รอดพ้นจากการตรวจค้นของเจ้าหน้าที่

เสียงนกหวีดแหลมสูงกรีดแทงบรรยากาศยามบ่ายของตลาดมืดตำบลหง Hหานดังขึ้นสามครั้งติด พร้อมกับเสียงตะโกนก้องกังวานที่ทำเอาหัวใจคนค้าขายร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม "เจ้าหน้าที่สารวัตรทหารและฝ่าย 'ตบเกิบ' เข้าตรวจค้นแล้ว! ทุกคนหมอบลง! ห้ามหนี!" หลินซูหยินสะดุ้งสุดตัว มือเรียวที่เพิ่งยื่นเงินทอนธนบัตรใบละสิบหยวนให้ลูกค้ารีบชะงักกึก ดวงตากลมโตหรี่ลงด้วยความตื่นตัว สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูง ดูท่าว่า...คำเตือนจากลางสังหรณ์เมื่อคืนจะไม่ผิดเพี้ยน ญาติจอมสูบเลือดพวกนั้นคงจะทนเห็นเธอมีความสุขไม่ได้ ถึงได้ไปลากหางเสือเข้าบ้านตัวเองเสียแล้ว! พวกมันคงแอบส่งข่าวให้ทางการมาสะกดรอยตามเธอในตลาดมืดแห่งนี้สินะ ช่างใจแคบและไร้ยางอายเสียจริง! "คุณป้า ระวังตัวด้วยนะคะ!" ซูหยินกระซิบเตือนแม่ค้าขายไข่ไก่ข้างๆ ที่กำลังหน้าซีดเผือดตัวสั่นเทา ก่อนที่ร่างบางจะคว้ากระเป๋าผ้าใบใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยเงินสดจากการขายหมูสามชั้นตุ๋นและขนมเปี๊ยะมิติลับจนตุง พุ่งตัวหลบเข้าไปในตรอกแคบระหว่างกำแพงอิฐสีเทาทันที ฝีเท้าของเจ้าหน้าที่วิ่งกรูเข้ามาจากปากทางเข้าหลัก เสียงรองเท้าคอมแบตกระทบพื้นปูนดังตึงๆ ใกล้เข้ามาทุกที ซอกซอยนี้เป็นทางตัน...หากเป็นคนอื่นคงยอมจำนนให้จับกุมและโดนยึดทรัพย์สินทั้งหมด แต่นี่คือหลินซูหยิน อดีตนักโภชนาการมือหนึ่งผู้มี "มิติลับซูเปอร์มาร์เก็ต" ติดตัว! *พรึบ!* เพียงเสี้ยววินาทีที่ร่างของเธอหลุดพ้นจากรัศมีสายตาของคนกลุ่มแรก ซูหยินก็คิดสลับตัวเข้าไปในพื้นที่ปลอดภัยของมิติลับทันที กลิ่นอายความเย็นสบายของเครื่องปรับอากาศและชั้นวางสินค้าอเนกประสงค์โชว์หรี่แสงไฟนีออนนวลตาช่วยให้ลมหายใจที่หอบสะท้านค่อยๆ สงบลง เธอยกมือขึ้นทาบอกสัมผัสจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามพลันพ่นลมหายใจออกยาวเหยียด "คิดจะจับฉันเหรอ? ฝันไปเถอะ!" ซูหยินพึมพำกับตัวเอง มุมปากยกยิ้มหยันอย่างเหนือชั้น ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายแห่งความเจ้าเล่ห์ เธอยืนพักเหนื่อยจิบน้ำแร่เย็นชื่นใจจากชั้นวางในมิติลับอยู่ครู่ใหญ่ รอจนกระทั่งเสียงเอะอะโวยวายภายนอกเริ่มเบาบางลง และเสียงฝีเท้าของการตรวจค้นย้ายไปทางฝั่งโกดังสินค้าเก่า ปลายเท้าเรียวเล็กในรองเท้าผ้าใบจึงก้าวเดินออกจากมิติลับโผล่ยังตรอกอีกด้านหนึ่งที่ทะลุออกไปยังถนนใหญ่ได้อย่างลอยนวล ไร้ร่องรอยพิรุธใดๆ เสื้อผ้าหน้าผมยังคงเรียบร้อย ราวกับเธอเป็นเพียงชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ที่เดินเลือกซื้อของทั่วไป ซูหยินกระชับกระเป๋าผ้าในมือที่หนักอึ้งด้วยธนบัตรปึกใหญ่ เธอแอบเปิดปากกระเป๋าดูเล็กน้อย เงินสดจำนวนมหาศาลจากการค้าขายความอร่อยในวันนี้ปลอดภัยครบทุกหยวน แถมยังงอกเงยขึ้นมาอีกหลายเท่าตัว *ก๊อกๆ...* เสียงเคาะประตูบ้านไม้เก่าแก่ปลายหมู่บ้านดังขึ้นเบาๆ ในยามพลบค่ำ ซูหยินกวาดสายตามองซ้ายมองขวาด้วยความระแวดระวังก่อนจะไขกุญแจผลักประตูเข้าไป ทว่า บรรยากาศภายในบ้านกลับไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่คิด... แสงตะเกียงสีส้มสาดส่องกระทบแผ่นหลังกว้างของร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่คุ้นเคย ลู่ถิงกำลังนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบราวกับพยัคฆ์จดจ้องมองมาที่เธอนิ่งสนิท โดยมีเป่าเปาและเป่าเป้ยนั่งกอดเข่าแป๋วอยู่ข้างกายพ่อด้วยความหวาดหวั่น "คุณ... กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?" ซูหยินชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบโดยไม่ทราบสาเหตุ ลู่ถิงไม่ตอบคำถามทันที เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวภรรยาสาวช้าๆ กลิ่นอายความกดดันแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ก่อนที่มือหนาจะยื่นไปหยิบกระเป๋าผ้าใบพองที่เธอซ่อนไว้ข้างหลังขึ้นมา พร้อมกับเอ่ยเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันที่ทำเอาซูหยินถึงกับลมหายใจสะดุด "ได้ข่าวว่าวันนี้... ตลาดมืดเกือบถูกกวาดล้างเรียบ แล้วทำไมภรรยาผมถึงได้เดินกลับบ้านตัวปลิวแถมยังมีเงินเต็มกระเป๋าแบบนี้ล่ะ หืม... ซูหยิน?" ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บของซูหยินนะคะ!