสียงระบบอิเล็กทรอนิกส์ใสแจ๋วต้อนรับเธอทันทีที่ก้าวเข้าสู่พื้นที่คุ้นเคย แสงไฟ LED สีขาวนวลจากเพดานสว่างวาบขึ้นอัตโนมัติ เผยให้เห็นชั้นวางสินค้าทอดยาวสุดสายตา กลิ่นอายความเจริญของโลกยุคศตวรรษที่ 21 โชยเข้าจมูกทันที ช่างแตกต่างจากกลิ่นโคลนกลิ่นฝุ่นในชนบทลิบลับ เป้าหมายในคืนนี้ของซูหยินไม่ใช่การเดินเล่นอย่างไร้จุดหมาย แต่เป็นการ "สำรวจทรัพยากร" ครั้งใหญ่เพื่อวางแผนยกระดับความเป็นอยู่ของครอบครัว และเตรียมรับมือกับแม่สามีจอมเคี่ยวที่จ้องจะมาสูบเลือดสูบเนื้อในวันพรุ่งนี้ "ระบบ แสดงสถานะคลังสินค้าปัจจุบันทั้งหมด" ซูหยินเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคง ในฐานะอดีตนักโภชนาการมือหนึ่ง การบริหารจัดการทรัพยากรคือความถนัดของเธอ หน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋วปรากฏขึ้นกลางอากาศ โซนแรกที่เธอมุ่งหน้าไปคือ *โซนธัญพืชและแป้งอเนกประสงค์* ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับเมื่อกวาดสายตามองกระสอบข้าวสารหอมมะลิชั้นดี แป้งสาลีเนื้อละเอียดบริสุทธิ์ น้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ และน้ำมันพืชบริสุทธิ์ที่เรียงรายอยู่เต็มพรึบ สิ่งเหล่านี้ในยุค 80 ถือเป็นสินค้าควบคุมและหายากยิ่ง การที่เธอมีคลังสินค้าขนาดมหึมานี้อยู่ในมือ เท่ากับเธือกุมความมั่งคั่งมหาศาลไว้โดยที่คนในยุคนี้คาดไม่ถึง "แป้งสาลีเกรดพรีเมียม ข้าวสารขัดสีคุณภาพสูง น้ำตาลแดง... ดีมาก ลำพังแค่แป้งกับน้ำตาลเหล่านี้ ก็เพียงพอให้ฉันทำซาลาเปานมสดและขนมเปี๊ยะไส้ทะลักไปวางขายในตลาดมืดเพื่อสร้างเงินก้อนโตได้แล้ว" ซูหยินพึมพำกับตัวเอง มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเลوه เธอเดินลึกเข้าไปยัง *โซนเวชภัณฑ์และยาสามัญประจำบ้าน* นิ้วเรียวแตะลงบนกล่องยาพาราเซตามอล ยาแก้ไอ ยาทาแผลสด วิตามินรวม และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง "ยาสมุนไพรจีนบำรุงกำลัง" ที่หาได้ยากยิ่งในยุคนี้ "ร่างกายของเป่าเปาและเป่าเป้ยยังผอมแห้งเกินไปเพราะขาดสารอาหารมานาน ส่วนลู่ถิง... แม้ภายนอกจะดูแข็งแกร่งดั่งหินผา แต่จากการทำ ภารกิจทางทหารอย่างหนักหน่วง เขาย่อมมีอาการบาดเจ็บเรื้อรังที่ซ่อนอยู่แน่นอน" ซูหยินหยิบขวดวิตามินบำรุงและแคปซูลสมุนไพรออกมาวางบนรถเข็นอย่างรวดเร็ว สายตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนเมื่อคิดถึงสามีและลูก ทว่า สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก คือการค้นพบ *โซนเมล็ดพันธุ์พืชหายากและปุ๋ยชีวภาพอัจฉริยะ* ในโกดังสำรองด้านหลัง ซูหยินทรุดตัวลงคุกเข่าเปิดลังไม้เก่าที่ระบุรหัสลับ เผยให้เห็นซองเมล็ดพันธุ์พืชหลากหลายชนิด ทั้งมะเขือเทศราชินีพันธุ์เนื้อหวานฉ่ำ แตงกวาญี่ปุ่นกรอบอร่อย พริกขี้หนูสวนกลิ่นหอมจัดจ้าน และที่สำคัญที่สุด... เมล็ดพันธุ์ข้าวสาลีกลายพันธุ์ที่ให้ผลผลิตเร็วกว่าปกติถึงสามเท่าและต้านทานโรคได้ดีเยี่ยม! "พระเจ้า..." ซูหยินอุทานเบาๆ มือบางสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น หากเธอนำเมล็ดพันธุ์เหล่านี้ไปปลูกในแปลงผักหลังบ้านโดยใช้เทคนิคการเกษตรสมัยใหม่ผสมผสานกับน้ำยาเร่งโตในมิติ ผลผลิตที่ได้จะเติบโตงอกงามข้ามหน้าข้ามตาชาวบ้านจนกลายเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์อย่างแน่นอน และนั่นคือช่องทางทำเงินก้อนใหญ่โดยไม่ต้องเกรงกลัวกฎหมายควบคุมการค้าในยุคนี้ "ท่านประธานหลินค่ะ คำเตือนจากระบบ พลังงานสำรองในการเบิกถอนสินค้าสดออกสู่โลกภายนอกในแต่ละวันมีขีดจำกัด โปรดใช้อย่างชาญฉลาดนะคะ" เสียงระบบแจ้งเตือนแทรกขึ้นมาเตือนสติ ซูหยินพยักหน้ารับเบาๆ "ฉันรู้แล้ว ระบบ... ฉันไม่ได้โลภจนหน้ามืดตามัว แต่ฉันแค่ต้องการให้ลูกและสามีของฉันกินอิ่มนอนหลับ และเหยียบย่ำพวกที่ชอบดูถูกเราให้จมดินต่างหากล่ะ" เธอเลือกหยิบแป้งสาลีคุณภาพดีหนึ่งถุง น้ำตาลทรายแดงหนึ่งถุง ไข่ไก่สดจากตู้แช่เย็นควบคุมอุณหภูมิอีกหนึ่งแผง และโสมเกาหลีสกัดบรรจุขวดพรีเมียมสำหรับบำรุงร่างกายลู่ถิงใส่ลงในตะกร้า ก่อนจะตัดสินใจหยิบ "มีดทำครัวสแตนเลสสตีลเยอรมัน" เล่มคมกริบติดมือออกมาด้วยหนึ่งเล่ม *พรึบ!* ร่างของซูหยินปรากฏกลับมาบนเตียงนอนไม้ตามเดิม บรรยากาศรอบกายยังคงเงียบสงบ มีเพียงเสียงหายใจเข้าออกของลู่ถิงที่ดังอยู่ใกล้ๆ ซูหยินซุกตัวลงใต้ผ้าห่ม กอดถุงแป้งและวัตถุดิบที่เพิ่งหยิบออกมาจากมิติไว้แนบอก รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานล้ำในความมืด วันพรุ่งนี้... แม่สามีจอมเคี่ยวที่ชอบมาอาละวาดหน้าบ้านเพื่อขอส่วนบุญจะต้องมาเยือนตามนัดอย่างแน่นอน และเธอก็เตรียม "ของขวัญชิ้นโบว์แดง" ไว้ต้อนรับการมาเยือนของอีกฝ่ายจนแทบรอไม่ไหวแล้ว ทว่า ในจังหวะที่ซูหยินกำลังจะหลับตาลงเพื่อพักผ่อนเอาแรงสำหรับแผนการใหญ่ในวันรุ่งขึ้นนั้นเอง... แขนแกร่งที่เคยพาดนอนอยู่ข้างกายก็ตวัดเข้ามาโอบกอดเอวบางของเธอเข้าหาตัวอย่างแนบแน่นอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ ลู่ถิงพลิกตัวคร่อมทับร่างเธอไว้ด้วยความเร็วกว่าปกติวิสัยของคนเพิ่งตื่นนอน ดวงตาคมกริบในความมืดคู่นั้นไม่มีร่องรอยความง่วงงุนเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความสงสัยและความดุดัน ใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มของซูหยินจนเธอสะท้านเฮือก "ภรรยา... ดึกดื่นมืดค่ำเช่นนี้ เจ้าหายไปไหนมา?" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากของเธอ พร้อมกับปลายนิ้วหยาบกร้านที่เอื้อมไปแตะรอยแป้งบางเบาบนแก้มของเธออย่างแผ่วเบา แต่แฝงด้วยแรงกดดันมหาศาล ซูหยินเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบไปถึงตาตุ่ม สามีทหารผู้นี้... รู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับซูหยินและครอบครัวในเส้นทางสายความอร่อยและความเข้มข้นนี้นะคะ!