ค่ำคืนแห่งการนับเงินและวางแผนอนาคต

“ซูหยิน... ผมถามว่าทำไมวันนี้ถึงได้กลับมาพร้อมเงินกองโตขนาดนั้น” เสียงทุ้มต่ำของลู่ถิงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องนอน บรรยากาศอบอุ่นที่เคยมีเพียงเสียงหัวเราะของเด็กแฝดกลับกลายเป็นความกดดันที่แฝงไปด้วยความห่วงใย ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มจ้องมองไปที่ภรรยาผู้กำลังก้มหน้าก้มตานับธนบัตรใบสีเขียวและแดงกองโตบนเตียงไม้หลังเก่า ซูหยินไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที เธอใช้นิ้วเรียวสวยกรีดธนบัตรเหล่านั้นอย่างชำนาญ เหมือนกับว่านั่นไม่ใช่เงินมหาศาลที่อาจนำภัยมาสู่บ้าน แต่เป็นเพียงเศษใบไม้แห้งที่เธอเพิ่งเก็บกวาดมาได้จากหน้าบ้าน “พี่ลู่ถิงคะ... คนเราถ้ากลัวจนไม่กล้าขยับตัว ก็ได้แต่ก้มหน้ากินข้าวต้มใสๆ ไปวันๆ นั่นแหละค่ะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอไม่มีความหวาดหวั่น มีเพียงความมุ่งมั่นที่เปล่งประกาย “ตลาดมืดถูกกวาดล้างก็จริง แต่นั่นคือโอกาสค่ะ ของขาดตลาดราคายิ่งพุ่งสูง ใครที่กล้าเสี่ยงและมีช่องทาง คนนั้นแหละค่ะที่จะกลายเป็นเศรษฐี” เป่าเปาและเป่าเป้ยที่นั่งอยู่ข้างๆ แม่ ต่างช่วยกันจัดเรียงธนบัตรเป็นปึกๆ ด้วยความสนุกสนาน เจ้าตัวน้อยส่งเสียงหัวเราะคิกคักพลางจิ้มแก้มแม่ “แม่จ๋า! เงินเยอะจัง! แบบนี้เราจะได้ซื้อไอศกรีมกินทุกวันเลยไหมคะ?” เป่าเป้ยถามด้วยแววตาใสซื่อ ลู่ถิงถอนหายใจยาว ความตึงเครียดในแววตาเริ่มคลายลงเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยน เขาทรุดตัวลงนั่งข้างภรรยา มือหนาหยาบกร้านจากการฝึกฝนเอื้อมไปลูบศีรษะคนตัวเล็กเบาๆ “ผมไม่ได้ห้ามให้คุณหาเงิน แต่ที่ผมห่วงคือความปลอดภัยของคุณต่างหาก ซูหยิน... ถ้าเกิดอะไรขึ้น ผมจะอยู่อย่างไรถ้าไม่มีคุณและลูก” ซูหยินชะงักมือไปครู่หนึ่ง เธอรู้ดีว่าชายคนนี้รักเธอมากเพียงใด เธอจึงเอื้อมมือไปกุมมือเขาไว้แน่น “ฉันรู้ค่ะ พี่เชื่อใจฉันไหม? ฉันไม่ได้ทำอะไรที่บุ่มบ่าม ทุกอย่างที่ฉันทำ ฉันคำนวณมาอย่างดีแล้ว เราจะไม่อยู่อย่างหลบๆ ซ่อนๆ ในหมู่บ้านนี้ไปตลอดชีวิตหรอกค่ะ เป้าหมายของฉันคือบ้านหลังใหญ่ในเมืองหลวง ที่ที่ลูกๆ ของเราจะได้เรียนหนังสือในโรงเรียนที่ดีที่สุด ไม่ใช่ที่นี่...” เธอกวาดสายตาไปรอบห้องที่ค่อนข้างทรุดโทรม ก่อนจะหันมามองหน้าสามีด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง “ลู่ถิง เราจะย้ายไปเมืองหลวงกัน” คำพูดของเธอราวกับสายฟ้าฟาด ลู่ถิงนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ การจะย้ายไปเมืองหลวงในยุคนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย มันต้องใช้ทั้งเส้นสาย เงินทอง และความกล้าหาญอย่างมหาศาล แต่เมื่อเขามองเข้าไปในดวงตาที่แน่วแน่ของภรรยา เขาก็รู้ดีว่าไม่มีอะไรที่หลินซูหยินทำไม่ได้ “ถ้าคุณต้องการแบบนั้น ผมก็จะสนับสนุนคุณให้ถึงที่สุด” เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนจะดึงตัวเธอและลูกแฝดเข้ามากอดไว้แน่น ตลอดทั้งคืนนั้น บนเตียงไม้หลังเดิม เสียงกระซิบกระซาบเรื่องแผนการในอนาคตดังขึ้นไม่ขาดสาย ซูหยินเล่าถึงโปรเจกต์การขายสินค้าในมิติลับของเธอแบบอ้อมๆ ทั้งเรื่องการนำเข้าของหายากและการขยายฐานลูกค้าในเมืองใหญ่ เธอคำนวณตัวเลขรายได้ในหัวอย่างรวดเร็ว หากสะสมเงินได้ตามเป้า อีกไม่เกินครึ่งปี พวกเขาจะมีเงินก้อนโตพอที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ในเมืองหลวงโดยไม่ต้องง้อใคร “พรุ่งนี้... ฉันจะไปคุยกับคนในเมืองเรื่องการเช่าตึกแถวเล็กๆ ไว้เป็นที่เก็บของ” ซูหยินกล่าวพร้อมกับเริ่มจดบันทึกรายรับรายจ่ายลงในสมุดเล่มเล็ก “ระวังตัวด้วยนะ” ลู่ถิงกำชับ “พวกญาติพี่น้องของแม่ผมเริ่มสงสัยแล้วว่าเราเอาเงินมาจากไหน วันก่อนเห็นน้าเขยวนไปเดินป้วนเปี้ยนแถวหลังบ้านเราด้วย” ซูหยินแค่นยิ้มที่มุมปาก “ให้พวกเขาสงสัยไปเถอะค่ะ ยิ่งสงสัยก็ยิ่งเจ็บใจ เพราะสิ่งที่พวกเขาจะได้รับจากเรา... ก็มีเพียงความอิจฉาเท่านั้น” ทว่า ในขณะที่ความสุขกำลังอบอวล เสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้นอย่างรุนแรงท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืน ลู่ถิงกระชับกอดภรรยาและลูกไว้แน่นก่อนจะลุกขึ้นยืนเตรียมพร้อมรับมือกับการบุกรุก ซูหยินรีบเก็บเงินและสมุดบันทึกเข้ามิติลับทันที ประตูบ้านถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างของแม่สามีจอมเคี่ยวปรากฏขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด “นังสะใภ้ตัวดี! ออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกซ่อนของมีค่าไว้! วันนี้ถ้าแกไม่คายออกมา อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุข!” ซูหยินขยับยิ้มเย็นเยียบ เธอเดินไปเผชิญหน้ากับหญิงชราที่หน้าประตูด้วยความสงบนิ่งผิดปกติ “แม่คะ... มาดึกดื่นแบบนี้ มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ หรือว่า... กำลังมองหา ‘หลักฐาน’ อะไรบางอย่างที่แม่จะไม่มีวันหาเจอน่ะคะ?” หลินฮวายุคปฏิรูปหวังว่าบทนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงไปกับแผนการของซูหยินนะคะ!