ป้ายยาขาประจำในตลาดมืด

"ถ้าเจ้ายังกล้าก้าวเข้ามาเหยียบเขตบ้านฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือนเรื่องกาน้ำร้อนในมือ!" เสียงตวาดกร้าวของหลินซูหยินดังขึ้นแทรกความเงียบงันยามวิกาล ท่ามกลางอากาศที่เย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอขาว เงาปริศนาที่ทาบทับอยู่หลังหน้าต่างห้องครัวเมื่อครู่สะดุ้งสุดตัว ก่อนจะรีบสาวเท้าถอยหลังหายวับไปในความมืดอย่างรวดเร็วราวกับภูตผี ซูหยินหรี่ตาลงมองตามเงานั้นด้วยแววตาคมกริบ ความเย็นยะเยือกไม่ได้มาจากสภาพอากาศ หากแต่มาจากความตระหนักรู้ว่า... ความลับเรื่องมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตของเธอกำลังตกอยู่ในอันตรายแล้ว ทว่า ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงและสายตาชวนสอดรู้สอดเห็นของคนในหมู่บ้านจ้องจะจับผิด การมัวแต่หวาดระแวงไม่ได้ช่วยให้กระเป๋าเงินตุงขึ้นมาได้ เมื่อฟ้าสาง ความวุ่นวายของวันใหม่ก็เริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ในห้องครัวเล็กๆ กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งสาลียีสดและไส้หมูสับเห็ดหอมปรุงรสเข้มข้นโชยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ หลินซูหยินในผ้ากันเปื้อนสีซีดกำลังนวดแป้งด้วยความคล่องแคล่ว มือเรียวขาวหยิบจับทุกขั้นตอนอย่างเป็นมืออาชีพราวกับเชฟมิชลินมาเอง ไม่นานนัก ซาลาเปาเนื้อนุ่มฟูราวกับก้อนเมฆนับร้อยลูกก็เรียงรายอยู่ในซึ้งนึ่งไม้ไผ่ พร้อมกับผลแอปเปิ้ลสีแดงสดเนื้อแน่นฉ่ำน้ำที่เธอแอบคัดสรรมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติพิเศษ ซึ่งรับรองว่าต่อให้พลิกแผ่นดินหาทั่วจีนยุค 80 นี้ ก็ไม่มีทางหาผลไม้ที่หวานกรอบและไร้ที่ติเช่นนี้ได้อีกแล้ว "แม่จ๋า... กลิ่นหอมจังเลยเพคะ เป่าเป้ยหิวแล้วน้า" เสียงใสแจ๋วของลูกสาวตัวน้อยดังขึ้น พร้อมกับร่างกลมป้อมในชุดกันหนาวไหมพรมที่วิ่งเตาะแตะเข้ามาเกาะขาแม่ ตามด้วยเป่าเปาแฝดพี่ที่เดินตามมาเงียบๆ แต่สายตากลมโตจ้องมองเข่งซซาลาเปานิ่งไม่กวาง ซูหยินหลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู ย่อตัวลงลูบผมนุ่มของลูกทั้งสองเบาๆ "รออีกนิดเดียวนะคะคนดี วันนี้แม่จะพาไปส่งที่บ้านยายป้าข้างบ้าน แล้วแม่มีธุระต้องไปจัดการที่ตลาดในเมืองสักหน่อย" พูดจบ เธอก็จัดการห่อสินค้าทั้งหมดลงในตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่ อำพรางด้วยผ้ากระสอบเก่าๆ ด้านบนเพื่อไม่ให้สะดุดตาใคร ระหว่างทางเดินไปตลาดมืด ลู่ถิงสามีหนุ่มผู้เงียบขรึมและมีร่างกายสูงใหญ่สมส่วนเดินตามประกบข้างไม่ห่าง สายตาคมกริบกวาดมองรอบด้านเพื่อระแวกภัยให้ภรรยา แม้เขาจะไม่ค่อยเอ่ยปากถามเรื่องสินค้าแปลกๆ ในตะกร้า