ยกระดับคุณภาพชีวิตในกระท่อมปลายนา

"แชะ!" เสียงชัตเตอร์จากกล้องถ่ายรูปโบราณตัวเก่งดังขึ้นท่ามกลางความมืดมัวของตรอกแคบๆ ด้านหลังตลาดมืด แรงกดดันระลอกหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดในเสี้ยววินาที ดวงตาคู่คมของลู่ถิงหรี่ลงอย่างอันตราย ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานออกไปราวกับเสือดาวล่าเหยื่อ มือหนาคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของเงาปริศนาที่กำลังจะหันหลังวิ่งหนีได้อย่างแม่นยำ "โอ๊ย! เบาๆ มือหน่อยสท่านทหาร! ฉัน... ฉันแค่ผ่านมา!" เสียงร้องโอดครวญด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้น พร้อมกับร่างผอมแห้งของชายหนุ่มสวมหมวกแก๊ปบังใบหน้าครึ่งหนึ่งที่หล่นลงพื้นเผยให้เห็นเหงื่อกาฬแตกพลั่ก หลินซูหยินเดินสาวเท้าย่างก้าวเข้าไปใกล้ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตากลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เธอยื่นมือไปแย่งกล้องถ่ายรูปตัวนั้นมาจากมือของอีกฝ่ายอย่างง่ายดาย ก่อนจะเปิดฝาหลังดึงฟิล์มภาพถ่ายออกมาแล้วดึงมันตากับแสงจันทร์จนไหม้เสียคาที่ "คุณ... คุณทำอะไรลงไปรู้ตัวไหมนั่น! ภาพนั้นขายได้หลายสิบหยวนเลยนะ!" ชายแปลกหน้าโวยวายหน้าซีดเผือด "ขายได้หลายสิบหยวน... แต่ถ้าภาพนี้หลุดไปถึงมือพวกสารวัตรทหารหรือคนตระกูลลู่สายรอง ชีวิตแกคงมีค่ามากกว่าเศษกระดาษสินะ?" ซูหยินย่อตัวลงกระซิบเสียงต่ำด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก "บอกฉันมา ใครส่งแกมาสะกดรอยตามฉันกับสามี... ถ้าโกหกแม้แต่คำเดียว ฉันจะทำให้แกไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลย" ความกดดันจากบรรยากาศรอบตัวทำให้ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สุดท้ายเขาจึงต้องยอมคายความจริงออกมาทั้งหมดว่า เป็นฝีมือของสะใภ้รองตระกูลลู่ที่จ้างวานให้มาถ่ายรูปเก็บหลักฐานว่าเธอนำสินค้าเถื่อนมาขายในตลาดมืด เพื่อจะนำไปแจ้งทางการให้เธอถูกจับกุม ลู่ถิงพ่นลมหายใจทางจมูกอย่างดูแคลน ร่างสูงเงื้อมือขึ้นทำท่าจะสั่งสอนให้เข็ดหลาบ แต่ซูหยินกลับยกมือขึ้นแตะแขนสามีเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม "ปล่อยเขาไปเถอะค่ะพี่ลู่... คนพวกนี้ก็แค่เบี้ยตัวเล็กๆ ที่ยอมเอาอนาคตมาแลกกับเงินไม่กี่หยวน เก็บแรงไว้ไปจัดการคนที่อยู่เบื้องหลังจริงๆ ดีกว่าค่ะ" ซูหยินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว ก่อนจะหันไปตบไหล่ชายแปลกหน้านั้นเบาๆ "กลับไปบอกเจ้านายของแกด้วยนะว่า ถ้าอยากเล่นเกมสกปรกกับฉัน เตรียมตัวรับผลกรรมที่จะตาม คืนเป็นร้อยเท่าได้เลย!" เมื่อจัดการปัญหาเฉพาะหน้าเรียบร้อย สองสามีภรรยาก็เดินทางกลับมาถึงกระท่อมปลายนาในยามวิกาล ท่ามกลางความเงียบสงบของหมู่บ้าน ลู่ถิงอุ้มลูกแฝดตัวน้อยที่หลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องรู้ราวเข้าไปนอนในห้อง ส่วนซูหยินแอบย่องเข้าห้องครัวหลังบ้าน ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้นเมื่อนึกถึง 'แผนการยกระดับคุณภาพชีวิต' ที่เธอวางไว้ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบมิติลับดังขึ้นในหัว [ยินดีด้วยค่ะโฮสต์ ท่านมีสิทธิ์เบิก "แพ็กเกจตกแต่งบ้านสไตล์โมเดิร์นยุค 80" ระดับพรีเมียม มูลค่า 500 คะแนนสะสม ยืนยันการรับสินค้าหรือไม่?] "ยืนยันค่ะ!" ซูหยินกดปุ่มในใจอย่างไร้ความลังเล พริบตานั้น แสงสีฟ้าอ่อนก็ทอประกายวาบขึ้นทั่วบริเวณห้องโถงและห้องครัวของกระท่อมปลายนาอันทรุดโทรม