กระท่อมร้างปลายนาคือวิมานของเรา

“คุณ... กลับมาได้ยังไงคะ” คำถามนี้หลุดลอดริมฝีปากของหลินซูหยินออกไปพร้อมกับความระลึกรู้ที่ตีรวนในอก ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่กําลังช่วยเธอถือหีบไม้ผุๆ นั้นให้ความรู้สึกกดดันและอบอุ่นในคราวเดียวกัน กลิ่นอายแดดและฝุ่นควันจากการเดินทางไกลปะปนกับกลิ่นสะอาดประจำตัวของลู่ถิง ทำให้ซูหยินเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม สามีผู้นี้ถูกเรียกตัวกลับกรมทหารด่วนตั้งแต่ต้นฤดูใบไม้ผลิ และควรจะประจำการอยู่แนวหน้าชายแดนทางใต้จนถึงสิ้นปี เหตุใดจึงมายืนอยู่ตรงหน้ากระท่อมร้างปลายนาในสภาพที่กระเป๋าเดินทางยังวางอยู่บนพื้นดินเช่นนี้เล่า? “ผมทำเรื่องขอพักร้อนกรณีพิเศษเสร็จสิ้นก่อนกำหนด” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ดวงตาคมกริบใต้คิ้วหนานั้นกลับกวาดมองไปรอบตัว สำรวจกระท่อมไม้ไผ่ที่ผุพังจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นซากปรักหักพัง สลับกับใบเนียนใสของภรรยาและแก้ าอ้วนกลมของลูกแฝดที่ซุกอยู่ข้างชายพก “นี่คือ... ที่ที่เราจะอยู่กันอย่างนั้นหรือ” เป่าเปาและเป่าเป้ยกอดขาผู้เป็นแม่แน่น เด็กน้อยทั้งสองจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าหน้าตาของพ่อผู้เป็นทหารหาญเป็นอย่างไร เนื่องจากลู่ถิงมักจะไม่อยู่บ้านเสมอเมื่อพวกเขาลืมตาดูโลก ดวงตากลมโตคู่นั้นกะพริบปริบๆ มองบุรุษร่างยักษ์ผู้มาใหม่ด้วยความหวาดระแวงเล็กน้อย “ที่นี่แหละค่ะ ที่ที่เราจะไม่ต้องทนฟังเสียงตวาดและสายตารังเกียจจากบ้านใหญ่ยายเฒ่าแซ่โจวอีก” ซูหยินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาดอกท้อทอประกายเด็ดเดี่ยว ไม่มีร่องรอยความหวาดกลัวหรือความอ่อนแอให้เห็นแม้แต่น้อย “ถ้าคุณรังเกียจสภาพนี้ ก็เชิญกลับไปนอนที่เรือนใหญ่ได้นะคะ ฉันกับลูกอยู่ที่นี่กันเองได้” ลู่ถิงไม่ได้ตอบคำถามทันที สายตาคมกราบกรานมองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น เขารู้ดีว่าภรรยาของเขาเปลี่ยนไปแล้ว ตั้งแต่วันที่เธอตัดสินใจหิ้วย่ามแยกบ้านออกมาโดยไม่ยอมก้มหัวให้ใคร ผู้หญิงที่เคยอ่อนแอและร้องไห้ง่ายคนนั้น บัดนี้กลับมีประกายความฉลาดเฉลียวและเด็ดเดี่ยวราวกับเสือแม่ลูกอ่อน ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้จนซูหยินต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ทว่าลู่ถิงไม่ได้ทำอะไรเกินเลย เขาเพียงแต่ก้มลงหยิบหีบสัมภาระขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว ราวกับมันเบาราวกับนุ่น “ผมเป็นสามีคุณ และเป็นพ่อของเด็กๆ ที่ไหนที่มีพวกคุณ ที่นั่นก็คือบ้าน” ลู่ถิงกล่าวเสียงทุ้มหนักแน่น ดวงตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของการเสแสร้ง “เปิดประตูเถอะครับ ให้ผมช่วยจัดการเรื่องข้างในเอง” ซูหยินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจที่เคยแข็งกระด้างในการต่อสู้ชีวิตคนเดียวในยุค 80 กลับไหววูบอย่างประหลาด นางพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะดันประตูไม้ไผ่ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเปิดออก ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่ว หยวกกล้วยแห้งและหยากไย่หนาเตอะปกคลุมทุกตารางเมตร กลิ่นอับชื้นตีเข้าจมูกจนเด็กแฝดส่งเสียงไอคอกแคกออกมา “แคกๆ แม่จ๋า ที่นี่น่ากลัวจัง...” เป่าเป้ยซุกหน้าเข้ากับเอวของมารดา “ไม่ต้องกลัวค่ะลูก เดี๋ยวแม่กับปะป๊าจะเสกวิมานให้พวกเราเอง” ซูหยินลูบหัวลูกสาวเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับลู่ถิงที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นประเมินสถานการณ์ ในจังหวะที่ลู่ถิงหันไปสนใจข้าวของภายนอก ซูหยินก็ฉวยโอกาสก้าวเข้าไปในมุมมืดของห้อง เธอแสร้งทำเป็นจัดแจงกวาดหยากไย่ แต่แท้จริงแล้วจิตสำนึกของเธอดำดิ่งลงสู่ ‘มิติลับซูเปอร์มาร์เก็ต’ ในพริบตา! นิ้วเรียวสวยกวาดเลือกสินค้าในชั้นวางอัตโนมัติอย่างรวดเร็ว เครื่องมือช่างอเนกประสงค์, แผ่นไม้อัดหนาพิเศษ, วอลเปเปอร์กันความชื้นลายไม้สีอบอุ่น, ชุดเครื่องนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มลายสก๊อตสีฟ้าละมุน, และที่ขาดไม่ได้คือผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดไร้สารเคมีรุ่นไฮเทคจากโลกอนาคต *วิ้ง—* เพียงพริบตาเดียวที่ซูหยินดึงสติกลับมา กล่องอุปกรณ์ช่างขนาดใหญ่และถุงสัมภาระก็ปรากฏขึ้นกองอยู่บนพื้น เสียงของลู่ถิงที่ดังมาจากด้านนอกทำให้เธอต้องรีบจัดแจงวางของให้เข้าที่ “ซูหยิน ข้างในเป็นยังไงบ้าง ให้ผมช่วย—” “ไม่ต้องค่ะ! ฉันจัดการเองได้ คุณช่วยซ่อมแซมโครงสร้างภายนอกกับหน้าต่างให้แน่นหนาก่อนก็พอ!” ซูหยินรีบตะโกนตอบเสียงใส พร้อมกับลงมือใช้สเปรย์ทำความสะอาดมหัศจรรย์ฉีดพ่นไปตามผนังไม้ไผ่ผุๆ น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก! เพียงแค่ละอองสเปรย์สัมผัสกับเนื้อไม้ กลิ่นอับชื้นและเชื้อราก็มลายหายไปในพริบตา ผนังไม้ไผ่ที่เคยผุพังกลับกลายเป็นไม้เนื้อแข็งสีน้ำตาลอบอุ่นสะอาดตา ซูหยินไม่รอช้า เธอรีบปูพื้นด้วยแผ่นไม้อัดหนานุ่ม ปูทับด้วยเสื่อน้ำมันลายไม้เงางาม บรรยากาศภายในห้องที่เคยเป็นกระท่อมร้างปลายนา บัดนี้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นห้องพักสไตล์มินิมอลที่อบอุ่นและสะอาดสะอ้านราวกับบ้านพักตากอากาศในยุคศตวรรษที่ 21! เด็กแฝดอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง เป่าเปากระโดดโลดเต้นบนพื้นห้องที่นุ่มเท้า “วะ... ว้าว! พื้นนุ่มจังเลยครับแม่! เหมือนเดินบนก้อนเมฆเลย!” ลู่ถิงที่เดินถือค้อนและตะปูกลับเข้ามาในบ้าน ถึงกับชะביกฝีเท้ากึก ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก เมื่อครู่นี้เขายังเห็นมันเป็นแค่ซากกระท่อมใกล้พัง แต่ตอนนี้... กลับกลายเป็นห้องพักที่สะอาดสะอ้าน อบอุ่น และจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับเวทมนตร์ เขาสบตากับภรรยาที่กำลังยืนยันความเรียบร้อยด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ใบหน้าเนียนใสมีเหงื่อซึมเล็กน้อยแต่นัยน์ตากลับเปล่งประกายเจิดจ้า “คุณ... ทำได้ยังไง” ลู่ถิงเอ่ยถามเสียงแหบพร่า ความสงสัยในตัวภรรยาคนนี้มีแต่จะเพิ่มขึ้นทวีคูณ “ฝีมือแม่บ้านมือหนึ่งค่ะ” ซูหยินยิ้มมุมปากอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะหันไปหยิบผ้ากันเปื้อนมาสวม “ในเมื่อบ้านเราเสร็จแล้ว ก็ถึงเวลาทำมื้อค่ำฉลองการขึ้นบ้านใหม่ของเราสักหน่อยแล้วนะคะ” กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและเนื้อสัตว์คุณภาพดีที่ซูหยินแอบซ่อนไว้ในย่ามเริ่มโชยออกมาจากเตาไฟดวงเล็กที่ลู่ถิงเพิ่งก่อขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นที่ลมพัดโชยชายทุ่งเข้ามาอย่างเย็นสบาย ความเหนื่อยล้าทั้งมวลมลายหายไปสิ้น เหลือไว้เพียงความสุขสงบที่ครอบครัวตัวเล็กๆ ได้สร้างขึ้นด้วยมือของตนเอง ทว่า... ความสุขสงบมักอยู่ได้ไม่นานนัก *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูกระท่อมด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่ารำคาญของแม่สามีและเสียงโวยวายของป้าสะใภ้ใหญ่ที่ดังแผดลั่นเข้ามาในความเงียบยามพลบค่ำ “นังตัวดี หลินซูหยิน! แกกล้าดียังไงถึงพาหลานฉันมาซุกหัวอยู่ในที่โสโครกแบบนี้! รีบไสหัวออกเปิดประตูเดี๋ยวนี้ อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ!” ซูหยินชะงักมือที่กำลังเคี่ยวซุปกระดูกหมูในหม้อดิน ลู่ถิงขมวดคิ้วแน่น รังสีสังหารแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ทันที ทว่าซูหยินกลับยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น นางหันมาสบตากับสามีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานระคนท้าทาย “ดูเหมือนว่า ‘แขกที่ไม่ได้รับเชิญ’ จะมาแย่งเรากินข้าวเย็นแล้วล่ะค่ะ คุณสามี...” -------------------------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้ซูหยินและครอบครัวนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!