แต่ความห่วงใยและท่าทีปกป้องที่แสดงออกอย่างเงียบเชียบ ก็ทำให้หัวใจของซูหยินอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด เมื่อมาถึงตรอกลับหลังโรงงานร้างในมุมอับของตลาดมืด ซึ่งเป็นจุดนัดพบประจำกับ 'พี่เฉิน' พ่อค้าคนกลางผู้มีเส้นสายกว้างขวาง ซูหยินก็เห็นชายวัยกลางคนสวมหมวกแก๊ปดึงปีกต่ำกำลังเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวาย "โอ้โห แม่น้องซู! วันนี้เธอมาสายไปห้านาทีรู้ไหม ฉันรอจนใจจะขาดรอนๆ แล้วนะ" พี่เฉินรีบก้าวเข้ามาหาทันทีเมื่อเห็นร่างระหงของหญิงสาวเดินตรงเข้ามา พร้อมกับทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังจนเขาต้องกลืนน้ำลายฝืดคอ "ขอโทษด้วยค่ะพอดีจัดการเรื่องที่บ้านนิดหน่อย..." ซูหยินยิ้มรับบางๆ ก่อนจะค่อยๆ เปิดผ้ากระสอบออกเผยให้เห็นซาลาเปาส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วยวนน้ำลาย และแอปเปิ้ลแดงสดใสที่สะท้อนแสงไฟสลัวในตรอก ทันทีที่กลิ่นหอมของซาลาเปาและกลิ่นอายความสดชื่นของผลไม้ลอยเข้าจมูก พี่เฉินถึงกับเบิกตากว้าง สูดลมหายใจเข้าลึก3ฟืด สีหน้าท่าทางเกียจคร้านเมื่อครู่หายวับไปกับตา กลายเป็นความตื่นตะลึงระคนทึ่งอย่างปิดไม่มิด "นี่มัน... กลิ่นนี่มันอะไรกัน!" พี่เฉินอุทานเสียงหลง รีบยื่นมือสั่นเทาไปหยิบซาลาเปาลูกอุ่นๆ ขึ้นมาพิสูจน์ "แป้งนุ่มฟูขนาดนี้... แล้วผลไม้นี่ ลูกใหญ่ผิวเนียนไร้ที่ติแบบนี้ หามาจากไหนกัน นี่ยังไม่ต้องพูดถึงรสชาติ แค่หน้าตาของมันก็รู้แล้วว่าเป็นสินค้าเกรดพรีเมียมระดับส่งออก!" ลู่ถิงขยับตัวเล็กน้อยเพื่อบังภรรยาไม่ให้ชายแปลกหน้าเข้าใกล้จนเกินงาม พร้อมกับส่งสายตาดุดันเตือนสติพ่อค้าคนกลาง ทำให้พี่เฉินรีบชักมือกลับแล้วหัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ "ฮ่าๆ ใจเย็นๆ สหายลู่ ฉันแค่มองด้วยความทึ่งต่างหากเล่า!" พี่เฉินกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะหันมาสบตาซูหยินด้วยสีหน้าจริงจังขั้นสุด "น้องซู บอกราคาฉันมาตรงๆ เลยดีกว่า สินค้าล็อตนี้ของเธอ... ฉันขอเหมาทั้งหมด! ไม่สิ ไม่ใช่แค่ล็อตนี้ แต่ฉันต้องการผูกขาดทุกวัน เธอคิดราคาเท่าไหร่ ว่ามาเลย!" ซูหยินยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น รอยยิ้มของเธองดงามแต่แฝงไปด้วยความเฉียบคมทางธุรกิจ เธอรู้ดีว่าสินค้าในมิติลับของเธอนั้นทรงคุณค่าเพียงใดในยุคที่ความขาดแคลนคือเรื่องปกติ "ถ้าจะเหมาทั้งหมด... และต้องการสิทธิ์ผูกขาดแต่เพียงผู้เดียวล่ะก็..." ซูหยินจงใจเว้นจังหวะ ทอดเสียงช้าๆ ให้คนฟังลุ้นระทึก ดวงตากลมโตเป็นประกายเจ้าเล่ห์ "ฉันขอราคาเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าจากราคาตลาดทั่วไป และจ่ายเป็นเงินสดทันทีไม่มีติดค้าง ตกลงไหมคะพี่เฉิน?" พี่เฉินอ้าปากค้าง