กลิ่นอายความอับชื้นและคราบเขม่าควันไฟค่อยๆ เลือนหายไป ราวกับมีเวทมนตร์มาปัดเป่า โต๊ะอาหารไม้สักทองเนื้อดีเงางามพร้อมเก้าอี้พนักพิงบุเบาะนุ่มนวล 4 ตัว ปรากฏขึ้นแทนที่โต๊ะไม้กระดานผุๆ ชุดครัวบิลต์อินสแตนเลสเงาวับพร้อมเตาแก๊สหัวฟู่ทันสมัย ตู้เย็นสองประตูระบบประหยัดไฟ เครื่องกรองน้ำสะอาด และชั้นวางเครื่องปรุงระเบียบเรียบร้อยถูกจัดวางอย่างลงตัว ทุกชิ้นล้วนเป็นสินค้าเกรดพรีเมียมจากโลกอนาคตที่ถูกดัดแปลงรูปลักษณ์ให้กลมกลืนกับยุค 80 อย่างแนบเนียน ซูหยินเดินสำรวจผลงานด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าหวาน เธอนำวัตถุดิบชั้นดีออกจากมิติ ทั้งเนื้อหมูสามชั้นคัดพิเศษ ไข่ไก่สด และเครื่องเทศหอมกรุ่น เตรียมลงมือทำอาหารมื้อดึกเพื่อรอต้อนรับสามีผู้เหน็ดเหนื่อย ไม่นานนัก กลิ่นหอมเย้ายวนใจของ "หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วฮ่องเต้" ที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก พร้อมกับซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัวร้อนๆ ก็โชยฟุ้งกระจายไปทั่วกระท่อมปลายนา กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์นี้รุนแรงและเย้ายวนเกินกว่าที่ใครจะต้านทานไหว ลู่ถิงที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนอนเพราะกลิ่นหอม ชะงักฝีเท้าลงเมื่อกวาดสายตาพบกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ภายในบ้าน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ บ้านไม้เก่าคร่ำคร่าเมื่อครู่ บัดนี้กลับกลายเป็นบ้านพักสุดหรูหราอบอุ่นราวกับคฤหาสน์ขนาดย่อมของเศรษฐีใหม่ "นี่มัน..." ลู่ถิงพึมพำอย่างพูดไม่ออก "ตกใจอะไรกันคะพี่ลู่?" ซูหยินหันมาพร้อมรอยยิ้มพราวระยับในดวงตา มือเรียวตักข้าวสวยร้อนๆ ใส่ถ้วยเซรามิกเนื้อดีควันฉุย "ฉันแค่ใช้เงินเก็บจากการค้าขายแอบไปติดต่อซื้อของพวกนี้มาจากพ่อค้าเร่ชาวต่างชาติน่ะค่ะ... ต่อไปนี้ครอบครัวเราจะไม่ต้องทนลำบากอีกแล้วนะคะ มากินข้าวกันเถอะค่ะ อาหารกำลังร้อนๆ เลย" ลู่ถิงมองภรรยาคนสวยด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นในอก ทั้งรัก ทั้งทึ่ง และซาบซึ้งใจจนบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ มือหนาเอื้อมไปโอบไหล่บางเข้าหาตัวอย่างทะนุถนอม ก่อนจะกระซิบเสียงทุ้มต่ำข้างใบหู "ไม่ว่าเธอจะทำอะไร หรือมีความลับอะไร... ขอแค่เธอกับลูกปลอดภัยและอยู่ข้างกายพี่ พี่ก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว" บรรยากาศภายในบ้านอบอวลไปด้วยความรักและความอบอุ่น ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังจะนั่งลงรับประทานอาหารร่วมกันอย่างมีความสุขนั้นเอง... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูกระท่อมยามวิกาลดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้ซึ่งมารยาท ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงคุ้นหูของแม่สามีที่ตะโกนแหกปากโวยวายเข้ามาเสียงดังลั่นบ้าน "นังตัวดีซูหยิน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกแกแอบซ่อนของดีและกินอาหารดีๆ กันอยู่ พาญาติผู้ใหญ่เข้าไปตรวจค้นเดี๋ยวนี้!" ซูหยินชะงักมือที่กำลังถือตะเกียบ รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง... ดูท่าว่าคืนนี้ คงจะหลับฝันดีกันยากเสียแล้วกระมังคะ! --- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" มาโดยตลอดนะคะ!