สองเท่า?! นั่นมันราคาที่สูงจนพ่อค้าหน้าเลือดอย่างเขายังต้องสะท้าน แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าของบรรดาเศรษฐีใหม่และนายทหารระดับสูงในเมืองที่ยอมจ่ายไม่อั้นเพื่อให้ได้ลิ้มลองของอร่อยและแปลกใหม่ เขาก็พยักหน้ารัวๆ โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ตกลง! สองเท่าก็สองเท่า! ขอแค่เธอกล้าส่งของให้ฉันสม่ำเสมอ เงินแค่นี้ฉันจ่ายได้สบายมาก!" พี่เฉินรีบควักปึกเงินสดออกจากกระเป๋าเสื้อโค้ทส่งให้ซูหยินทันที ซูหยินรับปึกเงินหนามานับด้วยความรวดเร็ว รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าหวาน การค้าขายครั้งนี้ทำให้เธอกอบโกยกำไรเข้ากระเป๋าจนแทบทะลัก ยกระดับฐานะครอบครัวให้หลุดพ้นจากความยากจนได้อย่างรวดเร็วกว่าที่คาดไว้เสียอีก ทว่า ในขณะที่เธอกำลังเก็บเงินเข้ากระเป๋าเสื้ออย่างอารมณ์ดีนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบของตรอกซอกซอยก็ดังขึ้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงตะโกนแหบพร่าที่คุ้นหูอย่างน่าขนลุก "เฮ้ย! ฉันเห็นกับตาว่าอีสะใภ้ตัวแสบมันแอบเอาของดีมาขายซ่อนไว้แถวนี้! จับตัวมันไว้ อย่าให้มันหนีไปได้!" ร่างท้วมของแม่สามีจอมเคี่ยวโผล่พรวดพ่นออกมาจากมุมตึก พร้อมกับร่างของญาติผู้พี่จอมหาเรื่องที่ถือท่อนไม้ในมือ ใบหน้าของทั้งสองบิดเบี้ยวด้วยความโลภและริษยา พวกเขาจ้องมองตะกร้าเงินในมือซูหยินด้วยดวงตาเป็นประกายวาววับราวกับหิวโหย ซูหยินหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบฉายประกายอันตราย เธอยังไม่ทันได้หันไปจัดการกับพวกปลิงดูดเลือดกลุ่มนี้ มือหนาอุ่นจัดของลู่ถิงก็เอื้อมมาแตะไหล่เธอเบาๆ สามีหนุ่มก้าวออกไปยืนบังหน้าภรรยา ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมากดดันจนสองแม่ลูกตัวสั่นเทา แต่ก่อนที่ลู่ถิงจะได้เอ่ยปากไล่ตะرد ซูหยินกลับดึงแขนเสื้อสามีไว้เบาๆ เธอขยับยิ้มเยาะที่มุมปาก ก้าวออกมาเผชิญหน้ากับแม่สามีด้วยท่าทีสง่างามไร้ความเกรงกลัวแม้แต่น้อย "อยากได้เงินเหรอคะ? เสียดายจัง..." ซูหยินจงใจยกปึกเงินสดในมือขึ้นเขย่าเบาๆ ให้เกิดเสียงกรุ๊งกริ๊งบาดใจคนโลภ "เพราะเงินพวกนี้... ต่อให้พวกคุณตายแล้วเกิดใหม่ ก็ไม่มีวันได้แตะแม้แต่แดงเดียว!" สิ้นคำพูดอันเฉียบขาด ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด สายตาของซูหยินก็เหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนแอบซ่อนอยู่หลังกองลังไม้เก่ามุมตรอก—เงาปริศนาตัวจริงที่แอบตามสะกดรอยตามเธอมาตั้งแต่เมื่อคืนนี้ และตอนนี้... มันกำลังชูมือถือกล้องถ่ายรูปยุคโบราณเล็งตรงมาที่พวกเขา! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ "หลินฮวายุคปฏิรูป" เสมอมานะคะ!